eoe.is

Íslenskir fjölmiðlar þýða bara greinar uppúr enskum fjölmiðlum og enskir fjölmiðlar hafa ekki beint fjallað málefnalega um málefni Luis Suarez, besta knattspyrnumanns Liverpool.

Suarez notaði orðið “negro” við Patrice Evra, þeldökkan leikmann Manchester United. Negro er fullkomlega eðlilegt orð í Suður-Ameríku og hefur enga tengingu við rasisma. Evra lýgur því að Suarez hafi sagt “fucking nigger” og svo að Suarez hafi sagt það 10 sinnum í sama leiknum. Hann dregur seinna í land með þær ásakanir en er samt talinn vera trúverðugt vitni og Suarez er dæmdur í 8 leikja bann og kallaður rasisti af enskum og íslenskum fjölmiðlum.

Ef einhver hefur áhuga á að lesa góðar greinar um þetta mál, þá mæli ég með eftirfarandi:

• Media on Racism – Þetta er að mínu mati besta greinin um þetta mál og hreint ótrúlega óvandaða umfjöllun breskra fjölmiðla um málið. Ef þú lest eina grein um þetta mál, lestu þá þessa.
• Luis Suarez – grein, sem við Kristján Atli skrifuðum á Kop.is um Suarez, þar sem ég fjalla meðal annars aðeins um notkun þessara orða í Suður-Ameríku.
• All Spanish Speakers Are Racist – Frábær grein frá Paul Tomkins um málið.
• KOP.is podcast – Við strákarnir á kop.is ræddum þetta mál svo í podcasti, sem var tekið upp í gær.

Þá eru bara nokkrir klukkutímar eftir af þessu frábæra ári. Ég sit hérna inní stofu á Akureyri hjá fjölskyldu Margrétar og er að fara að gera mig tilbúinn fyrir áramótapartí.

Þetta er búið að vera besta ár ævi minnar.

• Við Margrét fórum í stórkostlegt ferðalag til Indlands, þar sem við vorum í tvo mánuði. Það hafði lengi verið draumur minn að ferðast með bakpokann um Indland. Við sáum Taj Mahal, Rajasthan, Delhi, Mumbai, líkbrennu í Varanasi, drukkum te í Darjeeling og köfuðum við Andaman eyjar. Algjörlega frábær ferð.
• Við eyddum páskunum með vinum Margrétar í Danmörku, sem var mjög gaman.
• Við eyddum júlí mánuði á Íslandi í brúðkaupsundirbúningi, sem var algjörlega frábær tími.
• Vinir mínir steggjuðu mig á ógleymanlegan hátt.
• Daginn fyrir brúðkaupsdaginn héldum við grillpartí fyrir gesti í Guðmundarlundi, þar sem allir hittust í afslöppuðu umhverfi.
• Við Margrét Rós giftum okkur 23.júlí við Elliðavatn. Kristján Ágúst vinur okkar sá um athöfnina og Toggi Pop söng Þú komst við hjartað í mér, lagið sem var spilað ófá skipti sumarið 2008 þegar við byrjuðum saman. Athöfnin var ógleymanleg. Að fá svona góðan vin til að sjá um athöfnina var eitthvað sem er ekki hægt að toppa. Við höfðum reyndar gift okkur formlega nokkrum dögum áður hjá sýslumanni, en athöfnin við Elliðavatn er í okkar hugi það eina sem skiptir máli.
• Brúðkaupsveislan var í Bláa Lóninu. Þar voru saman komin eina kvöldstund nánast allir okkar nánustu ættingjar og bestu vinir. Þetta var besta kvöld ævi okkar. Skemmtiatriðin voru stórkostleg, maturinn frábær og tónlistin líka. Við vorum á dansgólfinu nánast stanslaust frá 23 til klukkan 5 um morguninn. Nokkrum sinnum þetta kvöld hugsaði ég með mér að mér hefði aldrei á ævinni liðið svona vel – að ég ætti svona stórkostlega vini og væri að giftast svona ótrúlegri konu.
• Snæja, frænka Margrétar og Jens, vinur minn, voru veislustjórar og þau voru frábær.
• Við dönsuðum brúðkaupsdansinn við Ó Þú.
• Brúðkaupið endaði á því að vinir og ættingjar sem voru eftir komu saman í hring á dansgólfinu og sungu Don’t look back in anger og Angel. Það er eitthvað sem ég mun aldrei gleyma.
• Við tókum rútu með gestunum til Reykjavíkur. Við fórum út á síðasta stoppi við Lækjartorg. Ég búinn að taka af mér slaufuna í svörtum smókíng og Margrét í djammútgáfunni af brúðkaupskjólnum. Ég með svartan ruslapoka fullan af gestabókum og Margrét með ferðtösku með dóti. Við löbbuðum í gegnum bæinn klukkan 6 á sunnudagsmorgni og fólk óskaði okkur til hamingju. Það var góð stund.
• Daginn eftir héldum við brunch með fólki úr brúðkaupinu og fórum svo heim og tókum upp gjafirnar.
• Á mánudeginum reyndi ég að smíða saman bréf til gestanna og lýsa því hversu þakklát við vorum fyrir þennan ótrúlega dag. Við höfðum jú gert okkar besta til að skipuleggja allt rétt. En svo getur maður aldrei skipulagt svo margt. Auðvitað eru það gestirnir sem á endanum skipta mestu. Gestirnir voru einfaldlega skemmtilegustu gestir sem nokkurn tímann hafa komið saman til veislu. Svo einfalt er það.
• Við eyddum svo nokkrum dögum á Íslandi og nutum svo síðustu vikna sumarsins í Stokkhólmi. Komum svo heim til Íslands um haustið og fögnuðum því að foreldrar mínir hafa verið gift í 50 ár.
• Serrano hefur gengið vel í Svíþóð og á Íslandi. Við opnuðum stað í Svíþjóð í apríl og svo opnuðum við Nam á Íslandi í desember og höfum fengið frábærar viðtektir. Mér líður vel í vinnunni og ég hef ofboðslega gaman af því að vinna vinnuna mína.
• Fullt af vinum okkar hafa komið og heimsótt okkur til Stokkhólms. Mörgum af þeim höfum við kynnst allt öðruvísi og betur en við hefðum gert bara á Íslandi.
• Síðustu vikum ársins erum við svo búin að eyða á Íslandi. Þrátt fyrir að okkur líki frábærlega að búa í Stokkhólmi þá mun maður aldrei hafa jafn mikil tengsl við Svíþjóð og maður hefur við Ísland. Hérna höfum við notið lífsins undanfarnar vikur. Haldið matarboð með vinum, farið í skírn, farið í jólaboð, horft á Liverpool leiki með vinum og svo framvegis. Og áramótunum eyðum við hérna á Akureyri.
• Í september komumst við Margrét að því að við eigum von á okkar fyrsta barni. Á Þorláksmessu komumst við að því að það verður strákur, sem á að koma í heiminn í maí. Við getum ekki beðið.

2011 hefur verið besta ár ævi minnar. Án nokkurs efa.

Á næstu vikum munum við opna veitingastaðinn NAM.

NAM stendur fyrir Nútíma asísk matargerð, eða gæti verið stytting á “Víetnam” – (einsog “þetta er nú ekkert miðað þegar ég var í ‘Nam.”).

Að einhverju leyti mun NAM líkjast Serrano því maturinn verður afgreiddur úr afgreiðsluborði og fólk mun hafa umtalsvert val þegar það borðar hjá okkur.

Maturinn verður eitthvað alveg nýtt og öðruvísi en fólk á að venjast frá asískum mat á Íslandi. Við horfum til stórs hluta Asíu og höldum okkur ekki við eitt landsvæði þegar að kemur að áhrifum á matinn. Bæði eru mikil áhrif frá Kína og einnig löndum einsog Víetnam. Úr þessu verður til eitthvað alveg nýtt.

Alex Sehlstedt, sem er yfirkokkur Serrano í Svíþjóð, hefur séð um þróun matarins á NAM en hann hefur mikla reynslu af asískri matargerð. Við stefnum að því að opna staðinn um miðjan desember. Ég mun uppfæra Facebook síðuna með meiri upplýsingum um matinn og staðinn þegar að nær dregur opnun. En ég hvet alla sem hafa áhuga um að fylgjast með okkur á Facebook síðunni okkar.

Við munum bjóða uppá hrísgrjóna- og núðlurétti, núðlusúpu, salöt, Banh Mi samlokur og dumplings. Þetta verður spennandi.

Ég kláraði að lesa Steve Jobs ævisöguna í síðustu viku. Ég er búinn að vera að melta bókina síðan þá og líka lesið slatta af efni og hlustað á þætti um bókina.

Niðurstaða mín var svipuð og nokkurra Apple nörda, sem ég hef hlustað á – það er að bókin olli vonbrigðum. Walter Isacson, sem skrifaði bókina, var augljóslega lítið meðvitaður um tækni- og tölvumál og það er greinilegt af bókinni að hann hafði ekki áhuga á mörgu því sem Jobs var að gera. Hlutir, sem ég hefði viljað komast að, eru hundsaðir í bókinni og margt skilið eftir óútskýrt. Það er að mörgu leyti sorglegt því enginn mun nokkurn tímann hafa sama aðgang að Steve Jobs og Isacson hafði.

Það er í rauninni furðulegt hversu lítinn áhuga Isacson virðist hafa haft á því að rannsaka Steve Jobs og skapgerðarbresti hans. Jobs er augljóslega snillingur og einn merkasti framkvæmdastjóri og frumkvöðull allra tíma. En hann var líka afskaplega gallaður persónuleiki, sem var vondur við starfsfólk sitt og fjölskyldu. Maður sem sat heima á föstudagskvöldum og sendi niðrandi pósta á tölvublaðamenn bara af því að þeir væru fúlir yfir því að Apple gerðu eitthvað vitlaust. Isacson kafar aldrei dýpra og reynir að skilja Jobs eða hvað veldur þessu. Af hverju er Jobs miður sín kvöldið sem að iPad er kynntur bara af því að nokkrir aðilar skrifa á netinu að það vanti USB tengi á iPadinn?

Ég var mest spenntur yfir því að lesa um tímabilið frá því að Jobs tók aftur við Apple, því sá tími hefur verið mikið leyndarmál og lítið lekið út frá Apple. En umfjöllun Isacson um þann tíma er afskaplega takmörkuð. Farið er í gegnum söguna vöru eftir vöru, en litlu bætt við það sem við vissum ekki nú þegar.

Það eru auðvitað hlutir í þessari sögu sem eru nýjir og ég mæli með bókina fyrir alla þá sem hafa áhuga á Apple, en ég get ekki forðast þá hugsun að Steve Jobs hafi tekið ranga ákvörðun þegar hann réð Isacson í þetta verkefni og að Isacson hafi misst af einstöku tækifæri til að kafa dýpra í feril og persónu þessa merka manns.

Annars mæli ég með podcast hjá John Siracusa þar sem hann og Dan Benjamin ræða bókina og fara yfir margt af því sem mér finnst vera slæmt við bókina.

Ég byrjaði dálítið seint að fíla HAM og ég var ekki svo kúl að hafa mætt á lokatónleikana þeirra á Tunglinu þegar ég var 17 ára. Eftir að þeir hættu að spila þá byrjaði ég þó að hlusta á þeirra eldri plötur og varð hrifinn. Ég var líka hrifinn af sóló projektum Sigurjóns Kjartanssonar og átti báðar Olympíu plöturnar, sem ég hlustaði á þegar ég var 17-18 ára. Það vakti alltaf mikla lukku þegar ég setti þær plötur á í partýjum.

Þegar ég heyrði fyrst um það að þeir ætluðu að gefa út nýja plötu þá hafði ég eflaust einsog flestr miklar efasemdir um að það yrði gott stöff. Það er bara ekki svo algengt að menn, sem voru í frábærri rokkhljómsveit þegar þeir voru undir þrítugt geti komið aftur 15 árum seinna og ennþá gert góða tónlist.

Eflaust hafa flestir lesið dóma um nýju plötuna þeirra, en það er alveg þess virði að endurtaka það hér: Þessi plata er fokking snilld! Ég hef ekki hlustað eins mikið á neina aðra plötu á þessu ári og lögin eru nánast öll frábær. Lögin sem hafa verið í spilun á Íslandi (Sviksemi og Ingimar) eru algjörlega frábær, en ég held ekki minna uppá lög einsog Veislu Hertogans Svartan Hrafn og Heimamenn. Þetta er einfaldlega besta rokkplata, sem ég hef hlustað á lengi.

Hægt er að kaupa plötuna á Gogoyoko fyrir fólk í útlöndum einsog mig, eða þá bara labba útí næstu búð.

Ég hef síðustu vikur sett inn slatta af Indlandsmyndunum á Flickr.  Við tókum gríðarlega mikið af myndum á Indlandi og það hefur tekið sinn tíma að laga til myndirnar, skíra og svo framvegis.

En fyrir áhugasama, þá eru hérna fyrstu myndirnar úr ferðinni.

1. hluti: Maharastra: Þetta eru myndir frá Mumbai og svo hellunum í Ajanti og Ellora.

2. hluti: Rajasthan: Þetta var að mörgu leyti hápunktur ferðarinnar.  Þarna eru myndir frá Jaipur, Jodhpur, Udaipur og Thar eyðimörkinni.

3. hluti: Delhi og Amritsar: Myndir frá höfuðborginni og Gullna Hofinu í Amritsar ásamt pakistönsku landamærunum.

Ég set svo inn restina af myndunum á næstu dögum og vikum.

Við Margrét erum að leita af íbúðaskiptum um jólin.

Íbúðin okkar (90 ferm. á besta stað í Södermalm í Stokkhólmi) stendur til boða frá 20. des til 6. jan. Á móti vantar okkur huggulega íbúð miðsvæðis í Reykjavík. Bíll í kaupbæti væri ekki verra. Í íbúðinni okkar býr sætasti köttur í heimi og fylgir hann í skiptunum.

Endilega sendið póst á Margréti ef þið hafið áhuga.

Það er skrýtið að hugsa til þess að það hafi áhrif á mann þegar að framkvæmdastjóri fyrirtækis í Kaliforníu deyr, en Steve Jobs var jú enginn venjulegur framvkæmdastjóri.

Ég hef notað Apple vörur í nærri því 20 ár. Allt frá því að ég eignaðist Macintosh Classic tölvu þegar ég var 13 eða 14 ára. Síðan þá (með smá hléi í framhaldsskóla) þá hef ég notað Apple tölvur á hverjum degi. Frá því að fyrsti iPod-inn kom út hef ég ekki notað annað tæki til að hlusta á tónlist á ferðinni. Frá því að fyrsti iPhone-inn kom á markað hef ég ekki geta notað aðra síma og frá því að iPad kom út hefur mér ekki dottið í hug að kaupa spjald-tölvu frá öðru fyrirtæki. Ég var Apple nörd þegar það var ekki tísku að vera Apple nörd og ég þurfti að berjast við skóla og vinnustaði um að fá að nota Apple vörurnar mínar í stað PC tölva.

Það gera margir grín af okkur Apple nördum fyrir aðdáun okkar á Steve Jobs. Hann birtist okkur einu sinni eða tvisvar á ári, sýnir okkur á ótrúlega áhrifaríkan hátt nýjustu vöruna sína og við getum svo ekki beðið eftir því að fá að afhenda Apple peningana okkar til að kaupa nýjasta dótið.

En Steve Jobs var einfaldlega einstakur. Hann var ótrúlega góður sölumaður og hann hafði einstaka sýn á það hvernig tölvur og önnur tæki ættu að virka og líta út. Hann vildi að tölvurnar væru einfaldar og fallegar. Áður en iMac kom út voru allar tölvur beislitaðar og ljótir kassar. Áður en iPhone kom þá hataði ég alla síma sem ég hafði átt. Steve Jobs var ekki eini starfsmaður Apple, en það var augljóst að allt fyrirtækið vann eftir hans höfði. Það er alveg klárt mál að tölvur og símar væru umtalsvert ljótari og flóknari tæki í dag ef Steve Jobs hefði ekki stofnað Apple.

Hans verður saknað.

Fyrir ári skrifaði ég um það hversu hræðilega erfitt það er fyrir Mac notendur að horfa á sendingar RÚV og lagði til að þeir settu hreinlega allt á Youtube. Það væri ókeypis lausn, sem myndi gera öllum kleift að horfa á þætti af stöðinni.

Í kvöld ætlaði ég í fyrsta skipti í nokkra mánuði að horfa á upptöku á RÚV.is í Chrome á Makkanum mínum og þetta var niðurstaðan.

Ég er nú sæmilega víðförull á alnetinu, en ég lendi ALDREI í svona vandamálum fyrir utan RÚV.is. Þessi síða þarf að átta sig á því að það er ekki lengur árið 1995.

Í gær hljóp ég hálf maraþon í Stokkhólmi annað árið í röð. Í fyrra hljóp ég á 1.44, en í ár var ég með fimm mínútum lélegri tíma 1.49. Það sem kannski var aðallega merkilegt við þessi tvö hlaup var munurinn á því hvernig ég æfði fyrir þau.

Í fyrra hljóp ég í júní-september allavegana þrisvar í viku og að minnsta kosti 5-10 kílómetra í hvert skipti. Alls voru kílómetrarnir 62 í júní, 105 í júlí og 140 í ágúst. Samanlagt yfir 300 kílómetrar. Þegar að kom að því að hlaupa hálf maraþonið var ég því orðinn vel vanur að hlaupa mjög langar vegalengdir (hafði að mig minnir fjórum sinnum farið yfir 15 kílómetra. En á móti var ég ekkert í sérstaklega góðu líkamlegu formi. Mér fannst einsog ég gæti hlaupið endalaust en ég var dottin úr öllu CrossFit formi – var með fitu á maganum og gat litlu lyft. Það tók mig um 6-8 vikur að ná mér í almennilegt almennt form eftir þetta hlaupasumar.

Í ár ákvað ég að breyta algjörlega um áherslu. Í stað þess að hlaupa nokkrum sinnum í viku ákvað ég að æfa bara CrossFit. Ég tók bara þá tíma, sem voru í boði í gym-inu mínu og í CrossFit Reykjavík þegar ég var heima í sumar. Ég hljóp einhvern slatta, en það voru alltaf sprettir. Ég hljóp einu sinni meira en 6 kílómetra allt sumarið, það var í Midnattsloppet þegar ég hljóp á frekar hægu tempói. Ef ég tel bara hlaup yfir 5 km, þá hljóp ég í allt sumar samtals um 50 kílómetra (einu sinni 10km, annars 5-7km). Ólíkt Crossfit stöðunum heima á Íslandi, þá er mjög lítið um hlaup í okkar stöð í Stokkhólmi – það eru í raun aldrei tekin lengri hlaup en 500 metrar í einu.

Þetta hefur skilað mér í mjög gott form. Ég er miklu sterkari en ég var, með minni fitu og mér líður vel. Það var kannski smá bjartsýni hjá mér að fara beint í hálf maraþon eftir að hafa bara hlaupið 5-6 kílómetra og æft CrossFit, en mér fannst það vera tilraunarinnar virði.

Fyrstu 7-8 kílómetrarnir voru fínir. Að æfa svona mikið CrossFit gerir mann góðan í sprettum og styttri hlaupum og því fannst mér fyrsti hlutinn vera léttur. Eftir 10 kílómetra fór ég að finna fyrir löppunum mínum talsvert og það var svo slæmt að eftir 13 kílómetra var ég næstum því hættur því auk þess var ég orðinn mjög slæmur í mjöðunum. Ég þurfti þá að stoppa í smá stund því ég var kominn með svo mikinn krampa í lappirnar. Næstu 4-5 kílómetrar voru gríðarlega erfiðir – ég var með stanslausam krampa í löppunum og mér leið einsog þær væru gerðar úr blýi – og að ef ég myndi hlaupa aðeins hraðar þá myndi ég detta niður og ekki geta labbað í mark. Þetta var í raun versti sársauki, sem ég hef fundið fyrir í íþróttum. Það var bara einhver þrjóska, sem hélt mér áfram í þessu. Ég þurfti að stoppa 3-4 sinnum og teygja á löppunum þegar ég hélt að kramparnir væru að drepa mig.

Eftir að ég gat hlaupið upp brekkuna að Götgötunni þá gat ég svo klárað þetta á sæmilegum hraða. Lokatíminn var 1.49:13. Ég var ótrúlega ánægður með að ná allavegana að klára þetta á undir 1.50, en takmarkið hafði verið að fara hlaupið á undir 1.40.

Það sem ég hef lært af þessu er jú að ef maður ætlar að hlaupa hálf maraþon, sama hversu góðu almennu formi maður er í, þá verður maður að taka nokkur lengri hlaup líka til þess að venja lappirnar á þá vinnu. Það skiptir engu máli hvað maður getur tekið í réttstöðulyftu því það er svo allt öðruvísi álag á mjaðmir og lappir að hlaupa 21 kílómetra. Ég er ekki alveg viss hvort ég fer í hálf maraþon á næsta ári, en þá mun ég sennilega taka svipað prógramm og núna, en á tveggja vikna fresti bæta við lengra hlaupi – frá 10-20 kílómetrum. Það ætti að koma í veg fyrir að maður verði jafn slappur í löppunum næst.

Það hafa ansi margir bent á grein eftir Warren Buffett, þar sem hann hvetur til þess að skattar á milljónamæringa í Bandaríkjunum verði hækkaðir. Margt í efni þessarar greinar á svo sem ekki við á Íslandi, þar sem að tekjuskipting er mun jafnari á Íslandi en í Bandaríkjunum.

Hins vegar fannst mér einn punktur í grein Buffets góður og hann á við um margt:

Back in the 1980s and 1990s, tax rates for the rich were far higher, and my percentage rate was in the middle of the pack. According to a theory I sometimes hear, I should have thrown a fit and refused to invest because of the elevated tax rates on capital gains and dividends.

I didn’t refuse, nor did others. I have worked with investors for 60 years and I have yet to see anyone — not even when capital gains rates were 39.9 percent in 1976-77 — shy away from a sensible investment because of the tax rate on the potential gain. People invest to make money, and potential taxes have never scared them off. And to those who argue that higher rates hurt job creation, I would note that a net of nearly 40 million jobs were added between 1980 and 2000. You know what’s happened since then: lower tax rates and far lower job creation.

Buffet er að tala um fjármagnsstekjuskatt, en þetta á ekki síður við um fyrirtækjaskatta.

Ég hef oft bent á þetta þegar að menn tala um fyrirtækjaskatta á Íslandi og hvernig þurfi að lækka þá til að efla nýsköpun. Ég veit ekki um einn einasta mann, sem hefur hætt við að stofna fyrirtæki eða koma hugmynd sinni á framfæri vegna þess að skattur á hugsanlegan framtíðarhagnað sé of hár. Þegar ég stofnaði mitt fyrirtæki með mínum vini þá vissi ég ekki einu sinni hve hár fyrirtækjaskatturinn á Íslandi var. Ég hugsaði það alltaf þannig að ef að eftir einhver ár fyrirtækið yrði nógu stórt og farsælt til að skila alvöru hagnaði þá myndi það ekki skipta öllu máli hvort að skatturinn yrði 15% eða 25% af þeim hagnaði.

Ég held að flestir sem hafa áhuga á að stofna fyrirtæki hugsi mest um það hvernig er hægt að koma þeim af stað, en ekki hvernig hagnaðinum verði skipt þegar að því kemur. Þess vegna er mun mikilvægara að hafa stöðugan gjaldmiðil, góðan aðgang að erlendum mörkuðum og að hæfu vinnuafli. Þannig skipti hlutir einsog ESB aðild og menntun miklu meira máli fyrir nýsköpun heldur en skattar.

Hérna er einnig góð grein eftir Sam Harris um svipað mál: How Rich is Too Rich? Þar beinir Harris orðum sínum til þeirra, sem vilja ekki jafna tekjur, hversu mikil tekjusmisskipting sé ásættanleg? Hversu mikinn hluta af verðmætum heimsins er eðlilegt eða réttlátt að ríkasta fólk heims eigi?

And there is no reason to think that we have reached the upper bound of wealth inequality, as not every breakthrough in technology creates new jobs. The ultimate labor saving device might be just that—the ultimate labor saving device. Imagine the future Google of robotics or nanotechnology: Its CEO could make Steve Jobs look like a sharecropper, and its products could put tens of millions of people out of work. What would it mean for one person to hold the most valuable patents compatible with the laws of physics and to amass more wealth than everyone else on the Forbes 400 list combined?

How many Republicans who have vowed not to raise taxes on billionaires would want to live in a country with a trillionaire and 30 percent unemployment? If the answer is “none”—and it really must be—then everyone is in favor of “wealth redistribution.” They just haven’t been forced to admit it.

Ég mæli með þessari grein.

Á þessu ári hef ég sennilega ekki hlustað jafnmikið á neinn listamann líkt og hina sænsku Veronica Maggio. Veronica er þrítug, frá Uppsala og hefur gefið út þrjár plötur. Sú nýjasta hefur verið spiluð gríðarlega mikið heima hjá okkur Margréti síðustu mánuði, sem og á nánast öllum útvarpsstöðvum í Svíþjóð.

Á morgun ætlum við Margrét að sjá Veronicu spila á Cirkus á eyjunni Djurgården í Stokkhólmi. Ég er gríðarlega spenntur.

Ég held að Veronica hafi verið nokkuð vinsæl í Danmörku og Noregi, en sennilega ekki á Íslandi. En hérna eru tvo æðisleg lög sem eru af nýju plötunni sem heitir Satan i Gatan. Ef þú hlustar á þau 2-3svar sinnum þá er ég sannfærður um að þú fallir fyrir henni.

Fyrst stuðlagið Jag kommer, sem er sennilega mest spilaða lagið af plötunni. Ég þurfti bara að heyra það tvisvar til þess að fá það algjörlega á heilann.

Og svo Mitt hjärta blöder, sem er líka frábært lag.

Ég veit ekki hvað það er með sænskar stelpur, en Robyn átti án efa besta lag síðasta árs (Dancing on my own) og Veronica Maggio á á þessu ári það lag sem ég hef mest hlustað á. Einhvern tímann hefðu það nú þótt fréttir.

Ryugyong hótelbyggingin í Pyongyang í Norður-Kóreu hefur lengi heillað mig. Hún byrjaði sem eitthvað brjálæðislegt verkefni Norður-Kóreustjórnar og átti að verða að aðal-kennileiti borgarinnar. Þrátt fyrir að í Norður-Kóreu séu nánast engir túristar þá átti þetta að verða hæsta hótelbygging í heimi þegar að þeir byrjuðu að byggja árið 1987. En málið var að penigarnir kláruðust og árið 1989 var byggingu hætt þegar að það var ennþá byggingarkrani oná sjálfu hótelinu.

Hótelið leit því næstu 20 árin svona út.

Þetta var frekar neyðarlegt fyrir Norður-Kóreustjórn. Official gædar fyrir túrista á vegum stjórnarinnar neituðu til að mynda að viðurkenna að byggingin væri til. Ég hef lesið sögur á netinu þar sem að gædinn neitaði að svara spurningum um bygginguna, þótt að hún væri beint fyrir aftan hann. Hún var einnig tekin útaf kortum af borginni. Allt var gert til að reyna að gleyma byggingunni, sem er auðvitað ómögulegt því hún gnæfði yfir alla Pyongyang borg með byggingarkranann oná og innviðina í rúst. Það mátti engin fara inn því menn voru hræddir um að þá myndi allt hrynja.

Þegar ég sá þessa frábæru myndaseríu í The Atlantic frá Norður-Kóreu þá sá ég að loksins er byrjað að klára hótelið. Það er víst egypskt fyrirtæki sem tók við verkefninu og núna hefur byggingin verið klædd að utan og þar á að opna veitingastaður á efstu hæðinni á næstu árum. Ryugyong lítur því svona út í dag. Talsverð breyting, þótt að ég hafi ekki séð neinar myndir af byggingunni innan frá ennþá.