Atburðir síðustu daga í Venezuela hafa verið afar áhugaverðir. Ég ætlaði að skrifa um valdaránið en áður en ég komst í stuð hafði Hugo Chavez náð aftur völdum. Það kom á daginn að yfirmennirnir í hernum voru ekki mikið klárari í valdaránum en Hugo sjálfur.

Ég bjó í Venezuela, sem skiptinemi, árin 1995-1996. Síðan þá hef ég heimsótt landið einu sinni og fylgst með atburðum í gegnum netið og með bréfaskriftum við vini í Caracas.

Þegar ég bjó í Caracas var Rafael Caldera forseti. Caldera hafði verið forseti rúmum tuttugu árum áður en þá var hann frambjóðandi COPEI, aðal hægriflokksins í Venezuela. Á undan Caldera hafði Carlos Andres Perez, frambjóðandi AD, vinstriflokks, verið forseti.

Perez breytti nokkuð um stefnu eftir að hann var kosinn í seinna skiptið. Í stað þess populisma, sem hann predikaði í kosningabaráttunni þá tók hann u-beygju, svipað og Carlos Menem og Alberto Fujimori höfðu gert og tók upp frjálsa markaðsstefnu. Menem og Fujimori urðu gríðarlega vinsælir fyrir markaðsstefnu sína en ekki gekk eins vel hjá Perez. Mikið var um spillingu, sem leiddi á endanum til þess að Perez var látinn segja af sér.

Eftir að Perez sagði af sér átti arftaki hans, Rafael Caldera, í miklum erfiðleikum með að stjórna efnahaginum í landinu. Gengi bólivarsins féll á hverjum degi og því fylgdi óðaverðbólga, sem Caldera hafði enga stjórn á, þrátt fyrir tilraunir til að stjórna genginu með því að láta ríkið ákveða gengið. Þetta gekk þó lítið því fólk skipti peningum á svarta markaðnum, þar sem gengið jókst á hverjum degi og því þurfti Caldera að fella gengið reglulega.

Flokkakerfið í Venezuela

Flokkarnir tveir í Venezuela, COPEI og AD höfðu deilt með sér völdunum í fjóra áratugi eftir að þeir gerðu samkomulag, þekkt sem Punto Fijo. Þetta samkomulag var gert eftir að deilur flokkanna höfðu leitt til þess að herinn hrifsaði til sín völdin um miðja síðustu öld. Flokkarnir sömdu um að þeir skyldu deila með sér völdunum, sama hver ynni í kosningum. Þannig að ef COPEI ynni forsetakosninagrnar, þá yrði AD lofað sætum í ríkisstjórninni og svo framvegis.

Þetta samkomulag leiddi náttúrulega af sér mikla spillingu og takmörkun á lýðræði í Venezuela. Þessi spilling og getuleysi flokkanna í efnahagsmálum gerðu uppgang Hugo Chavez mögulegan.

Venezuela er næst stærsti olíuframleiðandi í heimi. Þrátt fyrir það lifa yfir 80% af þessari rúmlega 20 milljóna þjóð undir fátækrarmörkum. Hvernig stjórnmálamönnum hefur tekist að klúðra þessum olíuauðæfum er hin mesta ráðgáta. Flestir íbúar Venezuela telja sig þó vita svarið. Þeir telja að spillingu stjórnmálamanna sé um að kenna. Margir eru nefnilega sannfærðir um að þeirra bíði gull og grænir skógar ef spillingu stjórnmálamanna væri eytt og olíauðæfunum skipt bróðurlega á milli allra íbúanna.

Hugo slær í gegn

Hugo Chavez gerði sér fyllilega grein fyrir þessu og því var hans aðalbaráttumál að berjast gegn spillingunni, sem tengdist stjórnmálaflokkunum tveim. Kosningabaráttan 1998 var hin furðulegasta. Til að byrja með var Irene Saez, fyrrum ungfrú alheimur fremst meðal frambjóðenda. Hún gerði hins vegar mistök með að samþykkja að verða frambjóðandi COPEI. Um leið og hún var orðin tengd öðrum af hinum gerspilltu stjórnmálaflokkum hrundu vinsældir hennar. Það varð úr að hvorki AD né COPEI buðu fram í kosningunum heldur lýstu þeir báðir yfir stuðningi við mótframbjóðenda Hugo Chavez. Það breytti þó litlu því Chavez vann yfirburðarsigur.

Síðan hann var kosinn hefur Chavez reynt að breyta mörgu í Venezuela. Hann lagði niður þingið og bauð síðan til kosninga, þar sem ný stjórnarskrá var samþykkt. Það kom þó andstæðingum hans dálítið á óvart að hann virti ávallt fjölmiðlafrelsi og vilja meirihlutans. Hvað það varðar þá hefur hann verið mjög ólíkur stórvini sínum og baseball félaga, Fidel Castro. Svo ég vitni nú í sjálfan mig úr ritgerð, sem ég skrifaði fyrir rúmum mánuði (vá, hvað ég er góður spámaður).

In Venezuela, the future of democracy depends on Hugo Chavez. Up until now he has followed the will of the majority, but he really has not been tested because of his majority support. Today, however, he is supported by less than 40% of the population. The question is, whether he will continue to respect the will of the majority. If he does, then democracy should be relatively safe. If he does not, he risks military intervention and the end of Venezuelan democracy.

Í efnahagsmálum hefur Hugo Chavez þó mistekist algerlega, þrátt fyrir að hann hafi fylgt Múrsskólanum varðandi efnahagsstefnu. Hann hefur tekið upp stjórnmálasamband við Írak, Lýbíu og aukið samstarf við Kúbu. Hann hefur hafnað ráðum frá Alþjóða Gjaldeyrissjóðnum og Bandaríkjunum og þess í stað hefur hann til að mynda reynt að ná völdum í stærsta olíufyrirtækinu í Venezuela. Þessar aðgerðir Chavez hafa þó nánast ekkert hjálpað hans helstu stuðningsmönnum, sem eru þeir allra fátækustu í Venezuela.

Þrátt fyrir það, þá nýtur Hugo í dag töluverðs stuðnings. Stuðningur hans hefur þó minnkað úr yfir 60 prósentum niður fyrir 35 prósent. Hans hörðustu stuðningsmenn halda þó tryggð við hann einfaldlega vegna þess að þeir sjá ekki að neinn annar muni sinna þeirra vandamálum eða sé jafn annt um þeirra vandamál einsog Chavez. Fyrir þeim þá var valdaránstilraunin tilraun til þess að færa sig aftur í tímann, aftur til þess tíma þegar flokkarnir tveir réðu öllu. Þetta fólk hefur enga ástæðu til að þrá afturhvarf til þess tíma.

Valdaránið

Í nýlegri ritgerð, sem ég skrifaði hélt ég því fram að lýðræðið í Suður-Ameríku væri á viðkvæmu stigi en þrátt fyrir það væri það sterkara en oftast áður. Besta dæmið um það er ástandið í Argentínu. Þrátt fyrir hrikalegt ástand þá óttaðist fólk aldrei að herinn myndi taka við völdum. Fyrir 15 árum hefði verið öruggt að herinn hefði gripið inní. Því kom það manni auðvitað dálítið á óvart að herinn skyldi grípa inní í Venezuela. Það mátti þó búast við þessum atburðum því yfirmenn í hernum hafa verið ósáttur í meira en ár. Aðalmálið fyrir þá var að hermenn voru látnir vinna í vegavinnu og í að hjálpa þeim fátæku. Einnig hafði Hugo Chavez stutt skæruliða í Kólumbíu, sem gerði ástandið við landamærin erfitt.

Mikið hefur verið gert úr þátti Bandaríkjanna í hinni misheppnuðu valdaránstilraun fyrr í þessum mánuði. Þeir á Múrnum gengu svo langt að líkja stuðningi Bandaríkjanna við valdarán, sem framin voru gegn Allende í Chile og Arbenz í Guatemala. Það er þó fáránlegur samanburður. Í þeim tilfellum var CIA öflugur þáttakandi í valdaránunum. Í Venezuela var hins vegar eina sök Bandaríkjamanna að fordæma ekki strax valdaránið. Ég skal þó taka fram að þrátt fyrir að ég verji Bandaríkjamenn í flestu, sem þeir Múrsmenn gagnrýna þá fyrir, þá fannst mér viðbrögð Bandaríkjamanna í þetta skiptið ekki vera til fyrirmyndar. Þeir hefðu auðvitað átt að taka strax fram að þeir myndu ekki viðurkenna valdaránið.

Það er þó ljóst að dagana fyrir valdaránið brást Hugo Chavez þegnum sínum. Í fyrsta skipti voru mótmæli barin niður og fjölmiðlum var lokað. Mótmælin fyrir og eftir valdarán sýna augljóslega hversu gríðarlega mikið bil er á milli stuðningsmanna og andstæðinga Chavez. Hann gerir sér þó grein fyrir því í dag að hann er ekki nærri því jafnvinsæll og hann var fyrir fjórum árum.

Hugo Chavez hefur mistekist að bæla niður spillingu eða bæta efnahaginn. Því hefur hann algjörlega brugðist stuðningsmönnum sínum. Það er ljóst að ef að ástandið breytist ekki fljótlega í Venezuela munu jafnvel hörðustu stuðningsmenn Chavez yfirgefa hann.

Jamm, Cubs töpuðu í gær. Bere klúðraði málunum einsog ég hafði spáð fyrir. Reyndar vann Sosa einvígið við Bonds, þar sem Sosa náði einu Home Run í sjöttu lotu.

Klukkan 9.11 var mínútu þögn til að minnast þeirra, sem dóu 9.11.

Í miðri 7. lotu sungu svo allir "Take me out to the ball game" einsog vanalega. Hildur er búin að læra textann við lagið. Það þýðir augljóslega að ég hef horft of mikið á Cubs í sjónvarpinu.

Annars fórum við eftir 7. lotu. Við ákváðum að enda kvöldið einsog flestir aðrir Cubs aðdáendur, drekkjandi okkar sorgum inná næsta bar.

Yesss!!! Við Hildur erum að fara á baseball leik í kvöld. Ég er viss um að lesendur þessarar síðu eru strax orðnir spenntir.

Í kvöld erum við að fara að sjá Chicago Cubs vinna San Fransisco Giants.

Það er reyndar dálítið kalt úti en það skiptir ekki máli, því tveir bestu leikmennirnir í baseball í dag verða á vellinum í kvöld.

Þetta eru auðvitað Sammy Sosa og Barry Bonds.

Bonds verðu sennilega í stuði, þar sem lélegasti kastarinn hjá Cubs, Jason Bere mun byrja. En ég meina hei. Sammy mun samt taka Bonds í nefið. Sammy er líka svo nice gaur, en Bonds er alger leiðindapúki.

Gaman gaman!!

Helgin var fín. Samt ekki eins góð og hjá þessum Northwestern nemanda, sem fékk 1 milljón dollara þegar hann skrifaði undir hjá Oakland Raiders í NFL deildinni.

Dan og Becky vinir mínir gerðu heiðarlega tilraun til að hafa matarboð heima hjá Dan. Þar voru um 30 manns og við borðuðum pasta og drukkum kokteila. Allavegana, var þetta fínt og ekki sniðugt að vera að fara út í einhver smáatriði.

Á laugardag fórum við Hildur að versla og í fyrsta skipti í sögu okkar Hildar þá verslaði ég en hún ekki. Um kvöldið vorum við frekar löt og sátum bara heima og horfðum á nokkra þætti af Queer as Folk, sem fjallar um homma í Pittsburg. Mjög góðir þættir, jafnvel fyrir gagnkynheigða.

Á sunnudag spilaði ég svo fótbolta í þriggja stiga hita. Alveg stórkostlegar hitabreytingar hérna síðustu viku. Á síðasta sunnudag var 28 stiga hiti en í gæt var þriggja stiga hiti, rigning og rok. Þetta minnti mig á að spila á mölinni í Faxaflóamótinu þegar ég var lítill.

Í gærkvöldi fórum við svo ásamt tveim vinkonum hennar Hildar niðrí Greektown. Þar var kærasti Victoriu að syngja grísk þjóðlög. Grísk þjóðlagatónlist er að mínu mati álíka skemmtilegt og mexíkósk kántrí tónlist en þetta var þó fróðlegt. Við ákváðum þó að fara þegar að heilu fjölskyldurnar voru komnar dansandi upp á svið.

Ég er núna að klára heljarinnar verkefni í einum viðskiptatímanum mínum. Með því lýkur mikilli verkefnahrinu, sem hefur staðið yfir síðustu daga. Ég er að hlusta á Appetite For Destruction með Guns ‘N Roses. Þvílík eðaltónlist, sem kemur mér svo aldeilis í lærdómsstuð. Þessi diskur á sér nokkuð merkilega sögu því ég lánaði Gunnari vini mínum hann þegar ég var svona 14 ára og fékk hann ekki tilbaka fyrr en ég var kominn með stúdentspróf.

Annars fékk ég email áðan þar sem mér var boðið á fyrirlestur, sem heitir Globalization of Trade is great! …but the World Bank and IMF are not. Það eru frjálshyggjumenn í Northwestern, sem standa fyrir þessu. Af einhverjum ástæðum er ég á póstlista hjá þeim. Einnig er ég á póstlista hjá Cato Institute, en fyrirlesari frá þeim verður aðalræðumaður á morgun. Ekki veit ég hvernig ég lenti á þessum lista hjá Cato. Þetta er allt hið dularfyllsta mál.

Ja hérna, ég er að fara í skólann á stuttbuxum í fyrsta skipti á þessu ári. Jibbííí. Veðrið í gær var líka alger snilld. Ég var að keppa í fótbolta og það var svo heitt að ég var nánast örmagna eftir leikinn. Mér tókst þó að pota inn einu marki með vinstri og við unnum 2-0.

Það er alltaf jafn gaman að labba um campusinn þegar veðrið er gott. Þá fyllast allir grasblettir af fólki. Northwestern nemendur eru þó ávallt sömu nördarnir því allir eru með bók og yfirstrikanapenna í hönd.

Annars fórum við Hildur í sittvhoru lagi á djammið á föstudag. Hildur fór á barhopp meðan ég fór í partí til einnar vinkonu minnar, sem var fínt.

Svo horfði ég á Liverpool, Cubs og Bulls vinna leiki og við Hildur fórum í bíó og sáum Changing Lanes, sem var fín.

Já, og svo á meðan ég naut góða veðursins komst félagi Chavez aftur til valda. Ég ætla í þessari viku að skrifa smá pistil um hann. Stefán Pálsson minnist á endurkomu Chavez og segir sögur um fylgishrun Chavez vera komnar til vegna áhrifa frá hægrisinnuðum bandarískum fjölmiðlum. Má ég benda á þá staðreynd að þegar Chavez var kosinn studdu 57% landsmanna hann en í nýlegri könnun, sem El Universal (dablað í Caracas) tók þá fékk Chavez aðeins stuðning 35% kjósenda. Þetta var þó áður en fylgismenn hans byrjuðu að myrða saklausa mótmælendur.

Í morgun þegar ég var að fara yfir tölvupóstinn minn þá fékk ég póst frá vini mínum frá Venezuela. Í bréfinu stóð:

Amigos se cayo el Gobierno de Chavez!!!!

Saludos a todos y felicitaciones

Þetta þýðir nokkurn veginn: Ríkisstjórn Chavez er fallin. Til hamingju!! Bið að heilsa öllum.

Þetta segir kannski eitthvað um ástandið í Venezuela en ég bjó þar fyrir nokkrum árum. Ég hef heilmikið um þetta allt að segja og ætla að skrifa um þetta hér á síðunni seinna.

Miðað við hvað gengi Liverpool hefur gríðarlega mikil áhrif á skap mitt, þá finnst mér ég hafa skrifað furðu lítið um fótbolta hér á síðunni undanfarið. Liverpool duttu víst út úr Meistaradeildinni á þriðjudag. Það tap hafði ekki jafn neikvæð áhrif og önnur töp á skap mitt því ég sá ekki leikinn.

Málið er að hér í Bandaríkjunum er Meistaradeildin sýnd á ESPN, sem sinnir henni afskaplega illa. Því varð ég að hlusta á lýsingu á leiknum á netinu. Ég hlustaði reyndar ekki á síðasta hálftímann, þar sem ég var svo fúll þegar Leverkusen skoraði þriðja markið.

Ég ætlaði þó ekki að skrifa um þennan leik, heldur hvernig talað er um Liverpool í fjölmiðlum og þann skort á virðingu sem leikmönnum og liðinu er sýndur. Það virðist nefnilega hafa verið ákveðið af breskum fjölmiðlamönnum að Liverpool skyldu vera kallaðir leiðinlegt lið og hafa íslenskir netmiðlar apað það eftir. Þetta stafar sennilega af því að Liverpool fær mjög sjaldan á sig mörk. Það er fyrst og fremst því að þakka að þeir hafa í liðinnu besta markvörðinn í ensku deildinni, Jerzy Dudek og tvo bestu varnarmennina, Stephane Henchoz og Sami Hyypia. Þeir, sem kalla Liverpool leiðinlegt án þess að spá neitt í því hafa sennilega ekki séð leikina, sem ég hef séð, t.d. á 3-0 á móti Newcastle, 3-1 á móti Man United og 4-0 á móti Leeds.

Það er líka alveg makalaust að þegar valdir voru bestu leikmenn ensku deildarinnar að enginn úr Liverpool liðinu hafi verið valinn. Michael Owen, sem er víst knattspyrnumaður Evrópu var ekki valinn og ekki heldur Hyppia, sem er án efa besti varnarmaður á Englandi.

Giles Elliott, sem skrifar fyrir Fox Sports World, sem er aðal knattspyrnstöðin hér i Bandaríkjunum orðaði þetta vel í nýlegum pistli:

Þessi frétt er nokkuð fyndin.

Málið er að ferðamálaráðið í Rio de Janeiro er búið að kæra Fox vegna síðasta Simpson þáttar. Ég horfði á þáttinn síðasta sunnudag og var hann alger snilld. Lisa ákvað að gefa pening til lítils brasilísk krakka, sem hún missti svo sambandið við, svo Homer ákvað að fara með fjölskylduna sína til Brasilíu.

Í Brasilíu lenda þau í ýmsu og til dæmis er Homer rænt og Bart er gleyptur af snák. Einnig er gert grín að barnaþáttum, sem er mörgum stjórnað af fallegu kvenfólki til að laða að eldri áhorfendur. Ferðamálaráðið í Rio er eitthvað ósátt við þetta og segja þeir að þetta hafi eyðilagt þeirra starf.

Ferðamálaráðið í Rio hefur nefnilega verið iðið við að reyna að fegra ímynd borgarinnar. Það hefur ekki verið gert með því að reyna að leysa samfélagsleg vandamál, heldur hefur það verið gert með því að reyna að fela vandamálin. Ferðamönnum er haldið frá öllum fátækrarhverfunum og lítið er gert úr eymd hins almenna borgara þegar ferðamönnum eru sýndir magnaðir ferðamannastaðir þar í borg.

Ég heimsótti Rio ásamt vinum mínum fyrir nokkrum árum og fannst mér Simpsons þátturinn ekkert vera voðalega móðgandi við borgina. Til dæmis þá var hótelinu okkar rænt tveim dögum eftir að við fórum og við heyrðum margar sögur af svipuðum atburðum.

The Simpsons er uppáhaldssjónvarpsþátturinn minn, ekki síst vegna þess að í þáttunum er hárbeitt ádeila á ýmsa hluti í mannlífinu. Sumir geta ekki sætt sig við þegar bent er á hlutina einsog þeir eru, eða þegar gert er grín af þeim. Fyrir þá er besta lausnin auðvitað að kæra framleiðendur þáttanna. Það breytir hins vegar ekki ástandinu einsog það er í Rio de Janeiro í dag.

Auðvitað tókst Bulls að tapa í gær. Cubs töpuðu líka í gær og Arsenal og Man Utd unnu í dag. Hvar endar þetta helvíti?

Leikurinn var annars nokkuð góður. Allir púuðu á Charles Oakley, sem var gaman. Svo er það alltaf skemmtileg reynsla að fara á NBA leik. Sem sagt Bulls töpuðu, þannig að ég er ekki hið týnda lukkudýr.

Við Hildur erum að fara á NBA leik á eftir. Hildur hefur aldrei farið á körfuboltaleik hérna, þannig að við ákváðum að kaupa okkur miða á Bulls-Raptors.

Það er nokkuð síðan ég keypti þessa miða, sem kostuðu 15 dollara og hafði ég planað að sjá Vince Carter spila. Hann er hins vegar meiddur og spilar ekki með.

Ég hef séð Bulls spila tvisvar og hafa þeir unnið í bæði skiptin. Núna hafa þeir hins vegar tapað sjö leikjum í röð. Ef þeir vinna í röð, þá er ég klár á því að ég er týnda lukkudýrið þeirra og mun heimta að fá að skipta við Benny the Bull.

Það verður þó nokkuð gaman að sjá nýju Bulls leikmennina, Jalen Rose, Eddie Curry og Tyson Chandler.

Ja hérna! Við Hildur erum víst búin að vera saman í fjögur ár. Í dag 4. apríl eigum við fjögurra ára "byrja saman" afmæli.

Jei! en gaman! Í tilfeni dagsins er Hildur búin að vinna á bókasafninu í skólanum sínum og ég er búinn að vera að vinna í ritgerðinni minni.

Í kvöld förum við þó útað borða, sennilega á Salpicon, sem á víst að vera geðveikt góður mexíkóskur staður.

Myndir frá Spring Break 2002 þegar við Hildur fórum ásamt tveim vinum okkar í viku niður til Panama City, Florida

Mér finnst þetta skemmtilegt.

Kofi Annan ætlar víst að tala við útskriftina mína, sem verður 21. júní. Það verður fjör.

Við Hildur komum aftur til Chicago á föstudag eftir viku á Panama City Beach, Florida. Ég var að fá myndir úr framköllun og ætla að reyna að setja þær á netið á næstu dögum.

Allavegana, þá var ferðin vel heppnuð. Við fórum með Victoriu, vinkonu hennar Hildar og Dan vini mínum. Við keyrðum niður eftir á föstudegi. Byrjuðum klukkan 2 um nóttina og keyrðum alveg til klukkan 10 um kvöldið, alls um 20 tíma keyrsla. Ég og Dan skiptumst á að keyra á Volvo-inum hans Dans, sem er 17 ára gamall. Volvoinn stóð sig einsog hetja, þrátt fyrir að hann sé keyrður meira en 300.000 kílómetra. Það eina, sem bilaði, var vökvastýrið en það skipti litlu máli.

Við gistum á Cooks motel, sem var ódýrt mótel sirka 2 kílómetra frá ströndinni. Þetta var ódýrt mótel en var samt bara nokkuð fínt. Allavegana var ég sáttur en ég er nú ýmsu vanur eftir ferðalög um Suður-Ameríku. Nágrannarnir voru líka fínir, sérstaklega var Dan sáttur við 7 stelpur frá Alabama, sem voru í næsta herbergi en svo voru líka einhverjir strákar frá U of Wisconsin.

Dagskráin var nú frekar svipuð flesta dagana. Við vöknuðum um 11, fórum á ströndina, þar sem við lágum allan daginn. Svo um fimm leytið var farið heim á mótel, svo útað borða, svo drukkið og farið á klúbba.

Ströndin var alger snilld. Við vorum alla dagana fyrir framan La Vela klúbbinn, en þar var flest fólkið. Þótt ótrúlegt megi virðast þá mátti drekka bjór á ströndinni og því voru allir með kælibox. Þvílík snilld. Það var svo alltaf nóg að gerast í kringum okkur, hjá klúbbunum voru alltaf fullt af wet t-shirt keppnum, sem ég var duglegur að sækja.

Hildi tókst reyndar ekki að komast í Girls Gone Wild, en við sáum þó gaurana taka það upp þegar einhver stelpa var að flassa. Hún var frekar ölvuð og samþykkti að láta taka myndir af sér án spurninga. Það eina, sem hún fékk var bolur. Hún var reyndar þvílíkt sátt við að hafa komist að, því hún tilkynnti öllum á ströndinni að hún hefði komist í Girls Gone Wild.

Annars var rosalega mikið af sætum stelpum á ströndinni (og Hildur segist aldrei hafa séð svona marga gaura með sixpack). Flestir krakkarnir voru úr stóru skólunum í kring, það er U of Alabama og Florida State. Allir töluðu með suðurríkjahreim. Ég veit ekki hvort stelpurnar úr Alabama séu bara svona mikið sætari en þær hérna, eða hvort bara sætustu stelpurnar hafi verið þarna, en þetta var alveg hreint magnað.

Ok, nóg um það... Við hittum Íslendinga á ströndinni, sem hlýtur að vera magnaðasta tilviljun síðan við Emil hittum tvo Íslendinga á bar í La Paz í Bólivíu. Við hittum þá um klukkan tvö um eftirmiðdaginn og voru þeir án efa drukknustu mennirnir á ströndinni. Mér leið einsog ég væri á Benidorm. Þeir spurðu hvort ég væri með disk með Bubba og sá sem talaði mest við okkur var svo drukkinn að ég skildi varla neitt, sem hann sagði.

Klúbbarnir þarna voru misjafnlega góðir. Bestur var Spinnaker, þar sem við fórum fyrsta og síðasta daginn. Síðan fórum við einu sinni á La Vela, sem er stærsti klúbburinn í Bandaríkjunum en hann komst samt ekki nálægt Ibiza klúbbunum að stærð. Slappastur var svo Sharky's.

En allavegana, þá var þetta mjög vel heppnað. Við erum búin að sjá fullt af brúnu og fallegu fólki, drekka ógurlegt magn af Bud Light og sjá þrjár wet t-shirt keppnir. Það var eina, sem ég ætlaðist til af spring break á Florida.