Núna er niðurrifsstarfsemin að hefjast. Ég er kominn á hlýrabolinn, með kúbeinið í hönd.

Er hægt að hlusta á eitthvað annað lag en Break Stuff með Limp Bizkit akkúrat núna. Ég veit samt ekki alveg hvort nágrannarnir verða sáttir við samhljóm brotnandi parkets og öskrandi Fred Durst.

Nú má þetta helvítis parket fara að vara sig!!

Holy shit! Þvílíkur fjölbreytileiki á þessum framboðslista til formannkosninga í Heimdalli. Á þessum lista eru 12 manns. Hérna eru starfsvettvangar þeirra:

• Háskólanemar: 8 stykki, þar af 4 í lögfræði
• Bankastarfsmenn: 4 stykki!

Þannig að þessi breiði framboðslisti samanstendur af 8 háskólanemum og 4 bankastarfsmönnum. Með öðrum orðum: allir á listanum, sem eru í vinnu, vinna í banka! Gátu þeir ekki fundið að minnsta kosti einn, sem ynni ekki í banka? Bara einn?

Ekki það að ég hafi nokkurn skapaðan hlut á móti bankastarfsmönnum. Margir góðir vinir mínir starfa í bönkunum. En come on!

Nú læt ég afskiptum mínum af kosningamálum í Heimdalli lokið. Enda kemur þetta mér ekki rassgat við

Í tengslum við nýja parketið, sem ég ætla að setja á íbúðina, hef ég verið í brjáluðu tiltektarstuði í dag. Ég erfði nefnilega þann ágæta kost frá pabba mínum, að eiga auðvelt með að henda hlutum.

Partur af þessum hreingerningum var sú merkilega ákvörðun mín að pakka öllum geisladiskunum mínum (sem eru alveg fáránlega margir) oní kassa og svo niður í geymslu. Ég hef nefnilega varla hlustað á geisladisk í meira en ár. Öll tónlistin, sem ég á, er komin á Makkann minn í bestu gæðum og ég nenni ekki að hlusta á geisladiska lengur. Núna hlusta ég bara á tónlist í gegnum iTunes, sem er besta forrit í heimi. Í heimi, segi ég og skrifa!! Ég er svo með snúru fram í stofu, þar sem tölvan er tengd við græjurnar í stofunni. Svo er hægt að nota símann minn sem fjarstýringu. Alger snilld.

Ég held meira að segja að sumir nýjustu diskarnir mínir hafi aldrei verið spilaðir í geislaspilara. Um leið og ég keypti þá setti ég þá beint í tölvuna og breytti þeim í AAC skrár. Síðan fóru diskarnir uppí hillu, þar sem þeir tóku óþarfa pláss.

iTunes tónlistarsafnið mitt er núna orðið alveg fáránlega stórt, alls um 16.900 lög, sem eru samkvæmt forritinu 47 dagar af tónlist! Áður fyrr reyndi ég alltaf að hafa geisladiskana mína í röð og reglu en ég hafði fyrir löngu gefist upp á því.

Núna er hins vegar allt í röð og reglu í iTunes og forritið heldur m.a.s. utan um það hvaða lag ég hef hlustað oftast á (Last Goodbye með Jeff Buckley, 41 skipti). Reyndar er sú tölfræði aðeins rúmlega hálfs árs gömul en verður sennilega mun áhugaverðari í framtíðinni. Mér þætti til dæmis gaman að vita hvað ég hef hlustað oft á Wonderwall, Comfortably Numb, One Day með The Verve og fleiri lög, sem ég hef hlustað alltof oft á í gegnum tíðina.

Við á Serrano erum að leita að fólki í næturvinnu á staðnum niðrí miðbæ.

Þetta eru vaktir frá klukkan 22-06 á föstudögum og laugardögum. Það er samningsatriði hversu margar vaktir fólk tekur. Við erum að leita að duglegu fólki, sem er óhrætt við að eiga við fólk á djamminu, sem er kannski ekki alltaf í fullkomnu ástandi

Endilega ef þið vitið um einhvern, sem er að leita sér að aukavinnu, látið okkur vita. Þið getið sent inn umsókn á serrano (at) simnet.is

Ég er ennþá brosandi eftir baseball úrslit gærdagsins. Byrjaði daginn í dag á því að horfa á fagnaðarlætin aftur. Ég veit ekki hvort það er eitthvað að mér, en ég táraðist við að horfa og hlusta á fagnaðarlætin. Hmmm... Kannski tek ég íþróttir of alvarlega.

Allavegana, þá er ég það ánægður að mér var bara drullusama þótt Liverpool hefði tapað. Það hefur aldrei gerst áður. Ég er búinn að komast að þeirri niðurstöðu að Emile Heskey er anti-kristur, sendur af illum máttarvöldum til að fara óheyrilega í taugarnar á mér.

Annars er ég búinn að finna mér parket, sem ég ætla að leggja á íbúðina. Málið er að svalahurðin fauk upp meðan ég var í Rússlandi og það rigndi inná parketið, svo það er í rúst. Það er nokkuð skemmtileg tilfinning að vita til þess að parketið sé að fara. Ég hef til dæmis mjög gaman að því þessa dagana að draga húsgögn eftir parketinu, helst á þann hátt að þau rispi það sem allra mest.

Ég er hins vegar viss um að ég mun breytast í algeran parket nasista þegar nýja parketið verður komið á. Mun breytast í geðveikt tense típu, sem mun fríka út þegar fyrsta rispan kemur á nýja parketið. Banna öllum að vera í skónum inni og hundskamma þá, sem verða ekki við þeim tilmælum.

Í gær fór ég á djammið með tveimur hjónum! Ekki nóg með það, heldur var ég elsti maðurinn í hópnum. Er ég að verða gamall? Neibbs! Meira um það síðar.

Er til leiðinlegra sjónvarpsefni en þessi blessaði Formúla 1 kappakstur? Ég leyfi mér að efast um það.

Holy Cow, Cubs unnu!!!! Chicago Cubs unnu. Í fyrsta skipti í 14 ár unnu þeir deildina sína. Cubs win Cubs win Cubs win

Já, UNNU DEILDINIA SÍNA. Ég gæfi allt til að vera í Bleacher sætum á Wrigley Field akkúrat núna.

Ég eeeeelska basball. Og ég eeeeeelska Chicago Cubs!! Þetta er æðislegur dagur. Af hverju er maður að spá í stelpum þegar að Cubbies vinna. Einhvern veginn virðist ekkert annað skipta máli akkúrat núna.

Hæ hó jibbí jei! Hvernig er hægt að eeeelska ekki Cubbs.

Það virðist vera standard á djamminu að það er ávallt einhver stelpa, sem lætur það fara alveg óheyrilega í taugarnar á sér að ég rekist óvart í hana á dansgólfinu. Þetta hefur að ég held gerst þrjú síðustu skiptin, sem ég hef farið á Hverfisbarinn, nú síðast í gærkvöldi. Magnað að sumt fólk skuli vera í vondu skapi á djamminu, en ég skemmti mér samt meiriháttar vel. Hey, ég þarf mitt pláss þegar það er verið að spila Justin

Úff, Cubs spila tvo leiki í dag við Pittsburg. Ég er að deyja úr spennu!! Þeir eru í efsta sæti og eiga 3 leiki eftir, svo þeim dugar að vinna þá.

By the way, hvað varð um Ágúst Fl.? Trúi ekki að hann sé hættur líkt og Svansson.

Hó hó hó, það er gaman að sjá únga Sjálfstæðismenn rífast.

Það eru víst einhverjar kosningar hjá ungum Davíðsdýrkendum í Reykjavík. Þessi gaur, sem heldur því fram að hann hafi talað um pólitík við nánast alla Verzlunarskólanemendur, tapaði og segir hann að það sé femínistum að kenna. Alger schnilld!

Annars má þess geta til gamans að þegar úngir Sjálfstæðismenn rífast, þá er það vegna þess að Sjálfstæðisflokkurinn er svo breiður og góður hópur þar sem skoðanaskipti eru ávallt velkomin. Hins vegar ef að ungir Jafnaðarmenn rífast þá er það vegna þess að þeir eru hvort eð er gamlir kommar, sem geta aldrei verið saman í flokki og eru aldrei sammála um nokkurn skapaðan hlut.

Michael Moore ver Bowling for Columbine í ítarlegri grein. Íhaldsmenn í Bandaríkjunum, sem og á Íslandi hafa að undanförnu reynt að gera lítið úr myndinni og sakað Moore um ítrekaðar lygar.

Þessar ásakanir á Moore eiga margar hverjar upptök hjá öfgahópum og hægri menn í Bandaríkjunum eru alltof viljugir til að endurtaka þær. Það er nefnilega þannig að ef að menn ljúga nógu oft, þá fer fólk að trúa því. Þess vegna virðast sumir íhaldsmenn telja að hægt sé að láta Bowling for Columbine fara framhjá sér því hún sé bara lygar og ýkjur.

Hvet alla, jafnt Moore elskendur sem hatara, til að lesa greinina.

Jibbí, þá er uppáhaldsraunveruleikasjónvarpsþátturinn (er þetta lengsta orð í heimi?) minn, Amazing Race, byrjaður.

Ætli það sé ekki ástríða mín af ferðalögum, sem geri það að verkum að ég held svona mikið uppá þennan þátt. Allavegana fer mig alltaf að dreyma um að heimsækja staðina, sem verið er að keppa á.

Keppendurnir virtust sæmilega athyglisverðir. Skrítnastir voru án efa par, sem hafði verið saman í 12 ár án þess að hafa stundað kynlíf. Alveg magnað. Það stóð líka alltaf á skjánum þegar þau komu: "Dating 12 years / Virgins". Sennilega þurfa þau að kynnast betur áður en þau giftast eða prófa að sofa saman.

Annars er makalaust hvað sjónvarpið hérna heima er leiðinlegt. Það virðist vera bannað að sýna fleiri en einn góðan þátt á kvöldi. Í gærkvöldi var til dæmis ekki einn skemmtilegur þáttur. Frasier finnst mér fúll þáttur og svo er Survivor ekkert voðalega skemmtilegur. Á miðvikudögum er nánast ekkert (fyrir utan Meistaradeildina). Fimmtudagarnir eru skástir með Atvinnumanninn, Bachelor og Sex & the City. Á föstudögum er það svo bara The Simpsons, á laugardögum ekki neitt og svo ekkert á sunnudögum (allavegana þangað til að 24 byrjar aftur).

Er það bara ég, eða er röndótt í tísku?

Af einhverjum ástæðum finnst mér voðalega gaman að fletta í gegnum myndasöfn skemmtistaðanna eftir helgar. Ég veit ekki alveg hvað það er sem höfðar til mín.

Jú, það er gaman að skoða sætar stelpur, en þær eru flestar frekar fullar, svo myndirnar eru oft ekkert alltof góðar. Svo virðast ljósmyndarar sumra staða reyna að taka myndir án þess að neinn sjái. Þannig að fólk verður alltaf ýkt asnalegt og hissa á myndunum.

Og svo skoðar maður þetta líka til að sjá hvort stelpur (eða stelpan), sem maður er skotinn í, voru á djamminu og þá getur maður svekkt sig yfir því að hafa verið á vitlausum stað.

Myndirnar eru líka afskaplega villandi. Til dæmis eru alltaf sætustu stelpurnar á þessum myndum á Vegamótum. Það finnst mér hins vegar ekki vera raunin þegar ég er á staðnum. Fyrir því geta verið 3 ástæður:

1. Sætu stelpurnar eru ekki þarna þegar ég er á staðnum
2. Ljósmyndarinn á Vegamótum er betri í að finna fallegar stelpur en ljósmyndarar annarra skemmtistaða.
3. Það er alltaf svo troðið á Vegamótum að maður sér aldrei lengra en á manneskjuna, sem er beint framan í andlitinu á manni.

Ég aðhyllist aðallega kenningu 3.

Er það óeðlilegt að hlakka til næstu helgar strax á mánudagskvöldi??

Ég hef einhvern tímann minnst á það en mér líður sjaldan jafn skringilega og á sunnudagskvöldum eftir að ég er búinn að ná þynnkunni úr líkamanum.

Einhvern veginn virðast allar tilfinningar, áhyggjur, gleði og svo framvegis margfaldast. Dálítið skrítin tilfinning. Mér langar svo oft að skrifa eitthvað stórkostlegt um líf mitt, reyna að fanga einhvern veginn hvernig mér líður. Það er sennilega ástæðan fyrir því að ég skrifa alltaf langmest í persónulegu dagbókina mína á sunnudagskvöldum.

Annars var ég í geðveikt skemmtilegu partíi í gær. Með skemmtilegri partíum í nokkurn tíma. Ein af ástæðunum var sennilega sú að við ákváðum nokkuð snemma að fara ekki niður í bæ og því var ég fullkomlega sáttur við að vera bara í partíinu allt kvöldið. Málið er nefnilega að þegar maður er síngúl einsog ég er, þá finnst manni maður alltaf þurfa að kíkja í bæinn.

En allavegana, þetta var tvöfalt afmæli haldið í Kópavoginum og var alveg hellingur af skemmtilegu fólki. Enginn var þó skemmtilegri en eldra afmælisbarnið, sem fór gjörsamlega á kostum, sérstaklega þegar tók að líða á partíið.

Mjög gaman að þá komst ég að því að Justin Timberlake er orðinn mun vinsælli meðal fólks á mínum aldri en ég hélt. PR viðurkenndi m.a. að hann væri aðdáandi. Dálítið fyndið að við tveir, sem höfum (að okkar mati) verið þekktir fyrir vandaðan tónlistarsmekk skulum hafa verið mest áberandi JT aðdáendurir á staðnum.

Já, og það er alveg nauðsynlegt að hlusta á Galapogos að minnsta kosti einu sinni á sunnudagskvöldum. Ég hlustaði á það á iPodinum mínum á meðan ég labbaði útá Snæland að leigja mér DVD disk áðan og var með gæsahúð nær allt lagið. Æðislegt lag.

Ef þessar tvær húsflugur, sem hafa verið að gera mig geðveikan undanfarna daga, lesa þetta blogg þá vil ég segja ykkur eitt.

Varið ykkur! Þið munið eiga von á hroðalegum dauðdaga um leið og ég næ ykkur. Þið getið ekki flúið endalaust!!

Ok, ég ætla að fjalla um hafnabolta. Hér er megin reglan á þessari síðu þegar fjallað er um hafnabolta. Það er stranglega bannað að koma með einhverjar alhæfingar um hafnabolta, svo sem einsog: "uh, þetta er leiðinleg íþrótt" eða "uh, það eru bara einhverjir feitir kanar, sem spila þetta". Æji, kannski væri bara sniðugara að skrifa PR email, þar sem hann er sennilega sá eini, sem hefur áhuga á þessu.

Núna er bara rúm vika eftir af baseball tímabilinu í Bandaríkjunum og ég er gersamlega að farast úr spenningi. Mitt lið, Chicago Cubs eru í öðru sæti í sínum riðli, tveim leikjum á eftir einhverjum viðbjóð frá Texas.

Cubs spiluðu tvo leiki við Pittsburg í gærkvöldi og sat ég spenntur fyrir framan sjónvarpið (tölvuna) og fylgdist með. Þeir unnu annan leikinn en töpuðu hinum. Houston er hins vegar að spila við St. Louis Cardinals, sem eru erkifjendur Chicago. Margir halda að St. Louis ætli að tapa leikjunum viljandi útaf hatri þeirra á Chicago Cubs. Scott Lange skrifar m.a. snilldar opið bréf til St. Louis. Mjög fyndið.

Annars er Mark Prior mesti snillingur í heimi. Hann lét hafa eftir sér við Tribune: "I dislike the Cardinals so much that I will not even root for them. I hope that Houston beats their brains in and just sends them all the way back to whoever is in fourth place now." Snilld!!!! Og hann er bestur í heimi og bara 23 ára og hann spilar fyrir Cubs. Hæ hó jibbí jei!

Jei! Og svo unnu Liverpool í dag.

Liverpool sigur = Einar Örn í góðu skapi

Annars er ég ekki að meika það að fara á Players að horfa á þessa leiki. Ég er með hausverk vegna þess hversu þungt loftið er þarna inni. Það væri gaman að fara á djammið og fara bara á staði, þar sem reykingar væru bannaðar. Ég er pottþéttur á því að þynnkan væri helmingi minni daginn eftir.

Ef þig vantar góða vekjaraklukku til að sjá til þess að þú fáir aldrei að sofa út um helgar þá geturðu gert tvennt: 1. Eignast barn eða 2. Stofnað skyndibitastað.

Starfsfólk skyndibitastaðarins mun nefnilega sjá til þess að þú fáir alltaf skemmtileg símtöl snemma á laugardagsmorgnum um að það vanti lykla, hráefni eða eitthvað annað. En annars, þá er það pínku ljúft að vakna svona snemma á laugardegi, sérstaklega þegar veðrið er svona leiðinlegt. Er búinn að lesa fullt af Moggum frá því í síðustu viku yfir morgunmatnum.

Annars hefur sá merkisatburður í mínu lífi gerst að mér hefur tekist að halda íbúðinni tandurhreinni í heila viku, alveg síðan ég hélt fjölskylduboð hérna á sunnudaginn. Á þessari viku hafa ekki safnast saman fatahaugar, né haugar af óhreinum diskum. Ég hef alltaf gengið frá Weetabixinu inní skáp eftir notkun og svo hef ég tekið upp sóp tvisvar í vikunni. Ég er viss um að mamma myndi tárast af gleði ef hún myndi lesa þessa færslu.

Mikið er ég ánægður með Djibril Cisse. Það er sko fótboltakappi að mínu skapi.

Já, og þetta er gott blogg.

Þá er nýjasta serían af The Bachelor byrjuð. Vandaðara sjónvarpsefni er varla hægt að finna. Framleiðendum þáttanna finna stöðugt upp nýjar leiðir til að teygja sem allra mest úr því efni, sem þeir hafa. Þannig var ég til að mynda að ljúka við að horfa á þátt, þar sem nákvæmlega ekki neitt gerðist.

Annars voru gellurnar í þættinum ekkert voðalega miklar gellur (bæ the vei, getur einhver útskýrt fyrir mér muninn á gellu og pæju?). Frekar mikið af alveg stórkostlega væmnum amerískum stelpum, sem litu út fyrir að vera 30 ára þrátt fyrir að þær væru bara 21 árs.

Ein fær reyndar 5 stjörnur fyrir að vaska upp í síðkjól og með kórónu, sem hún vann fyrir einhverja fegurðarsamkeppni í einhverjum smábæ. Alger snilld! Ég er að spá í að byrja að vaska upp í takkaskóm og með medalíuna, sem ég fékk þegar ég varð Íslandsmeistari í 5. flokk í fóbolta. Það væri sko æði.

Annars fannst mér gaurinn ekkert sérstaklega myndarlegur, allavegana þegar hann var ómeikaður. EN, ég verð að viðurkenna að ég er sennilega ekki besti maðurinn til að dæma um það. Það er þó bókað að gellurnar eiga algerlega eftir að tapa sér. Enda er það staðreynd að stelpur fríka út þegar þær eiga í samkeppni við aðrar stelpur um karlmenn fyrir framan myndavélar. Það sannar til að mynda þessi þáttur (já, og btw, af hverju sýnir engin íslensk stöð Elimidate? Betra menningarefni er ekki hægt að fá. Það leyfi ég mér að fullyrða).

Jei, svo byrjar Amazing Race næsta þriðjudag. Þá verður gaman.

Djöfull er Tiny Dancer gott lag.

Fyrir nokkrum dögum skrifaði Michael Moore þetta opna bréf til Wesley Clark, sem ég var núna að rekast á í gegnum BoingBoing. Þar hvetur Moore Clark til að bjóða sig fram til forseta og virðist sú áskorun hafa borið árangur.

Satt best að segja líst mér ágætlega á Clark, ekki síst útaf þeim ástæðum sem Moore nefnir. Hann er hófsamur jafnaðarmaður og hann er nógu sterkur til að geta sigrað Bush.

By the way, mér finnst það cool að Moore birtir alltaf email addressuna sína með greinum, sem hann skrifar. Hann fær sennilega slatta af pósti daglega.

SH skrifar á Múrinn í dag um Halldór Ásgrímsson og ráðstefnuna í Cancun: Fáfræði Halldórs stendur umræðu fyrir þrifum.

Ég átta mig ekki alveg hver stefna Múrsmanna í þessum málum er. Þeir virðast vera á móti auknu frelsi í alþjóðaviðskiptum, en samt eru þeir sárir yfir því að Vesturlönd lækkuðu ekki tolla á landbúnaðarvörur. Er það furða að sá stimpill vilji festast við Vinstri-Græna að þeir séu á móti öllu. Ég verð þó að viðurkenna að það getur vel verið að ég hafi bara ekki verið nógu duglegur að rýna í greinina til að finna stefnu þeirra.

Ég missti reyndar af þættinum með Halldóri en það er með ólíkindum hvernig þrjóska Evrópubúa og Bandaríkjanna eyðilagði ráðstefnuna í Cancun. Halldór er einmitt fulltrúi flokks, sem stendur fyrir öllu því, sem eyðileggur alþjóðaviðskipti. Hann vill vernda íslenskar landbúnaðar- og iðnaðarvörur (hvað er kjúklingur annað en iðnaðarvara?) fyrir eðlilegri samkeppni sama hvað það kostar skattgreiðendur.

Íslendingar eru reyndar með ólíkindum ósanngjarnir í þessum málum og í þessum umræðum kemur bersýnilega í ljós hræðilegur tvískinnungsháttur okkar þjóðar. Við viljum nefnilega takmarka (eða eyða) öllum höftum í sjávarútvegi, sem er okkar helsta útflutningsvara. Við fríkum út ef að einhver þjóð setur hömlur á innflutning á fiski. Hins vegar gerum við ALLT til þess að vernda landbúnaðarvörur, sem eru helsta útflutningsvara vanþróðari ríkja. Þetta er óþolandi ástand. Ef við værum hinum megin borðsins, þá værum við alveg brjáluð.

Það sama á í raun við um marga hluti. Við viljum að önnur þjóð hjálpi okkur í varnarmálum og þáðum þróunaraðstoð lengi vel. Hins vegar nú þegar við erum rík þjóð, þá gefum við ekki neitt tilbaka. Við PR skrifuðum fyrir nokkrum árum grein í róttækt blað (sem lifði stutt), þar sem við gagnrýndum harðlega þá þjóðarskömm okkar Íslendinga að við veitum minna en nær allar vestrænar þjóðir í þróunaraðstoð. Þessi grein var birt fyrir 6 árum en samt á hún alveg jafnvel við í dag. Það hefur ekkert breyst.

Við getum ekki ætlast til að fá allt í hendurnar á okkur en gefa aldrei neitt tilbaka. Það er ekki sanngjarnt.

Draumurinn um sjálfstæða bóndann

Ég er fylgjandi því að tollar á landbúnaðarvörur verði felldir niður. Það er hins vegar athyglisvert að niðurfelling tolla virðist vera orðin tískumál hjá mótmælendum á þessum ráðstefnum. Michael Lind skrifar athyglisverða grein um þá staðreynd að ef tollum verði létt þá sé ólíklegt að upp spretti litlir og ríkir bændur í þróunarlöndunum einsog draumur mótmælenda virðist vera. Mun líklegra sé að landbúnaðurinn verði iðnvæddari, noti tæknina og verði hagkvæmari. Það mun þýða að færri hafa atvinnu en að land verður betur notað. Mjög athyglisverð grein, þrátt fyrir að ég sé ekki endilega sannfærður um að hún standist.

Það er ekki fyndið hvað ég ótrúlega vitlaus og ómögulegur í öllu, sem viðkemur smíðum og endurbætum á íbúðinni minni. Ég er gersamlega ófær um að gera einfalda hluti rétt. Ég hef reyndar áður skrifað um þessa fötlun mína.

Í kvöld er ég búinn að baksa við að koma snúrum í rennur hérna í íbúðinni, svo stofan mín líti aðeins betur út. Það hefur hins vegar gengið alveg stórkostlega illa, sem er magnað því þetta ætti ekki að vera neitt mál. Ég hélt að ég myndi vippa þess upp í hléi á Arsenal-Inter, en núna er leikurinn búinn og ég varla hálfnaður. Af hverju ætli þessi fötlun stafi? Nú er bróðir minn sæmilega fær í svona málum og á eitthvað stærsta verkfærasett á Norðurlöndum. Ég er hins vegar alveg laus við allan slíkan áhuga og á bara borvél, hamar og tvö skrúfjárn.

Ég er eiginlega alveg uppgefinn eftir að hafa staðið uppá stól með hamar í tvo tíma. Og ekki bætir úr skák að ég er með harðsperrur í höndunum eftir átök í líkamsrækt í gær.

Annars verð ég hálf sorgmæddur þegar ég horfi á Meistaradeildina núna, því að Liverpool eru ekki með. Hugsa frekar dapur til þess að maður gæti verið að drekka bjór á Ölveri með 200 brjáluðum Liverpool stuðningsmönnum, en í staðinn er maður bara fastur heima horfandi á Bayern-Celtic eða einhverja ámóta spennandi leiki.

... já, og ef þessi djöfulsins vaskur í eldhúsinu hættir ekki að leka, þá fæ ég taugaáfall.

Núna er ég orðinn verulega spenntur yfir að sjá Anthony Le Tallec spila fyrir Liverpool.

Þessi 17 ára Frakki, sem var kosinn besti leikmaðurinn á HM U18 fyrir stuttu virðist vera frábær leikmaður, eftir því sem maður hefur lesið á netinu.

Í kvöld var Liverpool varaliðið að spila og þetta eru nokkur kvót um Le Tallec eftir þann leik.

Fyrst af official LFC síðunni

og af This is Anfield

Via Metafilter rakst ég á tvær mjög góðar greinar um ástandið í Ísrael og Palestínu. Margir telja að draumurinn um tvö sjálfstæð ríki sé vonlaus. Þá er næsti möguleikinn í stöðunni að arabar sæki um að fá að kjósa í Ísrael. Vandamálið er bara að Arabar yrðu í meirihluta í því landi. Hvað yrði þá um draum síonista um sitt eigið ríki?

Núna er ég orðinn verulega spenntur yfir að sjá Anthony Le Tallec spila fyrir Liverpool.

Þessi 17 ára Frakki, sem var kosinn besti leikmaðurinn á HM U18 fyrir stuttu virðist vera frábær leikmaður, eftir því sem maður hefur lesið á netinu.

Í kvöld var Liverpool varaliðið að spila og þetta eru nokkur kvót um Le Tallec eftir þann leik.

Fyrst af official LFC síðunni

og af This is Anfield

Við á Serrano höfum nú tekið upp afsláttarkortakerfi. Það er mikið búið að biðja um þetta og við viljum auðvitað gera vel við okkar fastakúnna. Sumir fastakúnnar hafa meira að segja hótað að hætta að borða hjá okkur nema að þeir fái afsláttarkort

Þannig að héreftir fær fólk miða þegar það kaupir burrito eða tacos (3 eða 4stk). Þegar fólk hefur safnað 7 miðum fær það frían burrito hjá okkur (þegar keyptur er drykkur).

Við vonum auðvitað að þetta mælist vel fyrir hjá okkar kúnnum.

Ég hef lengi ætlað að taka þetta saman. Hérna kemur listi yfir þau lönd, sem ég hef komið til. Alls eru þetta 31 land. Ég sé það líka að samkvæmt CIA World Fact Book þá er 261 land í heiminum. Það þýðir að ég á eftir að fara til 230 landa.

Ætli það sé einhver, sem nái því að heimsækja öll lönd heims? Stór hluti þessara landa eru náttúrulega eyjur í Kyrrahafinu, sem kannski er erfitt að komast yfir. Ég hef sem sagt farið til 31 lands og eru flest þeirra í Suður-Ameríku. Ég hef ferðast talsvert um Evrópu en til dæmis ekki komið til Svíþjóðar eða Ítalíu. Þannig að þessi landalisti er ekki mjög hefðbundinn. Einnig hef ég ekki ferðast út fyrir Evrópu og Ameríku.

Þetta tímabil hjá Liverpool ætlar að vera alveg svakalegt. Áður en að tímabilið byrjar meiðist Dietmar Hamann, einn mikilvægasti leikamaður liðsins. Það sást greinilega á fyrstu leikjunum að þeir söknuðu hans mikið.

Síðan meiðist Stephane Henchoz, sennilega mikilvægasti varnarmaður liðsins. Liðinu tekst þó að aðlaga sig með að nota Igor Biscan í miðvörð, sem hefur staðið sig frábærlega.

Liðið virðist vera að komast á skrið. Hafa leikið frábæran sóknarbolta í síðustu tveim leikjum, sem báðir hafa unnist örugglega gegn sterkum liðum, Blackburn og Everton. Og hvað gerist þá? Jú, Milan Baros meiðist og verður frá í sex mánuði. Það þýðir að Emile Heskey þarf sennilega að vera í liðinu. Guð hjálpi okkur öllum!

Og til að bæta gráu ofan á svart, þá er Jamie Carragher líka fótbrotinn og verður frá í 6 mánuði.

Að mínu mati á Houllier að gera allt til að þurfa ekki að setja Heskey inná. Heldur myndi ég setja Murphy inní liðið og setja einhvern af miðjumönnunum í framlínuna, það er annaðhvort Smicer, Kewell eða Diouf (sem virðist heldur betur vera að nálgast form sitt frá því á HM). Einnig má reyna að koma Pongolle, unga Frakkanum inní liðið. Geðheilsa mín meðhöndlar það bara ekki að horfa á Heskey í hverjum leik.

Þetta tímabil hjá Liverpool ætlar að vera alveg svakalegt. Áður en að tímabilið byrjar meiðist Dietmar Hamann, einn mikilvægasti leikamaður liðsins. Það sást greinilega á fyrstu leikjunum að þeir söknuðu hans mikið.

Síðan meiðist Stephane Henchoz, sennilega mikilvægasti varnarmaður liðsins. Liðinu tekst þó að aðlaga sig með að nota Igor Biscan í miðvörð, sem hefur staðið sig frábærlega.

Liðið virðist vera að komast á skrið. Hafa leikið frábæran sóknarbolta í síðustu tveim leikjum, sem báðir hafa unnist örugglega gegn sterkum liðum, Blackburn og Everton. Og hvað gerist þá? Jú, Milan Baros meiðist og verður frá í sex mánuði. Það þýðir að Emile Heskey þarf sennilega að vera í liðinu. Guð hjálpi okkur öllum!

Og til að bæta gráu ofan á svart, þá er Jamie Carragher líka fótbrotinn og verður frá í 6 mánuði.

Að mínu mati á Houllier að gera allt til að þurfa ekki að setja Heskey inná. Heldur myndi ég setja Murphy inní liðið og setja einhvern af miðjumönnunum í framlínuna, það er annaðhvort Smicer, Kewell eða Diouf (sem virðist heldur betur vera að nálgast form sitt frá því á HM). Einnig má reyna að koma Pongolle, unga Frakkanum inní liðið. Geðheilsa mín meðhöndlar það bara ekki að horfa á Heskey í hverjum leik.

Ég geri mér fullkomlega grein fyrir því að þessi færsla mun valda því að fjölmargir vinir mínir munu stórlega efast um geðheilsu mína. Eflaust eiga einhverjir fleiri eftir að hafa áhyggjur af því að tónlistarsmekkur minn sé í rúst. En allavegana...

Justified, nýja platan með Justin Timberlake er frábær!

Holy Shit, ég sagði það!

Bara að taka það fram að þá fyrirleit ég NSync og allt, sem viðkom þvílíkri tónlist. Ég hef ávallt pælt mikið um tónlist og hef ekki nennt því að hlusta á tónlist, sem 14 ára stelpur dýrka.

Hins vegar þá kviknaði smá áhugi hjá mér á Justin Timberlake þegar ég las þessa færslu hjá Matt Haughley. Í framhaldinu kíkti ég á Rollinstone og sá að platan fékk Fjórar stjörnur af fimm!! Það er lygilega góð einkunn, því Rollingstone gefa nánast aldrei 5 stjörnur og því er 4 stjörnur vanalega merki um frábæra plötu (til samanburðar þá fékk Ok Computer 4 stjörnur og Nevermind með Nirvana bara 3). Þá rifjaðist líka upp fyrir mér blaðaviðtal við Pál, gítarleikara í Maus, þar sem hann talaði um að þessi plata innihéldi eðalpopp.

Ég held að það sé besta lýsingin á plötunni. Þetta er popp af bestu gerð. Sem betur fer eru ballöðurnar í algjöru lágmarki, enda vilja popparar oft falla í þá gryfju að fylla plötur með einhverjum alltof væmnum ballöðum. Meira að segja þá er ein ballaðan, Cry Me A River, frábært lag.

Í meirihluta á plötunni eru alveg fáránlega grípandi danslög einsog Senorita, Like I Love You og Rock your body.

Ég hvet alla sem hafa afskrifað Justin frá byrjun að gefa honum sjéns. Vinsældapopp verður ekki mikið betra.

Þetta er flott (via Metafilter)

Hérna eru góðar frásagnir af fólki, sem upplifði valdarán Pinochet í Chile fyrir 30 árum. Fínt lesefni þegar maður nennir ekki að gera nokkurn skapaðan hlut.

Ja hérna, ég er fullur.

Ætti maður ekki að skrifa um öll einkamál sín. Allar stelpur, sem ég er skotinn í, allar stelpur sem ég hef reynt við? Ætti ég ekki að bara skrifa nákvæmlega það sem ég er að hugsa akkúrat núna eftir að hafa hlaupið heim úr miðbænum? Ómægod hvað ég hef margar sögur til að segja.

En samt þá er ég nógu vitur til að halda aftur af mér, allavegana í þetta skiptið. Vil samt bara koma því á framfæri að það er alveg ótrúlega mikið af fallegum stelpum í miðbæ Reykjavíkur í kvöld. Þrátt fyrir að ekki sé jafnmikið af fallegum stelpum og í Moskvu eða St. Pétursborg, þá getum við varla kvartað.

Uppfært kl. 11.43: Ómægod hvað ég er þunnur

Maðurinn í Svörtu fötunum, Johhny Cash, er dáinn.

Ég hafði fylgst með tónlist hans svona öðru hvoru en eftir að ég sá myndbandið hans við lagið Hurt í byrjun þessa árs (löngu áður en það komst í spilun á X-inu og öðrum stöðvum) þá fékk ég strax meiri áhuga á tónlistinni hans. Þeir, sem neita að hlusta á tónlistina hans bara af því að hann er titlaður kántrí söngvari af sumum, eru að missa af miklu.

Ég er búinn að nálgast fulltaf plötum með honum, allt frá American flokknum og til mun eldri platna og verð ég að játa að álit mitt á honum eykst við hverja hlutstun.

Það er allavegana erfitt að horfa á Hurt myndbandið núna án þess að tárast, sérstaklega þegar maður tekur tillit til þess hversu veikur hann var þegar myndbandið var tekið upp. Hann var ennþá skapandi og fylgdist með nýjustu straumum í tónlistinni alveg þangað til hann lést.

Ég verð að játa það að mér finnst þessi Onion grein dálítið fyndin:

Relations break down between U.S. and Them.

og svo besta línan

Alger snilld.

James Carroll skrifar í Boston Globe: . . . and honoring the victims.

Úr leiðara New York Times

Einnig: What You Think You Know About Sept. 11 …but don't.

Í Mogganum í gær var viðtal við sjónvarpsstjóra Skjás Eins og talaði hann þar um fyrirhugaða dagskrá S1 og nýju stöðvarinnar, S2. Ég var ekki hrifinn.

Í fyrsta lagi ætla þeir að taka flesta af bestu þáttunum af S1 og setja þá yfir á S2, sem maður þarf að borga fyrir. Þarna eru t.d. Everybody Loves Raymond, Will & Grace og CSI. Samt reynir maðurinn að halda því fram að dagskrá S1 veikist ekki!

Einnig ætla þeir að bjóða í enska boltann, sem ég er ekki að fíla enda sinnir Sýn enska boltanum frábærlega og þeir eru auk þess með Meistaradeildina. Ef S2 fengju enska boltann þá þyrfti maður bæði að vera með S2 og Sýn til að sjá enska boltann og Meistaradeildina.

Það versta í þessu er þó án efa hræðilegasta hugmynd að sjónvarpsþætti, ever. Þeir á S2 ætla nefnilega að gera íslenska útgáfu af Bachelor. En í raun er hún bara íslensk að hluta, því þeir ætla að senda 6 "fallegar og vel gefnar íslenskar stúlkur" til Las Vegas til að giftast einhverjum bandarískum milljónamæring.

Bíddu nú aðeins! Hugmyndin er nógu slæm útaf fyrir sig, en af hverju í ósköpunum er ekki hægt að bjóða þessum stelpum uppá íslenskan karlmann? Erum við virkilega svona slappir?

Þetta spilar allt inní þessa ímynd, sem alltaf er verið að draga upp í þessu þjóðfélagi. Það er, að íslenskar stelpur séu fullkomnar, fallegasta kvenfólk í heimi og allt það, en að íslenskir karlmenn séu ókurteisir, hallærislegir og ómögulegir. Þetta fer ekkert smá í taugarnar á mér. Það er alltaf verið að tönglast á því að við eigum ekki skilið svona æðislegar stelpur og bla bla bla... Þetta er bara bull! Og þetta fer alveg óheyrilega í taugarnar á mér.

En það eina góða við þetta allt er að S2 ætla að byrja að sýna einn af mínum uppáhalds-sjónvarpsþáttum, Queer as Folk. Þessir þættir eru æði!

Þessir frábæru þættir, sem fjalla um 5 homma í Pittsburg eru hins vegar alls ekki fyrir viðkvæma eða fólk með einhverja hommafóbíu. Það þarf ekki nema að framkvæma "Queer as Folk myndaleit á Google" til að sjá hversu grófir þættirnir geta orðið.

Þættirnir fjalla sem sagt um 5 ólíka homma. Á skemmtilegan hátt er fjallað um fjölmörg sambönd þeirra, fordóma og annað. Ég geri mér ekki grein fyrir því hversu raunveruleg lýsing á lífum homma þetta er (sumt er sennilega mjög ýkt) en allavegana er þetta frábær skemmtun. Hver fyrir sig er viss steríótípa en samt er ekki hægt annað en að heillast að öllum persónunum í þáttunum. Brian Kinney er til dæmis einn mest töff karakter sjónvarpssögunnar. Á því leikur enginn vafi.

Þættirnir eru hins vegar mjög grófir. Mun grófari en allt annað sjónvarpsefni, sem ég hef séð. Í fyrsta lagi bregður manni náttúrulega mun meira að sjá karlmenn kyssast og svo eru ástarsenurnar þeirra á milli oft mjög heitar. Ég veit að það þola ekki allir að horfa á þessa þætti. Ég er þó sannfærðir um að allir, sem byrja að horfa á þættina með opnum hug verða heillaðir. Ég veit allavegana að allir, sem ég hef sýnt þættina, hafa heillast.

Ég er þó alveg hundrað prósent viss á því að þessir þættir eiga eftir að valda uppnámi þegar þeir byrja hérna á Íslandi.

Annars er hérna listi, sem ég veit að minnsta kosti ein stelpa, sem ég þekki, hefur áhuga á að sjá (og ég veit að fleiri munu vilja lesa þegar þættirnir byrja). Hér er listað hvaða leikarar í þáttunum eru samkynhneigðir. Það er dálítið magnað að gagnkynhneigðir leikarar treysti sér til að leika í svona heitum samkynheigðum ástarsenum.

Gale Harold (Brian) - straight
Randy Harrison (Justin) - gay
Hal Sparks (Michael) - straight
Peter Paige (Emmett) - gay
Scott Lowell (Ted) - straight
Michelle Clunie (Melanie) - straight
Thea Gill (Lindsay) - straight

Þetta er mjög athyglisverð síða. Fær mann til að hugsa.

Síðan reiknar hvar maður er staddur á listanum yfir ríkasta fólk heims. Ef maður tekur meðal starfsmann á skyndibitastað á Íslandi (einsog t.d. Serrano), þá eru yfir 5,5 milljarðar manns fátækari en sá starfsmaður (miðað við árslaun)! Það er hreint ótrúlega magnað.

Milljarðar fólks lifa á minna en 2 dollurum á dag. Ég veit að þetta eru engin ný sannindi, en samt er magnað þegar maður hugsar útí það. (via Batman)

Ég er smám saman að fara í gegnum myndirnar frá Rússlandi og ætla að birta þær hérna innan nokkurra daga.

Hér er þó ein, sem ég held dálítið uppá. Þarna er ég í Styttugarðinum í Gorky Garði í Moskvu. Þar eru samankomnar fjölmargar stytur af gömlu Sovétleiðtogunum, sem var steypt af stalli (bókstaflega) árið 1991.

Smellið á myndina til að sjá stærri útgáfu.

Jæja, þá er ég kominn heim eftir frábæra ferð til Rússlands. Hérna kemur djammsagan frá St. Pétursborg, frá því síðasta laugardag. Ég ákvað að bíða með að birta hana svo að hún mamma mín færi ekki að hafa of miklar áhyggjur af mér. Færslan er skrifuð síðasta sunnudag.

Djammið í gær var eftirminnilegt, vægast sagt.

Ég komst að því að klúbburinn, sem ég ætlaði að fara á, var lokaður og því valdi ég annan klúbb, Ostrov. Sá staður var hins vegar ekki mjög spennandi. Frekar eldra fólk þarna inni og svo voru barþjónarnir allir berir að ofan. Það fannst mér ekki ýkja spennandi. Á leiðinni á klúbbinn var ég stoppaður af tveim löggum, sem spurðu mig um skilríki, en það er vinsæl iðja hjá löggum hérna að hafa þannig peninga af ferðamönnum. Ég var ekki með skilríki, en þeir gáfust þó upp og létu mig í friði.

Ég ákvað því að taka taxa að Metro, sem er klúbbur í hinum enda borgarinnar. Þar inni var mjög gaman. Staðurinn var á nokkrum hæðum og var mismunandi tónlist í öllum sölum. Allt frá Júrópoppi til karókíbars (Já, og hvernig er hægt að hafa ekki My Way á lagalistanum í karókí?). Ótrúlegt en satt, þá hitti ég tvo Íslendinga þarna inná barnum, annar þeirra var meira að segja með mér í Verzló.

Allavegana, ég var búinn að fá mér 2-3 bjóra og var að komast í stuð þegar ég ákvað að fara á klósettið. Þegar ég kom útaf klósettinu og ætlaði að labba að barnum kom allt í einu dyravörður, greip í mig og ætlaði að draga mig útaf staðnum. Ég skildi ekkert í þessu og spurði hann hvað væri málið en hann svaraði engu. Hann leiddi mig svo út. Þar spurði ég hann og annan dyravörð hvað ég hefði gert, en þeir svöruðu engu. Hlógu bara að mér og sögðu eitthvað á rússnesku og kölluðu mig svo "stupid American". Við það varð ég verulega pirraður og ákvað að segja nokkur vel valin kveðjuorð við dyraverðina. Því hefði ég betur sleppt.

Þegar að ég fór að tjá mig stukku allt í einu báðir verðirnir á mig og snéru mig í jörðina. Ég veitti enga mótspyrnu (enda hefði það verið nokkuð tilgangslaust) en samt kom þriðji vörðurinn og steig oná ökklann á mér meðan hinir héldu mér á götunni. Ég sá ekki alveg hvað gerðist en allavegana finn ég að það er verið að setja á mig handjárn. Ég var síðan dreginn inní lögreglubíl. Ég spurði ítrekað hvað ég hefði gert en þeir svöruðu mér ekki. Þeir höfðu hins vegar mjög gaman að þessu öllu, því löggurnar þrjár, sem voru í bílnum hlógu mikið að mér.

Ég var keyrður á lögreglustöð. Í bílnum sagði ég bara "I didn't do anything", en löggan, sem sat við hliðiná mér sagði mér að þegja. Á lögreglustöðinni var mér sagt að setjast niður og handárnin voru tekin af mér.

Þá gekk inn lögreglustjórinn. Hann heilsaði mér með því að kýla mig í andlitið. Það var helvíti sárt en honum fannst það hins vegar mjög fyndið.

Svo leitaði hann á mér og tók allt úr vösunum mínum, heimilisfangið á gistiheimilinu og alla peningana mína (um 3000 rúblur). Hann heimtaði skilríki en ég var ekki með vegabréfið á mér, bara kreditkortið mitt, sem hann tók. Hann spurði mig svo einhverjar frekari spurningar um eitthvað kjaftæði. Hann spurði til dæmis ítrekað um heimilisfangið á gistiheimilinu, þrátt fyrir að hann væri sjálfur með spjaldið frá gistiheimilinu.

Það kom svo upp í samtalinu að hann væri frá Georgíu. Ég var nokkuð desperate í að reyna að milda lögreglustjórann og fór ég því eitthvað að blaðra um að Shevardnadze hefði verið voða góður utanríkisráðherra (Hinn Georgíumaðurinn, sem ég mundi eftir, var Josef Stalin, en ég fann svo fátt gott til að segja um hann). Þetta plan til að mýkja stjórann misheppnaðist þó algjörlega vegna þess að hann sagðist hata Shevardnadze.

Eftir einhvern tíma fór lögreglustjórinn svo heim til sín. Ég var því látinn sitja fram á gangi í einhverja klukkutíma. Síðan uppúr þurru kemur lögreglumaður að mér og skipar mér að fara út og nánast hendir mér útaf stöðinni. Þeir höfðu hins vegar hirt alla peningana mína og heimilisfangið á gistiheimilinu. Ég hafði hins vegar lært af reynslu föstudagsins og var með nokkra dollara í skónum mínum, sem ég notaði til að borga fyrir taxa heim.

En það er allt í lagi með mig núna. Ég er með nokkrar skrámur í andlitinu og svo er ég að drepast í ökklanum, en annars er ég í fínu ástandi.

Ég elska samt áfram Rússa.

(Skrifað í St. Pétursborg klukkan 20.25)

Ég er kominn til Moskvu og er að reyna að drepa tímann þangað til að ég á flug héðan í kvöld. Moskva ætlar að kveðja á viðeigandi hátt með ausandi rigningu og því nenni ég ekki út.

Lestin frá St. Pétursborg var hreinasta helvíti. Í fyrsta lagi komst ég að því að ég hafði keypt miða á vitlausu farrými, þannig að nú var ég í vagni, sem var opinn með um 50 kojum í stórum sal. Það var svo sem ekkert svo hrikalegt og ég dreif mig uppí koju og fór að lesa. Þá hófust ósköpin.

Til að byrja með ákvað gaurinn í kojunni við hliðiná mér að þrátt fyrir að klukkan væri 1 að nóttu, þá væri tilvalið að hlusta á rússneska þjóðlagatónlist. Ég veit hvað þið haldið: "Rússnesk þjóðlagatónlist hlýtur að vera ýkt skemmtileg!" Jæja, ykkur skjátlast, hún er hörmung, sérstaklega þegar hún er spiluð í ónýtu kassettutæki. Þegar ég var um það bil kominn á það stig að ég ætlaði að henda kasettutækinu útum gluggann og láta gaurinn éta spóluna ákvað hann þó að slökkva á tækinu.

Stuttu seinna voru ljósin slökkt og ég lagðist til svefns. Vandamálið er að þrátt fyrir öll meint afrek kommúnismans í Sovétríkjunum, þá var sú iðja að þétta glugga ekki hátt skrifuð. Þannig var að glugginn, sem ég svaf við var alltaf að opnast. Í raun alltaf þegar lest kom framhjá okkar lest, þá opnaðist glugginn. Útivið var svona 5 stiga frost og þegar lestin er á 90km ferð, þá líður manni einsog frostið sé sirka 80 gráður.

Þannig að alltaf þegar önnur lest keyrði framhjá (sem var á um 10 mínútna fresti), þá opnaðist glugginn, þvílíkur hávaði barst af lestinni og hausinn á mér fraus úr kulda. Þá þurfti ég að snúa mér, berja tvisvar í gluggann og reyna svo að sofna aftur. Svona gekk þetta þangað til klukkan 9 í morgun. Ég hef átt skemmtilegri nætur, en núna er ég samt í fínu skapi, þökk sé tveim espressoum.

Þegar ég kom til Moskvu í morgun dreif ég mig yfir á Rauða Torgið og beið í biðröð til að komast inní grafhýsi Leníns. Af einhverjun annarlegum ástæðum er þessi maður, sem á allstóran hluta í því að bera mestu hörmungar allra tíma yfir rússnesku þjóðina, enn hafður til sýnis á Rauða Torginu þrátt fyrir fall kommúnismans.

Grafhýsið er skrítin sjón. Þess er gætt af vörðum, sem eru mjög alvarlegir og benda manni hvert maður skuli ganga (og sjá auðvitað til þess að enginn getur tekið myndir). Maður labbar inní stórt herbergi og þar í miðju herbergi liggur Lenín í jakkafötum. Honum er viðhaldið með því að smyrja hann með einhverju efni vikulega. Þetta er ótrúlega skrítin lífsreynsla að sjá hann þarna, nokkurn veginn heilan, nær 80 árum eftir að hann dó.

Fyrir utan grafhýsið á Kremlarmúrum eru minnismerki um önnur góðmenni, svo sem Stalín (sem var áður inni í grafhýsinu með Lenín, en einhver kona sagði Khruschev að henni hefði dreymt að Lenín hefði sagt henni að hann vildi ekki vera við hliðiná Stalín og því var Stalín fluttur út) og Dzerzhinsky (sem stofnaði KGB). Það magnaða við þetta allt er að við styttur af þessum mönnum, sérstaklega þessum tveimur var fullt af nýjum blómum, sem fólk hafði lagt við stytturnar! Ég verð víst að sætta mig við að sumt fólk mun ég aldrei skilja.

Annars er ég ekkert búinn að sjá neinar sætar stelpur í dag. Hvað er í gangi? Kannski eru þær allar í skóla eða vinnu, enda klukkan ekki orðin tvö.

(Skrifað í Moskvu kl. 13.30)

Þá á ég aðeins nokkra tíma eftir hérna í St. Pétursborg. Klukkan er að verða fjögur en ég á pantað í lestinni á miðnætti til Moskvu. Þar ætla ég að eyða hluta af morgundeginum og svo á ég flug til Parísar annað kvöld.

Það er svo sem ekkert stórkostlega merkilegt búið að gerast undanfarna daga. Ég ætla þó að bíða aðeins meira með djammsöguna frá því á laugardaginn. Annars, þá fór ég í gær á Hermitage safnið. Það er alveg fáránlega stórt enda þekur það alla Vetrarhöllina auk bygginga, sem keisararnir byggðu sérstaklega fyrir safnið. Þarna er allt, sem hægt er að láta sér detta í hug, frá Picasso til rússneskra forminja.

Ég eyddi sæmilegum tíma á safninu, en þó ekkert alltof miklum. Höfundur Lonely Planet um Rússland lætur einsog maður gæti eytt heilli viku á safninu, en svo mikið dálæti á söfnum hef ég ekki. Ég lét mér nægja nokkra klukkutíma og var alveg búinn eftir það.

Ótrúlegt en satt þá er líka sól í dag og því ákvað ég að endurtaka sumar túristamyndirnar mínar. Fór uppað Vetrarhöll, og svo framvegis og tók myndir í þessu yndislega sólskini.

Sólskinið þýðir líka að þrátt fyrir kulda þá eru allar sætu stelpurnar komnar í pilsin aftur, sem er snilld af því að ég elska pils (ég gat hreinilega ekki sleppt því að tala um rússneskar stelpur í heilli færslu)

Annars þá er herbergið mitt á gistiheimilinu búið að vera einsog stoppistöð. Ég er í herbergi með 4 rúmum og hafa nýjir einstaklingar bæst í hópinn stöðugt. Einna fyndnastur var Lithái, sem kunni lítið í ensku, en bætti það upp með óhugnalegri þekkingu á enskum blótsyrðum. Hver setning innihélt að minnsta kosti þrjú blótsyrði. "Fuck man, I just went to the fucking bank today and met this stupid bitch" var nokkuð dæmigerð setning frá þessum ágæta manni.

Herbergið hefur verið hreinasta martröð undanfarnar nætur. Ekki er það vegna hrjótandi Þjóðverja (einsog oft vill verða á gistiheimilum, sem ég lendi á) heldur hefur hópur af flugum lagt mig í einelti. Ég vaknaði í gær með 20 bit, þar af voru 7 í andlitinu og á hálsinum. Ég hef aldrei lent í öðru eins. Bitin sjást, sem betur fer, ekki mjög greinilega. Í morgun hugsaði ég hversu óskaplega mikið ég saknaði þess að sofa í sama herbergi og Borgþór. (Ok, þegar við vorum í S-Ameríku, þá vorum við Friðrik og Emil aldrei bitnir, en flugurnar réðust grimmilega á Borgþór allar nætur, sama í hversu mörgum lögum af fötum hann svaf og sama hversu mikið af eitri hann sprautaði á sig).

Jæja, held að þetta sé komið ágætt af blaðri í bili. Það sem eftir lifir dags ætla ég að setjast inná kaffihús og klára Fávitann e. Dostojevski en lestur minn á þeirri bók tafðist vegna þess að ég las mjög skemmtilega sögubók: The Russian Century. Meira um hana síðar. Svo ætla ég líka að kíkja í búðir. Ætla að reyna að finna mér einhver föt.

Ef ég fæ ekki matareitrun af þessum rússneska kjúkling, sem ég borðaði áðan, þá er ég illa svikinn.

(Skrifað í St. Pétursborg klukkan 16.20)

Djammið á laugardaginn var skrautlegt, svo ekki sé meira sagt. Ég ætla hins vegar að bíða með þá sögu aðeins.

Af einhverju ótrúlegum ástæðum er búið að vera sólskin hér í St. Pétursborg í allan dag. Þar með fellur kenning mín um að það rigni að minnsta kosti þrisvar á dag, alla daga ársins, í Rússlandi. Það er hins vegar orðið frekar kalt hérna og ég var orðinn mjög þreyttur á labbi, svo ég ákvað að kíkja inná þetta netkaffihús, sem virðist vera vinsælasti staður bæjarins fyrir sætar stelpur. Allavegana, eru sæti á miðju kaffihúsinu, þar sem sætar og single stelpur koma saman. Magnað!

Allavegana, þá hefur dagurinn í dag farið í frekara sight-seeing. Fór í virki Péturs og Páls, sem Pétur Mikli lét reisa þegar hann byggði St. Pétursborg. Virkið er einna helst merkilegt fyrir þá staðreynd að þar eru grafnir nær allir keisarar Rússlands, þar á meðal síðasti keisarinn, Nikulás annar, kona og börn hans, sem voru grimmilega myrt af bolsjevikum. Einnig var þar fangelsi, þar sem meðal annars Dostojevsky þurfti að gista.

Ég labbaði svo yfir ána og skoðaði eitthvað vaxmyndasafn í einhverju djóki, en það reyndist vera mun áhugaverðarar en ég bjóst við, þar sem ég fékk indæliskonu, sem gæd og leiddi hún mig í gegnum sögu keisarana í Rússlandi og svo forseta Rússlands og Sovétríkjanna. Á leiðinni á safnið hafði ég svo hitt strákana tvo frá Íslandi, sem ég hitti á djamminu á laugardaginn. Annar þeirra var meira að segja með mér í Verzló.

Það var nokkuð skrítið að hitta þá þarna, sérstaklega vegna þess að ég var að tala um það við David (gaurinn, sem ég fór að djamma með á föstudag) hvað það væri gaman að djamma í borg, þar sem maður þekkti ekki neinn einasta mann og hann minntist á það að það væru náttúrulega hverfandi líkur á að maður myndi hitta Íslending á bar í Rússlandi. Jæja, það gerðist allavegana. Þetta var þó ekki jafn skrítið og þegar við Emil hittum tvo Íslendinga á þriðjudagskvöldi á bar í La Paz í Bólivíu. Það verður ekki toppað nema að ég hitti íslenska stelpu, sem var með mér á fæðingardeildinni á Landspítalanum, á fótboltaleik í afskekktu fjallaþorpi í Mongolíu.

Það er ótrúlega gaman að djamma án þess að hafa áhyggjur af því að maður sé að gera einhvern skandal. Heima er ég alltaf að hafa áhyggjur af því hvaða stelpur ég hitti á djamminu, hvort ég sé búinn að drekka of mikið og hvort að ef ég reyni við þessa stelpu, þá klúðrist eitthvað og bla bla bla. Hérna getur maður bara skemmt sér eins vel og maður vill, reynt við þær stelpur, sem maður vill, og svo þarf maður ekki að hafa neina áhgyggjur eða vera á neinum bömmer, því maður á líklega aldrei eftir að hitta þetta fólk aftur.

Ég er líka búinn að túristast fullt um St. Pétursborg síðustu daga. Fór í gær yfir í dómkirkju heilags Ísaks, sem er mögnuð bygging. Kirkjan er gríðarlega stór, enda tók um 40 ár að byggja hana. Ég fór bæði inní kirkjuna og uppá þak, þar sem er frábært útsýni yfir St. Pétursborg.

Ég rölti svo yfir að "Church on Spilled Blood", sem ég veit ekkert hvernig ég á að þýða, en kirkjan fékk þetta fallega nafn, vegna þess að hún er byggð á þeim stað, þar sem Alexander Annar var myrtur. Kirkjunni svipar til St. Basil kirkjunnar á Rauða Torginu og er næstum því jafn mögnuð.

En núna er ég búinn að sjá nóg af kirkjum og er svona um það bil að fá nóg af söfnum líka. Ætla þó að eyða morgundeginum á Hermitage. Á miðvikudag ætla ég svo að fara með lest aftur til Moskvu og þaðan heim.

Já og Derek Jeter er ekki fokking "ruðningsleikmaður"!! Þetta minnir mig á að þegar ég verð orðinn forsætisráðherra þá ætla ég að banna öllum að vera í fötum merktum New York Yankees, nema þeir geti sagt hver spili "shortstop" fyrir liðið!

(Skrifað í St. Pétursborg klukkan 17.02)