Ármann Jakobsson skrifar á Múrinn fína grein um dauðarefsingu, sem er án efa einn mesti smánarblettur á Bandaríkjunum. Á mínum þrem árum meðal menntaðs fólks í því landi hitti ég ekki einn mann, sem var fylgjandi dauðarefsingu, en samt virðist alltaf meirihluti allra Bandaríkjanna vera fylgjandi refsingunni, sérstaklega eftir að mikið hefur verið fjallað um glæpi í fjölmiðlum.

En auðvitað gengur Ármann fulllangt í grein sinni. Hann stenst ekki freistinguna og líkir Bandaríkjunum á tímum Bush við Þýskaland á tímum Hitler. Hann segir:

Ég vil endilega benda Ármanni (hann er ekki með email á síðunni sinni) á grein í The Guardian, sem mér fannst mjög góð. Hún heitir: Only one Adolf Hitler. Þar hvetur greinarhöfundur blaðamenn og stjórnmálamenn til að hætta að líkja Saddam, Sharon eða Bush við Hitler; Powell við Chamberlain og svo framvegis.

Ármann segir líka:

Þetta er náttúrulega rangt. Manndráp eru auðvitað mun algengari víða í heiminum en í Bandaríkjunum. Til dæmis eru mun fleiri morð framin á Jamaíka, Venezuela og í Kólumbíu. Ég er hins vegar hjartanlega sammála honum í því að þyngri refsingar hafa ekki neikvæð áhrif á glæpatíðni.

Ég rakst inná síðu hjá Heiðu, sem ég þekki ekki neitt. Hún skrifar ansi skemmtilegan pistil um hvernig á að njóta þess að vera einn.

Þar talar Heiða um það hvernig henni finnst oft skrítið að fara ein út. Það er vissulega ekki á hverjum degi, sem maður fer einn á tónleika eða kaffihús. Maður þarf að vera mátulega hugaður til að gera það.

Ég man þegar ég bjó í Mexíkó að fyrsta mánuðinn þekkti ég nánast engann. Ég vann með eldra fólki og ég bjó hjá einhverju leiðinlegu fólki, sem ég nennti ekki að hanga með. Þar, sem ég vildi ekki að hanga heima, fór ég smám saman að drífa mig út einn. Ég fór oft og fékk mér að borða einn á Taco Inn, þar sem ég las bara Newsweek í rólegheitunum og skrapp síðan einn í bíó. Það tók mig smá tíma að venjast þessu en ég kunni bara ágætlega við þetta á endanum. Samt sem áður var lífið þó mun skemmtilegra þegar ég kynntist stelpunni, sem ég var með þar úti.

Hérna heima er þetta dálítið öðruvísi. Ég fór til að mynda í fyrsta skipti einn á tónleika þegar ég sá Maus á Grandrokk. Ég vissi að vinir mínir myndu ekki nenna að horfa á Maus og í stað þess að missa af tónleikunum ákvað ég bara að skella mér einn og ég sá ekki eftir því. Samt leið mér skringilega og ég var alltaf að spá í hvað aðrir væru að hugsa, líkt og Heiða talar um. Ég veit sjálfur að maður dregur ákveðnar ályktanir þegar maður sér fólk, sem er eitt að skemmta sér.

---

Annars talar Heiða (ég var í fyrsta skipti að sjá síðuna hennar) líka um að hún sé Twin Peaks aðdáandi. Ég elskaði Twin Peaks þegar þættirnir voru sýndir á Stöð 2 en ég man að ég var ávallt skíthræddur við að horfa á þá. Fyrir nokkru keypti ég mér fyrstu seríuna á DVD. Nóttina áður en ég ætlaði að byrja að horfa á þættina aftur fékk ég þá svakalegustu martröð, sem ég hef fengið lengi. Killer Bob var að ráðast á mig og einhvern veginn blönduðust aðrar David Lynch persónur saman við þetta. Eftir þessa martröð var ég bara hálf tregur við að horfa á seríuna og er ekki ennþá byrjaður á henni. Það fer samt að koma að því.

Já, nú er sko gaman að vera Liverpool aðdáandi. Liverpool unnu og hinir "ósigrandi" Arsenal töpuðu þriðja leiknum í röð. Svo náði Man United bara jafntefli gegn hinu arfaslaka Aston Villa. Urugvæski meistarinn Diego Forlan náði meira að segja að skora fyrir United. Á Ölveri, þar sem stuðningsmenn Liverpool voru að horfa á Liverpool-Tottenham, þá klöppuðu Liverpool stuðningsmennirnir þegar þeir sáu að Forlan hafði loksins skorað.

Annars var þessi leikur allt í lagi. Tottenham léku varnarbolta mestallan leikinn og hélt þulurinn á Stöð 2 vart vatni yfir því hvað þeir væru "skipulagðir og einbeittir" í leik sínum. Ef Liverpool hefði spilað svipað og Tottenham þá hefði það sennilega verið kallað "leiðinlegur varnarbolti".

Danny Murphy (sem er að mínu mati orðinn einn af fjórum bestu ensku miðvallarleikmönnunum, ásamt Scholes, Beckham og Gerrard) skoraði stórkostlegt mark. Úr kyrrstöðu rétt fyrir utan vítateig skaut hann boltanum uppí samskeytin. Dean Richards jafnaði en snillingurinn Michael Owen tryggði Liverpool sigurinn úr vítaspyrnu, sem hann sjálfur fiskaði. Hann klobbaði varnarmann Tottenham og svo braut Carr greinilega á honum.

Annars var Salif Diao að mínu mati besti maður Liverpool í leiknum. Hann og Hamann voru traustir á miðjunni. Einnig átti Murphy góða spretti og svo voru Dudek, Hyppia og Traore traustir.

Nú eru sem sagt Liverpool komnir með 4 stiga forystu á Arsenal. Arsenal slógu víst eitthvað met í dag þegar þeir skoruðu í milljónasta leiknum í röð. Mér var nokk sama um það enda má Arsenal slá eins mörg met og þeir vilja á meðan Liverpool eru efstir.

Já, nú er sko gaman að vera Liverpool aðdáandi. Liverpool unnu og hinir "ósigrandi" Arsenal töpuðu þriðja leiknum í röð. Svo náði Man United bara jafntefli gegn hinu arfaslaka Aston Villa. Urugvæski meistarinn Diego Forlan náði meira að segja að skora fyrir United. Á Ölveri, þar sem stuðningsmenn Liverpool voru að horfa á Liverpool-Tottenham, þá klöppuðu Liverpool stuðningsmennirnir þegar þeir sáu að Forlan hafði loksins skorað.

Annars var þessi leikur allt í lagi. Tottenham léku varnarbolta mestallan leikinn og hélt þulurinn á Stöð 2 vart vatni yfir því hvað þeir væru "skipulagðir og einbeittir" í leik sínum. Ef Liverpool hefði spilað svipað og Tottenham þá hefði það sennilega verið kallað "leiðinlegur varnarbolti".

Danny Murphy (sem er að mínu mati orðinn einn af fjórum bestu ensku miðvallarleikmönnunum, ásamt Scholes, Beckham og Gerrard) skoraði stórkostlegt mark. Úr kyrrstöðu rétt fyrir utan vítateig skaut hann boltanum uppí samskeytin. Dean Richards jafnaði en snillingurinn Michael Owen tryggði Liverpool sigurinn úr vítaspyrnu, sem hann sjálfur fiskaði. Hann klobbaði varnarmann Tottenham og svo braut Carr greinilega á honum.

Annars var Salif Diao að mínu mati besti maður Liverpool í leiknum. Hann og Hamann voru traustir á miðjunni. Einnig átti Murphy góða spretti og svo voru Dudek, Hyppia og Traore traustir.

Nú eru sem sagt Liverpool komnir með 4 stiga forystu á Arsenal. Arsenal slógu víst eitthvað met í dag þegar þeir skoruðu í milljónasta leiknum í röð. Mér var nokk sama um það enda má Arsenal slá eins mörg met og þeir vilja á meðan Liverpool eru efstir.

Ég hef lítið sagt frá mínu lífi undanfarið á þessari síðu. Aðal ástæða þess er að ég hef verið mjög upptekinn og lítið komist nálægt tölvu. Ég er nefnilega, ásamt Emil félaga mínum, að fara að opna mexíkóskan veitingastað í Kringlunni í næstu viku.

Staðurinn heitir Serrano og verður hann í húsnæðinu, sem Popeye's var í, við hliðiná McDonald's. Þessi staður mun selja úrvals mexíkóskan mat. Á matseðlinum verða burritos, tacos (harðar og mjúkar) og nachos auk eftirrétta. Viðskiptavinir munu geta valið sér innihaldið í burritos eða tacos. Hægt verður að velja úr fjölmörgum tegundum af kjöti, grænmeti, salsa sósum, guacamole, osti og fleiru.

Þannig að þessa dagana erum við á fullu við að gera staðinn tilbúinn. Núna eru iðnaðarmenn að smíða veggi, mála, setja upp kæla og fleira því tengt. Ef allt gengur upp, þá stefnum við að því að opna staðinn 1. nóvember, sem er á föstudag eftir viku. Þessi dagsetning er þó ekki opinber, þar sem við vitum ekki alveg hvenær sum tæki koma til landsins. Vonandi gengur það þó eftir.

Hinn kanadíski Mark Steyn skrifar ágætis grein á The Spectator, þar sem hann fjallar um ástæður hryðjuverka gegn Vesturlöndum.

Greinin heitir They want to kill us all og gagnrýnir m.a. friðelskandi Vesturlandabúa fyrir að reyna að afsaka hryðjuverk múslima með því að þetta sé allt Ísrael og Palestínu að kenna.

Já góðir lesendur, það er greinilegt að ég er ótrúlegur spámaður. Fyrir nær tveimur vikum spáði ég því að Arsenal myndi tapa næsta leik.

OG HVAÐ GERIST??? Jú, þeir tapa auðvitað. Hér eftir mun ég ekki svara öðru nafni en "Einar spámaður".

Trallalalalala, þetta er því búinn að vera yndislegur fótboltadagur, því í morgun fór ég á Ölver og sá hið stórkostlega stórveldi Liverpool vinna Leeds. Senegalarnir í liðinu sáu um að leggja upp og skora markið. Diouf gaf sendingu á Diao, sem skoraði. Pólski snillingurinn Dudek varði nokkrum sinnum, en þó voru Liverpool mun meira með boltann í leiknum. Harry Kewell brenndi svo af á ótrúlegan hátt þegar tvær mínútur voru eftir.

Þannig að nú er svo sannarlega gaman að skoða stöðuna í ensku deildinni. Mesta stórveldi enskrar knattspyrnu er aftur komið á réttan stað. Liverpool er á toppnum!

Já góðir lesendur, það er greinilegt að ég er ótrúlegur spámaður. Fyrir nær tveimur vikum spáði ég því að Arsenal myndi tapa næsta leik.

OG HVAÐ GERIST??? Jú, þeir tapa auðvitað. Hér eftir mun ég ekki svara öðru nafni en "Einar spámaður".

Trallalalalala, þetta er því búinn að vera yndislegur fótboltadagur, því í morgun fór ég á Ölver og sá hið stórkostlega stórveldi Liverpool vinna Leeds. Senegalarnir í liðinu sáu um að leggja upp og skora markið. Diouf gaf sendingu á Diao, sem skoraði. Pólski snillingurinn Dudek varði nokkrum sinnum, en þó voru Liverpool mun meira með boltann í leiknum. Harry Kewell brenndi svo af á ótrúlegan hátt þegar tvær mínútur voru eftir.

Þannig að nú er svo sannarlega gaman að skoða stöðuna í ensku deildinni. Mesta stórveldi enskrar knattspyrnu er aftur komið á réttan stað. Liverpool er á toppnum!

Fareed Zakaria, ritsjóri Newsweek skrifar frábæra grein í The New Yorker, sem ég mæli eindregið með. Hann fjallar um áhrif Bandaríkjanna, sem máttugustu þjóðar veraldar, á mjög áhugaverðan hátt. Greinin er löng en hún er þess virði að lesa.

Hann segir meðal annars:

Þessi auglýsingaherferð, sem er í gangi í Texas ætti að sannfæra einhverja um að aka ekki fullir.

Sjónvarpsauglýsingin, er sjokkerandi. Sennilega ekki fyrir viðkvæma.

Paul Krugman skrifar pistil í New York Times, sem nefnist Still Living Dangerously

Þar bendir hann á nokkra mjög góða punkta varðandi árásina á Bali og þess hversu litlu stríð við Írak mun breyta í stríðinu gegn hryðjuverkum. Hann bendir á að árásin á Bali muni hafa gríðarleg áhrif á efnhag Indónesíu enda mun ferðamannaiðnaðurinn að öllum líkindum hrynja. Það er svo staðreynd að efnahagskreppur gera hryðjuverkamönnum mun auðveldara með að ná til sín nýju fólki.

Krugman segir svo um Írak og Pakistan

og að lokum:

Þessi síða, sem ég rakst á í gegnum Metafilter er mögnuð.

Ein fjölskylda hefur hist 17. júní á hverju ári í yfir 20 ár til að láta taka mynd af sér. Síðan sýnir hvernig fjölskyldan hefur breyst með hverju árinu. Þetta er vissulega athyglisverð tilraun.

Ég fór óvænt á djammið í gær. Var búinn að sætta mig við það að vera heima um kvöldið og horfði því á hræðilega Spaugstofu og aðeins skárri spjallþátt með Gísla Marteini, þar sem nágranni minn Guðni Ágústsson fór á kostum.

Allavegana, þá fórum við Emil á djammið niðrí miðbæ. Byrjuðum á Sólon og færðum okkur svo yfir á Vegamót. Báðir staðirnir voru troðfullir og var mjög gaman. Það kemur mér alltaf á óvart hversu ótrúlega mikið er af fallegum stelpum niðrí bæ um helgar. Það er hreinlega með ólíkindum.

Veðrið var ágætt og svakalega mikið af fólki í bænum enda haugur af einhverjum Skotum, sem voru að fagna sigrinum og höstla íslenskar stelpur. Þegar ég kom heim um klukkan 5 var kveikt á tölvunni, sem er náttúrulega hrikaleg mistök, þar sem að þá finn ég ávallt þörf fyrir að skrifa fullt af emailum. Ég var því frekar stressaður þegar ég vaknaði í morgun og fór að fletta í gegnum "Sent" möppuna á póstforritinu mínu. Þar var þó ekkert svo slæmt.

Annars setti ég inn mína fyrstu færslu á Metafilter í dag. Hún er hér.

Leikurinn við Skota í dag var svo sem ekkert til að hrópa húrra fyrir. Fyrra mark skota var náttúrulega fáránleg óheppni og eftir það var þetta erfitt fyrir íslenska liðið þrátt fyrir ágætis spretti inná milli.

Ég horfði á leikinn í sjónvarpi og verð ég að segja að ég vona að Njáll Eiðsson muni aldrei aftur lýsa leik með íslenska landsliðinu. Það leið ekki ein mínúta án þess að Njáll fyndi eitthvað nýtt til að kvarta yfir.

Mér ofbauð líka fjölmiðlaumfjöllunin eftir leikinn. Atli þjálfari var áðan í viðtali á Stöð 2. Þar var Snorri Már Skúlason í þvílíkum ham og baunaði stanslaust á Atla. Spurði m.a. Eggert Magnússon (sem sat við hliðiná Atla) hvort það stæði til að reka Atla. Þetta viðtal var fyrir neðan allar hellur. Það er með ólíkindum að landsliðsjálfari í fótbolta skuli vera tekinn í svona viðtal á meðan stjórnmálamenn eru ALDREI teknir svona fyrir í viðtölum. Mér þætti til dæmis gaman að sjá Snorra Má í svona ham á móti Davíð Oddsyni.

Þessi gagnrýni á Atla er náttúrulega komin útí tóma vitleysu. Hann fær aldrei að velja hópinn í friði án þess að Guðjón Guðmundsson og einhverjir ámóta klárir íþróttafréttamenn telji upp lista með öllum hugsanlegum knattspyrnumönnum, sem Atli valdi ekki.

Svo toppaði Snorri Már allt með því að telja upp galla Árna Gauts markvarðar, en fyrra markið var honum að kenna. Árni er sennilega einn besti (ef ekki sá besti) markmaður, sem Íslendingar hafa átt og hefur nær undantekningalaust veri besti maður Rosenborg í Meistaradeildinni.

Skoska pressan sýndi hversu mikilvægir fjölmiðlar geta verið fyrir landsleik. Þeir gerðu lítið úr vonum sinna manna og létu þjálfarann í friði fyrir leikinn. Það tók gríðarlega pressu af leikmönnum. Hér á Íslandi eru leikmennirnir hins vegar ásakaðir um að gefa sig ekki alla í leiki og fyrir að vera í fríi hérna á Íslandi. Svo koma alltaf upp gagnrýnisraddir, sama hvernig Atli stillir upp liðinu.

Nei, ég ætla ekki að fjalla frekar um Brasilíu. Sverrir svarar mér aftur og hef ég svo sem ekki miklu við það að bæta. Því lýkur hér ummfjöllun minni um Brasilíu allavegana þangað til að næsta eintak af The Economist kemur og ég get lært meira.

Hins vegar taka glöggir lesendur síðunnar kannski eftir því að ég er búinn að uppfæra Movabletype kerfið uppí útgáfu 2.5. Movabletype á einmitt eins árs afmæli þessa dagana og fjalla höfundar forritsins um viðbrögð við forritinu í ágætis pistli á MT síðunni.

Það er kannski einna skemmtilegast að nú er íslenska orðin eitt af aðalmálunum í kerfinu. Ég fæ meira að segja þakkir fyrir það. Einnig eru nokkrar fleiri breytingar í forritinu. Meðal annars er búið að bæta inn leitarvél, sem ég mun setja upp á þessari síðu innan nokkurra daga. Einnig er notkun á Trackback auðvelduð til muna.

Sverrir Jakobsson svarar grein minni á ómálefnalegan hátt einsog þeirra Múrsmanna er von og vísa. Það er alltaf stutt í hrokann þar á bæ enda eru þeir fullvissir um að þeir viti meira um flesta hluti en annað fólk.

Sverri svara flestum punktum mínum með rökunum "nei, þetta er ekki svona", sem eru ágætis rök. Mótrök mín gætu því verið: "jú, víst".

Einnig ásakar hann mig um að kunna ekki að lesa. Hann segir:

Ég svara nú með beittum mótrökum: "þú kannt sjálfur ekki að lesa!". Greinin "Sverrir Jakobsson og Brasilía" fjallar einungis um skrif Sverris (hún er skrifuð áður en skrif Steinþór birtust. Greinin "Múrsvitleysa um Brasilíu" er svo svar mitt við grein Steinþórs. Skrif Sverris komu þar ekkert við sögu.

Sverrir heldur svo áfram og telur að kunnátta mín af brasilískum stjórnmálum sé öll tilkomin vegna blaðagreinar í The Economist. Ég tel mig ekki vera neinn sérfræðing um Brasilíu en þekking mín nær þó umtalsvert lengra en þessi blaðagrein í The Economist. Ágúst Flygenring svarar þessu ágætlega á heimasíðu sinni:

Einnig skýtur Sverrir á hagfræðinga og ásakar þá um vanþroska og að þeir "læri ekkert með aldrinum".

Það að setja alla hagfræðimenntaða menn svona á sama stall er náttúrulega ótrúlegt. Menntahroki Sverris skín þarna í gegn því hann er greinilega sannfærður um að þeir, sem stundi sagnfræði séu á einhvern hátt upplýstari og klárari en þeir, sem nema hagfræði.

Ég er kannski farinn að endurtaka sjálfan mig varðandi þessi skrif um Brasilíu. Hins vegar verð ég að svara þeirri vitleysu, sem Steinþór Heiðarsson skrifar á Múrinn í morgun. Pistillinn heitir hvorki meira nér minna en: Stórsigur Lula – afhroð frjálshyggjumanna í Brasilíu. Þar segir m.a.

Þetta er svo mikið bull að það er ekki fyndið. Lula naut aldrei mikils stuðnings meðal brasilísku þjóðarinnar þangað til snemma á þessu ári þegar hann hét því að hann myndi EKKI breyta um efnahagsstefnu. Hann hefur m.ö.o. lofað að halda áfram þeirri frjálshyggjustefnu í efnahagsmálum, sem Cardoso hefur staðið fyrir hingað til.

Einnig skrifar Steinþór:

Þarnar hefði Steinþór átt að kynna sér betur staðreyndir málsins. Ég bendi á þessa mynd úr síðasta hefti The Economist. Ég ætla ekki að fara að verja þá hrikalegu misskiptingu auðs, sem ríkir í Brasilíu (mig minnir að Brasilíu sé með mestu misskiptingu auðs í heimi, eða var það Mexíkó?). Hins vegar er hún auðvitað ekki tilkomin á tímum Cardoso. Staðreyndin er sú að hann hefur gert mest allra forseta landsins til að bæta stöðu fátækra. Cardoso naut til að mynda meiri stuðnings meðal fátækra heldur en sósíalistinn Lula. Það var millistéttin, sem studdi Lula. Cardoso lækkaði ungbarnadauða, sendi fleiri börn í skóla og bætti aðbúnað í fátækrahverfum. Mér þætti gaman ef Steinþór gæti bent á þennan "niðurskurð í samfélagslegum verkefnum", sem Cardoso á að hafa staðið fyrir.

Ég held að Steinþór ætti að kynna sér málin aðeins betur áður en hann lýsir stoltur yfir sigri sósíalismans í Brasilíu.

Sverrir Jakobsson, sem skrifar á Múrinn og eigin heimasíðu fjallar um kosningarnar í Brasilíu og kvartar yfir því að Mogginn sé eitthvað á móti hinum endurfædda sósíalista Lula da Silva. Hann endar stutta færslu sína á þessum orðum. (ég vona að hann verði ekki fúll þótt ég vitni beint í hann:

Ég hef nokkrar athugasemdir við þessa færslu:

Í fyrsta lagi var efnahagsstefna Hernando Cardoso vel heppnuð. Honum tókst að koma niður verðbólgunni og minnka að einhverju leyti fátækt í landinu. Hann bætti heilbrigðiskerfið og nú fara í fyrsta skipti nær öll brasilísk börn í skóla. Honum hefur tekist betur upp en nokkrum forseta landsins.

Í öðru lagi þá þröngvar Alþjóðabankinn ekki efnahagsumbótum uppá lönd. Hann kemur löndum, sem hafa komið sér í vandræði, til aðstoðar með lánum. Eðlilega setur Alþjóðabankinn skilyrði fyrir lánunum í stað þess að ausa peningum í óábyrga stjórnmálamenn. Þessi ráð hafa auðvitað reynst misvel enda eru hagfræðingar ekki fullkomnir frekar en sagnfræðingar.

Í þriðja lagi, þá var Lula kosinn fyrst og fremst vegna þess að hann er ekki eins róttækur og hann var. Hann hefur til að mynda lofað að hann muni ekki breyta efnahagsstefnu Cardoso. Það var fyrst og fremst útaf því, sem fólk treysti honum loks til að stjórna landinu.

Það sýnir líka árangur Cardoso að hann er ennþá mjög vinsæll í landinu. Hann gat þó ekki boðið sig fram aftur vegna takmarkana á setu forseta í embætti.

Það er vonandi að Lula verði farsæll í embætti en það mun honum aðeins takast ef hann heldur áfram á sömu braut og Cardoso í efnahagsmálum.

Besta blað í heimi, The Economist, fjallar í nýjasta heftinu um kosningarnar í Brasilíu og væntanlegan sigur Lula da Silva. Greinin fjallar á mjög jákvæðan hátt um þann ágæta árangur, sem Fernando Cardoso náði í embætti en honum tókst meðal annars að láta verðbólguna hverfa, lækka ungbarnadauða umtalsvert og skipta upp landi þannig að 600.000 fátækir bændur fengu sitt eigið land.

Mörg vandamál Brasilíu eru tilkomin vegna þess að ríkisstjórar landsins hafa eytt langt um efni fram. Cardoso vann á þessu vandamáli með því að neyða þá til að hafa stjórn á fjármálum sínum.

Þrátt fyrir þetta þá bendir blaðið auðvitað á að það sé margt óunnið. Það er nauðsynlegt fyrir Lula að halda áfram á sömu braut og Cardoso í efnahagsmálum, enda hefur mikið áunnist. Blaðið fjallar einnig um ótta fjárfesta við Lula og segir þar.

Svo er spurning hvort að Lula verði kannski einsog Hugo Chavez, sem hefur reynt að styrkja tengsl lands síns við Kúbu á kostnað samskipta við Bandaríkjanna en hefur engum árangri náð í efnahagsmálum (Lula er góður vinur Chavez og Castro). Eða verður Lula kannski einsog Carlos Menem, sem var í framboði fyrir vinstri flokk (Perónista í Argentínu) en stundaði mikinn markaðsbúskap í embætti.

Vonandi nær Lula betri árangri en þeir menn skiluðu.

Þá virðist sem gamli sósíalistinn Lula muni ekki ná hreinum meirihluta í kosningunum í Brasilíu. Það þýðir að hann mun keppa við einhvern hægri frambjóðenda í seinni hluta kosninganna. Það verður þó að teljast líklegt að Lula vinn sigur þá. Líklegur andstæðingur hans í kosningunum er Jose Serra, sem Cardoso, núverandi forseti studdi.

Það er þó nokkuð ljóst að Cardoso hefur náð sæmilegum árangri á sínum tíma. Hann tók upp nýjan gjaldmiðil og honum tókst að ná niður verðbólgunni. Honum hefur þó lítið tekist að vinna á vandamálum fátæktarinnar, sem er jafnslæm og áður.

Samkvæmt kenningum Múrsmanna þá munu sennilega öll vandamál landsins leysast, enda eru öll vandræði landa í Suður Ameríku annaðhvort hægrisinnuðum stjórnmálamönnum, Bandaríkjunum eða Alþjóðastofnunum að kenna. Ég vona þó innilega að Lula takis að koma þessu landi í betra ástand enda varð ég mjög hrifinn af landi og þjóð þegar ég ferðaðist þar um fyrir nokkrum árum.

Allavegana, þá ætlaði ég ekki að tala um þetta, heldur mundi ég allt í einu eftir bókinni The Mystery of Capital: Why Capitalism eftir Hernando De Soto. Undirtitill bókarinnar er: Af hverju kapítalismi virkar í hinum vestræna heimi en mistekst alls staðar annars staðar? De Soto er perúskur hagfræðingur. Hann tók sig til og mat það hversu mikils virði eignir fátæks fólks í heiminum væru. Ég man ekki töluna, sem hann fann út, þar sem bókin er kominn oní kassa á leið til Íslands, en hún var gríðarlega há. De Soto kemst að þeirri niðurstöðu að eitt af undirstöðu vandamálum fátækari ríkja sé sá að eignarétturinn sé illa skilgreindur.

Margir halda því oft fram að fátækt fólk í löndum einsog Brasilíu geti varla bjargað sér og að eina leiðin til að hjálpa sé að senda peninga eða matargjafir. Það er hins vegar stór misskilningur. Ég veit ekki hvort fólk geri sér almennt grein fyrir því, en fátækt fólk í löndum einsog Brasilíu er eitthvað það framtaksmesta í heiminum. Eina, sem maður þarf að gera, til að sannfærast um þetta er að fara í rútuferð um landsbyggðina. Á hverju stoppi safnast fullt af fátæku fólki hjá rútunni og reynir að selja manni alls kyns dót, hvort sem það eru handunnir minjagripir eða sælgæti, en þessi sala er oftast ólögleg vegna þess að fólkið borgar engan söluskatt.

De Soto skrifar að aðalvandamál þessa fólks sé að eignarétturinn sé illa skilgreindur. Þannig að það sé til dæmis ómögulegt fyrir fólk að taka sér veðlán á húsinu sínu, vegna þess að húsin eru oftast ekki skráð neins staðar. Jafnvel þótt að húsin séu í fátækum hverfum, þá eru þau, samanlagt, mikils virði. Ef að fólk gæti tekið veðlán, þá gæti það fengið pening, sem það gæti notað til að fjárfesta í sinni eigin atvinnustarfsemi. Þetta myndi leiða til þess að vinna þessa fólks væri lögleg (sem hún ætti auðvitað að vera), það myndi borga sína skatta og ætti að geta rekið sitt litla fyrirtæki til góðs fyrir fjölskylduna.

Það sýnir sig nefnilega að jafnvel í löndum einsog Kúbu, þar sem sósíalismi er (að minnsta kosti að nafninu til) stundaður, að kraftur einkaframtaksins er gríðarlega sterkur í fólki. Þar var fyrir nokkrum árum heimahúsum leyft að taka á móti ferðamönnum, bæði í mat og gistingu. Auðvitað vildi strax fjöldinn allur af fólki setja upp slíka staði og borðaði ég oft í notalegum heimahúsum þegar ég heimsótti eyjuna.

De Soto nefnir einnig að reglugerðir geri fátæku fólki, sem vill stofna fyrirtæki, lífið leitt. Þannig tók það aðstoðarmenn De Soto 2 ár og yfir 100 heimsóknir á hinar ýmsu ríkisskrifstofur bara til þess eins að fá leyfi fyrir litlu kaffihúsi.

Ef þessu fólki væri auðveldað lífið aðeins, með því að skilgreina eignarétt þeirra og með því að fækka tilgangslausum reglugerðum, gæti kraftur eignaframtaksins svo sannarlega hjálpað mörgu fólki uppúr vonleysi fátæktarinnar.

Nei, kannski var þessi sigur hjá Liverpool í dag ekki alveg öruggur. Chelsea léku hálf varfærnislega og þeir áttu ekki skot á mark í seinni hálfleiknum. Ég hélt þó að þetta myndi enda með jafntefli en auðvitað kom snillingurinn Michael Owen til bjargar.

Hjá Chelsea voru það frakkarnir tveir, Desailly og Gallas, sem voru þeirra bestu menn. Þeir héldu Owen og Heskey algerlega niðri en þegar Baros kom inná þá átti Desailly í stökustu vandræðum með hann. Eins og svo oft áður á þessu tímabili var Dietmar Hamann besti maður Liverpool. Það er alveg hreint lygilegt hvað hann stöðvar margar sóknir andstæðinganna. Dudek varði ekki eitt skot, þrátt fyrir að Liverpool hefðu verið slakari aðilinn mestallan leikinn.

Það eru akkúrat svona leikir, sem Liverpool þarf að vinna, til að geta orðið meistarar. Leikir, þar sem þeir lenda í basli en ná á einhvern hátt að finna einhverja leið til að brjóta andstæðingana á bak aftur.

Ég spái því að Arsenal tapi næsta leik. Ég hef ekki hugmynd um við hverja þeir spila, en ég veit bara að nú munu þeir tapa.

Áhugaverð grein í The Guardian um tilraun blaðamanns þar til að taka viðtal við sérvitringinn Syd Barrett, sem var upphaflegi söngvari Pink Floyd.

Ég er mikill aðdáandi Pink Floyd en hef aldrei haldið sérstaklega uppá Syd Barrett tímabilið, en hann samdi öll lögin á fyrstu plötunni, The Piper at the Gates of Dawn. Auk þess samdi hann nokkur vinsæl lög, sem komu aldrei út á breiðskífu (nema á Echoes, best of plötunni, sem kom út í fyrra).

The Piper at the Gates of Dawn er frábær plata og enn er Interstellar Overdrive eitt af mínum uppáhalds Pink Floyd lögum. Eftir að Syd Barret yfirgaf Pink Floyd gaf hann út tvær sóló plötur. Ég á aðra, Madcap Laughs, sem er ekkert sérstök.

Það er þó áhugaverð staðreynd, sem blaðamaður The Guardian bendir á, að á Echoes á Syd Barrett einn fimmta af lögunum, þrátt fyrir að hafa bara verið með Pink Floyd í rúmlega eitt ár af þeim þrjátíu árum, sem þeir störfuðu. Reyndar er hluti af því vegna þess að þeir vildu gefa út lögin, sem Syd samdi fyrir The Piper at the Gates of Dawn, það er See Emily Play, Jugband Blues og Arnold Layne.

Nei, kannski var þessi sigur hjá Liverpool í dag ekki alveg öruggur. Chelsea léku hálf varfærnislega og þeir áttu ekki skot á mark í seinni hálfleiknum. Ég hélt þó að þetta myndi enda með jafntefli en auðvitað kom snillingurinn Michael Owen til bjargar.

Hjá Chelsea voru það frakkarnir tveir, Desailly og Gallas, sem voru þeirra bestu menn. Þeir héldu Owen og Heskey algerlega niðri en þegar Baros kom inná þá átti Desailly í stökustu vandræðum með hann. Eins og svo oft áður á þessu tímabili var Dietmar Hamann besti maður Liverpool. Það er alveg hreint lygilegt hvað hann stöðvar margar sóknir andstæðinganna. Dudek varði ekki eitt skot, þrátt fyrir að Liverpool hefðu verið slakari aðilinn mestallan leikinn.

Það eru akkúrat svona leikir, sem Liverpool þarf að vinna, til að geta orðið meistarar. Leikir, þar sem þeir lenda í basli en ná á einhvern hátt að finna einhverja leið til að brjóta andstæðingana á bak aftur.

Ég spái því að Arsenal tapi næsta leik. Ég hef ekki hugmynd um við hverja þeir spila, en ég veit bara að nú munu þeir tapa.

Já, tónleikarnir í gær voru náttúrulega snilld. Ekki var við öðru að búast. Þeir voru haldnir á Grand Rokk og heyrði ég að það hefði verið uppselt, en það komast svo sem ekki margir uppá loft á Grand Rokk. Ég þekkti ekki hræðu þarna, en það virtust hins vegar allir hinir þekkja alla. Mér leið einsog ég væri mættur í eitthvað partí, þar sem allir þekktu alla nema mig.

En það kom sko alls ekki að sök því hljómsveitin var góð. Þeir fluttu 5-6 lög af nýju plötunni, sem voru sungin á ensku og hljómuðu þau ágætlega. Síðan tóku þeir gamla slagarar, flesta af "Lof mér að falla að þínu eyra", svo sem Ungfrú Orðadrepil, Kristalnótt, Ég ímeilaðig, 90 kr. perla og svo náttúrlega höfuðsnilldina Poppaldin. Þeir tóku líka Líkþrá, sem er af "Öllum kenningum heimsins". Það er ágætis lag en fyrir mér sýnir það vel hversu mikið hljómsveitinni hefur farið fram. Lagið var tileinkað Betu Rokk, en hún er nú eitt af aðal celebrity-um í blogg heimi.

Af hverju í ósköpunum er ég að uppfæra þessa síðu á föstudagskvöldi? Ekki spyrja mig.

Ég sá að Maus eru að fara að halda tónleika í kvöld og ætla ég að skella mér. Ég ætla ekki einu sinni að reyna að sannfæra vini mína um að fara því þeir hata allir Maus. Af hverju þeir hata þessa frábæru hljómsveit er ofar mínum skilningi. Þetta er án efa besta rokksveit Íslands. Ég veit að ef ég bið þá um að koma fæ ég bara að heyra einhver komment um það hvað Maus sé afskaplega léleg hljómsveit. Ég eyddi til að mynda tveim árum í að reyna að sannfæra fyrrverandi kærustu mína um að Poppaldinn væri yndislega fallega sungið lag en á árangurs.

Ég hef það fyrir reglu að spila að minnsta kosti tvö Mauslög í öllum partíjum, sem ég held. Hingað til hefur enginn fagnað þeirri ákvörðun. Ég á mér þann draum að komast einhvern tímann í partí, þar sem allir elska Maus, Woody Allen, David Lynch, Frank Sinatra, David Bowie, Bítlana og Pink Floyd. Það væri sko flott partí.

Það er næsta víst að tónlistin í kvöld verður talsvert skemmtilegri en á Nasa síðasta laugardag. Og hananú!

Já, hið stórskemmtilega lið Liverpool, sem er að mínu mati (hlutlaust mat) langbesta lið í heimi spilaði stórskemmtilega gegn Spartak Moscow í gær. Ég fór á Ölver til að horfa á leikinn en hann var sýndur á Sýn og var Arnar Björnsson að lýsa leiknum. Ég er á því að Arnar sé besti íþróttalýsandinn á landinu og í gærkvöldi reytti hann af sér brandarana.

Þetta Spartak lið var frekar slappt. Vinstri bakvörðurinn var lélegri en Laurent Blanc og því áttu Danny Murphy og Steven Gerrard greiðan aðgang upp hægri kantinn. Einnig var markmaður liðsins kominn á sjötugsaldur og ekki líklegur til afreka. Því var þetta bara hin fínasta skemmtun. Liverpool hefði auðveldlega getað skorað fleiri mörk. Heskey var til að mynda felldur svo greinilega að það var ekki fyndið, en dómarinn var sennilega farinn að vorkenna Spartak liðinu og dæmdi ekki neitt. Það var synd, því þá hefði besta vítaskytta í heimi, Michael Owen, getað skorað öruggt mark.

Æi, þessi færsla er leiðinleg. Á Metafilter voru umræður um fyndnasta brandara í heimi, sem Stefán Pálsson minnist á í dag.

Brandararnir á Metafilter voru flestir fyndnari en þessi "fyndnasti brandari heims". Til dæmis þessi:

Einnig:

Þetta fannst mér fyndið.

Já, hið stórskemmtilega lið Liverpool, sem er að mínu mati (hlutlaust mat) langbesta lið í heimi spilaði stórskemmtilega gegn Spartak Moscow í gær. Ég fór á Ölver til að horfa á leikinn en hann var sýndur á Sýn og var Arnar Björnsson að lýsa leiknum. Ég er á því að Arnar sé besti íþróttalýsandinn á landinu og í gærkvöldi reytti hann af sér brandarana.

Þetta Spartak lið var frekar slappt. Vinstri bakvörðurinn var lélegri en Laurent Blanc og því áttu Danny Murphy og Steven Gerrard greiðan aðgang upp hægri kantinn. Einnig var markmaður liðsins kominn á sjötugsaldur og ekki líklegur til afreka. Því var þetta bara hin fínasta skemmtun. Liverpool hefði auðveldlega getað skorað fleiri mörk. Heskey var til að mynda felldur svo greinilega að það var ekki fyndið, en dómarinn var sennilega farinn að vorkenna Spartak liðinu og dæmdi ekki neitt. Það var synd, því þá hefði besta vítaskytta í heimi, Michael Owen, getað skorað öruggt mark.

Æi, þessi færsla er leiðinleg. Á Metafilter voru umræður um fyndnasta brandara í heimi, sem Stefán Pálsson minnist á í dag.

Brandararnir á Metafilter voru flestir fyndnari en þessi "fyndnasti brandari heims". Til dæmis þessi:

Einnig:

Þetta fannst mér fyndið.

Ari Fleischer, blaðafulltrúi Hvíta hússins er með einfalda lausn á Íraksdeilunni.

Skjóta bara Saddam Hussein

Snilld! Af hverju datt engum þetta fyrr í hug?

Einsog allir vita þá er Stefán Pálsson frægasti og besti bloggari landsins. Það ógnar honum enginn.

Ég ætla hins vegar að hefja mitt eigið persónulegt átak. Nei, ég ætla ekki í megrun, heldur ætla ég að verða frægasti Einar í heimi. Einhver spyr kannski, hvernig það sé mælt hver sé frægastur. Nú, auðvitað er sá, sem er númer 1 á Google leitarvélinni, sá frægasti. Núna er ég númer 11 þegar leitað er að "Einar" á Google. Það er náttúrulega hrikalegt. Eini almennilegi Einar-inn fyrir ofan mig er Einar Diaz, sem er catcher hjá Cleveland Indians hafnaboltaliðinu. Hann er samt bara númer 4 á Google. Efstur er einhver norskur Einar og er það náttúrulega óþolandi.

Ég mun því á næstunni beita öllum brögðum til að komast ofar á listann. Einnig er náttúrulega hneyksli að ég skuli vera Einar númer 41 á leit.is. Því mun ég einnig breyta.