eoe.is

Jæja, myndir frá Istanbúl eru komnar inn hér

Ferðin til Istanbúl var stórkostleg.

Ætla að reyna að setja inn ferðasögu hérna, en þangað til það gerist þá er hér stutt myndband af Liverpool stuðningsmönnum syngjandi You’ll never walk alone í lok leiksins. Ógleymanleg stund. Röddin mín var algjörlega ónýt á þessum punkti, þannig að ég fæ sennilega engin verðlaun fyrir söng þegar ég kem inní lagið. En mikið var þetta yndislegt

Hef nánast ekkert sofið undanfarna daga. Dagurinn í vinnunni í dag var því alveg hræðilegur. Gat aðeins lagt mig eftir vinnu, þannig að ég er smám saman að ná heilsunni aftur.

Ég setti upp smá upp smá GSM blogg hér. Ætla að reyna að senda einhverjar myndir frá Istanbúl. Veit þó ekki hvort þetta muni virka úti, en vonandi get ég sent eitthvað skemmtilegt.

Mikið er þetta búin að vera góð helgi.

Þetta byrjaði á því að ég fór með hópi frá vinnunni á Ungfrú Ísland á föstudagskvöld. Við vorum þarna 8 saman auk stelpunnar, sem var Oroblu stelpan í fyrra. Ég var þarna í matnum og alveg til enda. Fín skemmtun og aldrei þessu vant var ég sæmilega sáttur við úrslitin. Hefði reyndar viljað að þessi stelpa hefði unnið, en ég meina hey.

Við fórum svo saman niðrí bæ. Byrjuðum á Vegamótum og fórum svo á Hverfis. Ég skemmti mér frábærlega, en ég er núna kominn á það stig að ég þarf að finna mér nýja staði til að fara á. Þarf einhverja tilbreytingu. Einhverjar tillögur? Þarf góða tónlist, dansgólf, skemmtilegt fólk og sætar stelpur, helst á aldrinum 20-26 ára.

Allavegana,

Á laugardaginn fór ég á landsfund Samfylkingarinnar. Var þar stóran part dagsins. Ég var gríðarlega ánægður með bæði úrslitin í formanns- og varaformannskjörinu, sérstaklega auðvitað með varaformanninn. Held að Ágúst verði góður í því embætti.

Í gærkvöldi fór ég svo í matarboð til vina, þar sem ég var til klukkan 2. Deginum í dag hef ég svo eytt útá svölum, hlustandi á Dylan og lesandi Fear and Loathing in Las Vegas, sem er snilld og No Logo.

Jamm, góð helgi, leiðinleg færsla. C’est la vie.

Tyrkland eftir tvo daga. Gott. Mjög gott.

Mikið er ég ánægður með að hafa keypt auglýsingatíma fyrir Lion Bar á undan Star Wars myndinni í bíóum í stað þess að kaupa auglýsingatíma fyrir Evróvisjón á laugardaginn.

Ég horfði á fyrstu fimm mínúturnar, svo íslenska lagið og svo þessa talningu. Ég veit því ekki hvernig hin lögin voru, en það er frekar súrt að tapa fyrir Moldavíu, Makedóníu og co. Sama í hverju er keppt.

Annars ættu þessir kynnar að fá einhvers konar verðlaun fyrir mest pirrandu ensku hreim allra tíma. Ef ekki þau verðlaun, þá allavegana einhvers konar verðlaun fyrir leiðindi.

Annars vil ég segja að mér finnst auglýsingarnar fyrir svarta kortið vera hrein snilld. Mig langar allavegana alltaf til útlanda þegar ég sé þær.

Jæja, þá er ég loksins búinn að klára heimasíðuverkefnið, sem ég tók að mér fyrir nokkrum mánuðum. Síðan er fyrir fyrirtækið, sem ég vinn hjá dags daglega.

Útlitið er reyndar ekki hannað af mér, heldur af spekingunum í Vatíkaninu, sem er auglýsingastofan, sem ég vinn langmest með í vinnunni. Ég fékk útlitið í hendurnar fyrir ansi mörgum vikum, en hef dregið það lengi að klára síðuna. Aðallega vegna þess að ég er í fullri vinnu, á auk þess veitingastað og reyni að eiga líf fyrir utan þessa tvo hluti, þannig að það var ekki auðvelt að smella heimasíðugerð þar á milli. En allavegana, þið getið skoðað síðuna. Þar er m.a. þessi ljómandi skemmtilega mynd af mér. Ég þarf að reyna að brosa oftar á myndum. Hef verið alltof alvarlegur hingað til. Glotti í mesta lagi. Jamm

Samkvæmt Audioscrobbler, þá hlustaði ég 277 sinnum á Eels í síðustu viku. Það tel ég vera prýðis árangur. Það var kominn tími til að einhver færi að gefa Dylan smá samkeppni. Eels og Neil Young koma þar sterkir inn.

Jæja, núna er það orðið nokkurn veginn pottþétt að ég er að fara til Istanbúl í næstu viku. Mun þar horfa á mitt lið, Liverpool, mæta AC Milan í úrslitum Meistaradeildarinnar.

Ég einfaldlega gat ekki látið þetta tækifæri framhjá mér fara. Ég var 6 ára gamall síðast þegar Liverpool spilaði úrslitaleik í Evrópukeppni Meistaraliða, þannig að þetta gerist ekki á hverjum degi. Ég fer út næsta þriðjudag og verð í þrjá daga. Held að ég hafi aðeins einn dag í Istanbúl, þannig að ég mun ekki geta gert margt merkilegt þarna… nema fara á stærsta leik ævi minnar.

Mig hefur alltaf dreymt um að komast til Tyrklands og ég hlakka til að sjá Istanbúl, þrátt fyrir að það verði eflaust aðeins í mýflugumynd. Það er aðeins vika í ferðina. Ég hef ekki hlakkað svona mikið til utanlandsferðar í laaaangan tíma.

En allavegana, þá er ég búinn að monta mig af þessu bæði hér, sem og á Liverpool blogginu

Miðað við að ég vaknaði með þynnkuhausverk klukkan 8 í morgun, þá hefur þetta verið ansi indæll dagur. Þegar ég vaknaði hafði ég rænu á því að fara fram úr og fram á klósett, þar sem ég fékk mér tvær exedrin og fór aftur að sofa.

Vaknaði svo um 11 leytið, án hausverks. Fór í föt, setti iPod-inn í vasann og fór útí göngutúr. Vesturbærinn er æðislegur á svona sunnudagsmorgnum, þegar veðrið er jafn frábært og það hefur verið í dag. Labbaði um hverfið mitt og svo niður á höfn, þar sem ég fékk mér hamborgara á búllunni. Rölti svo niður í miðbæ í góða veðrinu.

Gærdagurinn var góður. Eyddi stærstum parti dagsins að hjálpa vini mínum að flytja. Hann er að flytja úr Reykjavík í Kópavog. Hann og kærastan hans búa núna nánast uppá Vatnsenda. Það er alveg ferlegt (fyrir mig), þar sem það er löööng keyrsla þangað úr Vesturbænum, en það reddast þó. Við kláruðum flutningana á skömmum tíma og fengum okkur svo pizzu og bjór.

Í gærkvöldi fór ég svo með vinum mínum á Maru. Það er ágætis staður fyrir utan það að réttirnir eru alveg hreint með ólíkindum litlir. Eftir súpu og aðalrétt var allur hópurinn enn sársvangur, svo við gripum á það ráð að fara á Apótekið í desert. Eftir það fórum við á Kaffibrennsluna. Eftir að hafa setið þar inni til miðnættis fóru óléttir einstaklingar í hópnum heim, en við sem eftir sátum vorum allir orðnir svangir aftur. Þannig að við röltum yfir á Purple Onion, nýjan stað, sem ég vildi endilega prófa. Reyni að gefa öllum veitingastöðum allavegana einn sjens.

Allavegana, staðurinn er þar sem Nonnabiti var einu sinni. Að sögn gaursins, sem var að afgreiða þá eru eigendurnir tveir. Það er gaurinn, sem var að afgreiða, sem er frá Jórdan og svo annar frá Litháen. Það er einmitt ástæða þess að á matseðlinum er helmingurinn af matnum frá Mið-Austurlöndum en hinn helmingurinn er rússneskur. Yndislega skrítin blanda. Allavegana, prófuðum Shawarma, sem var ágætt. Hef fengið 10 sinnum betri Shawarma, en ég er bara svo ánægður að fá svona stað að ég var jákvæður. Mæli með að fólk gefi þessum stað sjens. Mér finnst það allavegana frábært að strákur frá Jórdan reki veitingastað í Hafnarstræti.

En allavegana, fórum svo uppá Vegamót, þar sem við vorum næstu klukkutíma. Þar var ágætt. Reyndar er einsog íslenskir karlmenn hafi bara gefist upp og séu búnir að gefa eftir íslenskt næturlíf til útlendinga. Svona 60% karlmannana þarna inni voru útlendingar, stór hluti greinilega partur af einhverjum hóp.

Við vinirnir vorum þarna inni til klukkan 3 þegar við ákváðum að fara heim. Þegar ég rölti heim hugsaði ég til þess hversu gáfulegra það væri að byrja fyrr á djamminu og vera búinn að klára sinn skammt klukkan 3 í stað þess að vera þá að mæta í bæinn. Þessi breyting á opnunartíma skemmtistaða, sem ég hélt einu sinni að væri alger snilld, er hræðileg hugmynd. Í stað þess að maður geti farið á djammið og gert eitthvað daginn eftir, þá keyrir fólk sig algerlega út til klukkan hálf sjö inná skemmtistöðum og eyðir svo næsta degi í eymd og volæði langt fram eftir degi. Væri ekki nær að byrja frekar fyrr og vera búinn að klára skammtinn sinn klukkan tvö?

Þetta er besta lag í heimi:

Like a Hurricane – Neil Young – af American Stars ‘n Bars
Mp3 (9,51 mb innanlands)

Langbesta lag í heimi.

Once I thought I saw you
in a crowded hazy bar,
Dancing on the light
from star to star.
Far across the moonbeam
I know that’s who you are,
I saw your brown eyes
turning once to fire.

You are like a hurricane
There’s calm in your eye.
And I’m gettin’ blown away
To somewhere safer
where the feeling stays.
I want to love you but
I’m getting blown away.

Ég veit, ég veit!

Allavegna á heimasíðu Ungfrú Íslands eru viðtöl við keppendur. Einsog ég hef fjallað um, þá eru stelpurnar í einni spurningunni beðnar um að lýsa fullkomnum laugardegi. Kannski er það bara ég, en mér þykir hugmyndir stelpnanna um hinn fullkomna laugardag vera afar óspennandi.

Sem dæmi:

• Sjö stelpur ætla að eyða hinum fullkomna degi í líkamsrækt. Ég fer í ræktina á hverjum virkum degi, en það er nú ekki svo gaman í ræktinni að maður myndi eyða hinum fullkomna degi þar.

• Sjö þeirra ætla að horfa á sjónvarpið

• Ein ætlar bara að borða nammi, og önnur ætlar bara að borða nammi og horfa á sjónvarpið.

Ég ætla alls ekki að gagnrýna stelpurnar fyrir að hafa svona mikinn áhuga á sjónvarpi. Eeeen, er þetta virkilega hinn fullkomni laugardagur í augum tvítugra íslenskra stelpna? Hefur fólk ekki meira ímyndunarafl? Vill það ekki vera úti? Gera eitthvað meira spennandi? Ég er viss um að ef sambærileg könnun yrði tekin í öðrum löndum, þá myndi fólk vilja gera eitthvað annað. Ég er fullkomlega sannfærður um það. Er það draumalífið á Íslandi að hanga inni og horfa á sjónvarpið? Ég ætla ekki að rembast við að fela það að ég horfi á talsvert á sjónvarpi og skammast mín ekkert fyrir það. En ef ég ætti að ímynda mér draumadaginn, þá myndi sjónvarpið ekki koma mikið við sögu (í sögunni minni, þá var sjónvarp bara þarna til að koma Liverpool að)

En út frá þessu reyndi ég að átta mig á því hvernig draumadagurinn minn á Íslandi yrði. Ef ég ætti kærustu og ætti að eyða deginum hérna í höfuðborginnil, hvernig væri þá draumadagurinn? Er kannski ekkert meira spennandi að gera hérna heldur en að horfa á sjónvarp? Ég veit að samanburðurinn er ósanngjarn, en í Chicago, Caracas eða Mexíkó borg, þar sem ég hef búið, eyddi ég bestu dögunum í almenningsgörðum, í miðbæjum eða á dansstöðum. Slíkir möguleikar eru varla fyrir hendi hérna.

Fólk í kringum mig vill oft eyða laugardagskvöldi heima, horfandi á sjónvarpi. Ég hef oftast túlkað það sem leti, þar sem mér finnst það viss uppgjöf að horfa á sjónvarp líka á laugardögum, þar sem fólk horfir oftast á sjónvarp alla aðra daga. En kannski er þetta bara toppurinn. Kannski dettur fólki ekki neitt skemmtilegra í hug. Ég held að ég hafi aldrei hafnað því að fara út, bara til þess að vera heima og horfa á sjónvarpið, en hins vegar hafa aðrir hafnað því að gera eitthvað með mér vegna þess að sjónvarpsgláp hafði verið ákveðið. Ég kýs að taka þetta ekki persónulega, þannig að spurningin er hvort ég sé svona öðruvísi en aðrir? Er það bara mér sem finnst sjónvarpsgláp vera óspennadi kostur, eða eru aðrir á sömu skoðun og ég? Býður lífið ekki uppá eitthvað meira spennó, eða er sjónvarpsgláp partur af hinum fullkomna degi íslenskra ungmenna?

Annars eru hérna samantekt á fullkomnum laugardögum að mati stelpnanna: Lesa áfram »

Ég þoli ekki þegar stjórnmálamenn hrósa sjálfum sér fyrir það að auka útgjöld, búa til nýjar stofnanir og fjölga ríkisstarfsmönnum.

Af hverju er það sérstök ástæða til þess að monta sig að ríkið hafi aukið framlög til velferðarmála um einn milljarð?

Hvað segir sú tala mér annað en að ég þarf að borga meira í skatt? Af hverju er ekki sagt hverju þetta skilaði í stað þess að fólk monti sig af því einu að hafa eytt peningunum mínum? Skárra væri það ef að sagt væri að biðlistar hefðu styst um 300 manns, eða eitthvað slíkt. En að hrópa upp að ákveðinni upphæð hafi verið eytt og ætlast til þess að það réttlæti stuðning við ákveðinn stjórnmálaflokk er fásinna. Ekki fengi ég mikið hrós ef ég segðist hafa eytt 10 milljónum meira í auglýsingar á síðasta ári. Væntanlega fengi ég hrósið þegar að ég myndi útskýra í hvað ætti að eyða peningunum eða þá þegar fólk gæti séð árangurinn.

Annars er ég skráður inná vef ungra jafnaðarmanna. Þar hafa nokkuð margir sagt frá niðurstöðum sínum úr þessu prófi. Niðurstöðurnar mínar voru

Economic Left/Right: 1.13
Social Libertarian/Authoritarian: -4.36

Ég er hins vegar sá eini, sem er hægra megin við miðju af þeim, sem þarna hafa tjáð sig. Er ég kannski að ofmeta áhrif hægri krata í þessum flokki? Ætti ég kannski að gefast upp og ganga til liðs við Íhaldið? Nei, ætli það sé ekki fullmikið.

Ég við minnismerki um þá, sem létust í Varsjár uppreisninni í lok Seinni Heimsstyrjaldar.

Ég elska nýju plötuna með Eels: Blinking Lights And Other Revelations.

Elsk’ana!

33 lög, 90 mínútur af frábærri tónlist. Besta plata ársins hingað til. Ekki nokkur spurning. Hef verið að hlusta á hana síðustu kvöld og ég er loksins núna að skilja almennilega hversu góð þessi plata er. Þið, sem hafið aldrei hlustað á Eels, gefið honum sjens. Þið sjáið ekki eftir því.

Fyrir þessa helgi hafði ég ætlað mér þrjá hluti: að horfa á mikið af íþróttum í sjónvarpinu, að fara í ræktina að minnsta kosti einu sinni og að klára vefsíðu, sem ég er að vinna í.

Mér tókst að fara í ræktina (kl 10 á sunnudagsmorgni, no less) og ég er alveg við það að klára vefsíðuna. En menn hljóta samt að vera að grínast í mér varðandi þessa íþróttaviðburði. Dagskráin leit svona út (ég held með feitletruðu liðunum:

Föstudagur:
Chicago Cubs – Philadelphia: TAP
Chicago Bulls – Washington: TAP

Laugardagur:
Chicago Cubs – Philadelphia: TAP
Boston Celtics – Indiana Pacers: TAP

Sunnudagur:
Arsenal – Liverpool: TAP
Chicago Cubs – Philadelphia: í gangi – uppfært SIGUR

Jæja, það er semsagt einn sjens á því að mitt lið vinni þessa helgina (Carlos er á svæðinu svo það er von).

Ef ekki, þá hef ég horft á SEX leiki um helgina og séð mín lið TAPA SEX SINNUM!

Ég spyr: ER ÞETTA EÐLILEGT?

Þessi setning á Múrnum er bull (feitletrun mín)!

Nú eru 36,2% ekki ýkja mikið fylgi. Í ljósi þess að kjörsókn á Bretlandi hefur hrunið á valdatíma Blairs og nær nú tæplega yfir 60% þá er ljóst að Verkamannaflokkurinn nýtur aðeins stuðnings 21-22% atkvæðisbærra kjósenda. Ljóst er að stór hluti þeirra sem þó kusu flokkinn gerðu það þrátt fyrir forsætisráðherrann en ekki vegna hans.

Það er einfaldlega rangt að segja að Verkamannaflokkurinn njóti aðeins stuðnings 21-22% atkvæðisbærra kjósenda. Vissulega væri rétt að segja að 22% atkvæðisbærra kjósenda hafi mætt og kosið flokkinn, en Sverrir Jakobsson veit hins vegar ekkert um hug þeirra, sem sátu heima. Með þessari setningu gefur hann í skyn að allir, sem hafi setið heima, styðji ekki flokkinn og því sé fylgið einungis 21-22%. Það getur hins vegar varla verið rétt.

Sverrir fellur þarna í sömu gryfju og Sjálfstæðismenn í forsetakosningunum á Íslandi, það er að rembast við að túlka vilja þeirra, sem sátu heima. Það er hins vegar hæpið að reyna slíkt.

Annars er það ekki gaman að þurfa að sitja inni við tölvu í þessu veðri. Vonandi að mér takist loksins að klára vefsíðuna, sem ég er að vinna, um þessa helgi. Er komin með ógeð á þessu.

Þetta Chicago íþróttaþemakvöld byrjar ekki vel, því Cubs töpuðu.
Oh, ég veit ekki hvernig ég nenni að svekkja mig á þessu liði.

Annars, SHIT!

Ég horfði í fyrsta skipti á heilan þátt af nýju Djúpu Lauginni. Það var erfiður klukkutími. Fyrir það fyrsta, þá gat ég aldrei horft í meira en mínútu án þess að skipta um stöð eða grípa um augun sökum þess hve ég vorkenndi fólkinu í þættinum.

Þetta nýja format á þættinum er alveg stórkostlegt, sérstaklega parturinn þar sem annað af tveimur deitum er sent heim á miðju stefnumótinu. Fyrir þá, sem hafa ekki séð þáttinn, þá fara alltaf 2 strákar og 1 stelpa, eða öfugt, saman á stefnumót (einn aðilinn er valinn af spyrjendanum, en hinn er valinn í símakosningu af áhorfendum). Í þessum þætti var það 1 kall og tvær konur, sem hittust heima hjá vini karlsins.

Þau hittast þarna fjögur í íbúð einhvers staðar í Reykjavík, borða franskar, salat og kjöt og drekka vín. Svo þegar þau eru búin með forréttinn, þá stendur kallinn upp og þarf að flytja ræðu, þar sem hann vísar annarri konunni heim. Úr því verða einhver pínlegustu móment í íslenskri sjónvarpssögu.

Áður fyrr var allavegana eitthvað fútt í stefnumótunum því myndatökumaður fór með fólkinu á fyllerí og einsog sönnum Íslendingum sæmir, þá gerði fólk alltaf eitthvað heimskulegt á þeim stefnumótum. Með þessu nýja formati, þá virðist myndatökumaðurinn aðeins vera með fólkinu í 2-3 tíma og því gerist ekki nokkur skapaður hlutur! Nákvæmlega ekki neitt!

Samkvæmt stelpunni, sem tók viðtal við parið þá var það mest spennandi, sem gerðist á stefnumótinu í þessum þætti, það að frönsku kartöflurnar duttu í gólfið. Já, og svo er konan alltaf uppí bústað. Ho ho ho ho! Kræst.

Þetta er ekki nógu gott. Mér fannst Djúpa Laugin einu sinni ágætis sjónvarpsefni, en menn þurfa að taka sér verulegt tak ef að það á að bjarga þessari seríu.

Hversu æðislegt var það líka að spyrjandinn og einn keppandinn í þættinum í kvöld þekktust? Þau voru bæði frá Sauðárkróki. Jei!

En allavegana, stelpan sem stjórnar þættinum er sæt. Plús fyrir það!

Annars, þá sá ég nýju syrpuna af Bachelor í gær. Sú syrpa lofar góðu. Aðallega vegna þess að ein aðalgellan virðist vera alger bitch, sem allar hinar stelpurnar hata. Það býður auðvitað uppá ýmis rifrildi, sem eru einmitt það skemmtilegasta við þessa þætti. Fyrstu þættirnir í þessum Bachelor/Bachelorette eru auðvitað bestu þættirnir, þar sem stelpurnar tapa sér yfir því hvað hinar eru leiðinlegar og grenja yfir gaurnum.

Í síðari þáttunum breytist þetta í viðbjóðslega velgju, sem enginn, nema einhver hjón í eins Don Cano göllum, getur horft á án þess að gubba.

Jööössss! Sýn ætla að sýna leik 6 í einvígi Washington og Chicago í NBA á miðnætti í kvöld.

Þannig að klukkan hálf átta get ég horft á Mark Prior kasta fyrir Chicago Cubs gegn Philadelphia og svo get ég horft á Chicago Bulls á miðnætti. Yndislegt!

Washington STÁLU sigrinum síðast og Chicago hafa ekki unnið í D.C. í 10 ár, en það mun breytast í kvöld! Ég er sannfærður um það!

Fyrir tveim vikum, þá varð þessi síða fimm ára gömul. Ég steingleymdi afmælinu, enda var ég í Póllandi. Núna hef ég haldið þetta út án hvíldar síðan 22. apríl 2000. Veit ekki um neinn á Íslandi, sem hefur haldið svona lengi út án hvíldar.

Til hamingju ég!

Ég elska Bandaríkin.

Annars er ég búinn að vera inni í allan dag í vinnunni. Varð að reyna að klára eitthvað af þeim verkefnum, sem höfðu hlaðist upp meðan ég var úti. Það er einsog líkaminn minn hafi skynjað að það væri frídagur og sé svo að mótmæla þessari tölvuvinnu með því að gefa mér massívan hausverk.

Ekki gott.

Vissir þú að af 17 þáttakendum í Ungfrú Reykjavík, þá eru 15 á föstu? Það er 88% hlutfall. Sumir hlutir breytast aldrei

Annars, þá er ég ekki nándar nærri því jafn upptekinn af fegurðarsamkeppnum og efnistök á þessari síðu að undanförnu gefa til kynna. Ég hef bara svo lítið til að skrifa um.