Einhverra hluta vegna hef ég ekkert skrifað um stelpur á þessari síðu í fleiri vikur. Ég verð greinilega að fara að hugsa minn gang.

Allavegana, vegna þess að ég nenni ekki að horfa á brúðkaup Tristu og Ryan (hvaða pulluhaus datt í hug að það yrði skemmtilegt sjónvarspefni), þá er hérna listi yfir 10 fallegustu konur í heimi að mínu mati. Það eru alveg ein eða tvær íslenskar stelpur, sem ég gæti sett þarna, en ég sleppi því og hef þetta bara heimsþekktar konur. Sleppi líka stelpunni, sem ég hitti í strætó í Caracas og svoleiðis.

1. Natalie Imbruglia: Ef það er hægt að verða ástfanginn af tónlistarmyndbandi, þá held ég að það hafi gerst þegar ég sá Torn í fyrsta skipti.
2. Elizabeth Hurley: Ótrúleg!
3. Audrey Hepburn: Ein fallegasta kona allra tíma. Þeir sem efast ættu að horfa á Breakfast at Tiffany's
4. Angelina Jolie: Fær reyndar mínusstig fyrir að hafa leikið í leiðinlegustu mynd allra tíma, Tomb Raider
5. Elsa Benitez
6. Brooke Burke: Hún fékk mig til að horfa á "Wild On" á E! sjónvarpsstöðinni ansi mörg kvöld í röð.
7. Elle McPherson
8. Britney Spears: Já, Britní. Ég er ennþá þeirrar skoðunar að við myndum passa alveg ýkt vel saman sem par. Hún er ennþá á lausu og ég er ennþá á lausu, svo það er alltaf von. Samt, þegar við byrjum saman þá verður hún ábyggilega ýkt fúl yfir því að ég skuli hafa sett hana í 8. sæti.
9. Gisele Bundchen
10. Jennifer Aniston

Ok, svona lítur þetta út. Ykkur er velkomið að hneykslast á þessu vali mínu. Af hverju ég hafi valið Britney en sleppt einhverri annarri og svo framvegis.

Vá, hvað ég á eftir að fá mörg "hit" frá Leit.is vegna þessarar færslu. Það verður gaman að skoða leitarstrengina, sem leiða menn inná þessa síðu

Ein ástæða í viðbót til að hata íhaldsmenn:

Einsog allir vita mun heimurinn auðvitað farast ef við látum frjálslyndi ráða og veitum samkynhneigðum sömu réttindi okkur hinum. Bush ætlar að setja misrétti inní sjálfa stjórnarskrá Bandaríkjanna með því að banna samkynhneigðum að ganga í hjónaband. Þvílíkur sorgardagur það yrði ef honum og íhaldsbjánunum sem styðja hann tækist það.

Það besta við þetta allt er að dóttir Dick Cheney er lesbía. Hann hefur hins vegar lítið tjáð sig um þetta mál. Áhugasamir geta sent Mary, dóttur Cheney bréf og hvatt hana til að skipta sér af málinu.

Talsmaður demókrata orðaði þetta nokkuð vel:

Það er náttúrulega með hreinum ólíkindum að ráðast að réttindum samkynhneigðra til þess eins að tryggja sér atkvæði fyrir kosningar. Bush hefur enn á ný opinberað sig sem fordómafullann mann, sem hikar nú ekki við að bæta misréttti inní stjórnarskrá. Nánast allar viðbætur við stjórnarskrána hafa tekið mið af því að auka réttindi fólksins. Bush ætlar greinilega að snúa þeirri þróun við. Ef ég hefði haft álit á GWBush fyrir, þá væri það horfið núna.

Andrew Sullivan, samkynhneigður hægrimaður orðar þetta listilega:

breytt: lagaði málfarsvillu samkvæmt ábendingu

Lag mánudagskvöldsins? Jú: When Will They Shoot? með Ice Cube. Víííí, hvað þetta er mikil snilld. Þurfti að fara að hlusta á eitthvað annað en Strokes, Damien Rice og Electric Six og því varð Ice Cube fyrir valinu. Tveir vinir mínir hafa lobbíað fyrir Ice Cube lengi. Gaf The Predator sjens og varð ekki fyrir vonbriðgum.

Annars eru "Fire" með Electric Six, "Room on Fire" með Strokes og "O" með Damien Rice allt ótrúlega góðar plötur, sem hafa einangrað iPod playlistann minn undanfarið.

Já, og "Award Tour" með Tribe Called Quest er líka búið að vera á repeat. Og ef ég fer ekki að fá ógeð á "Reptilia" með Strokes bráðlega, þá fer ég að efast um geðheilsu mína.

Og svo er "I believe in a thing called Love" alveg yndislega hallærislega skemmtilegt. Var að fá mér The Darkness plötuna og er að byrja að hlusta á hana. Lofar góðu.

... og mér finnst þeyttur rjómi vondur. Hvaða vitleysingi datt í hug að troða öllum þessum rjóma á Bolludagsbolur?

Jæja, Liverpool tókst að eyðileggja enn einn sunnudaginn fyrir mér.

Laugardagskvöldinu eyddi ég heima hjá mér. Horfði á vídeó og reyndi að sannfæra sjálfan mig um að það væru einhverjir kostir við það að sitja einn heima og horfa á DVD á laugardagskvöldi. Það gekk hins vegar erfiðlega.

Ég komst líka að því að það að vera single fer ekki svo mikið í taugarnar á mér. Það sem fer fyrst og fremst í taugarnar á mér er það að eiga enga vini, sem eru single. Ég á fullt af frábærum vinum, en þeir eru annaðhvort giftir eða í langtíma samböndum.

Einhvern veginn þá finnst mér þeir verða ólíkari mér með hverju partíinu sem ég fer í. Ég er 26 ára, sem er ekki neitt, en með sumum af vinum mínum líður mér einsog ég sé litli óþekki krakkinn í hópi hinna fullorðnu. Á meðan að allir vilja fara heim að sofa, vill ég fara í bæinn. Kannski tekst mér að draga einn eða tvo vini með mér og þarf þá að þola illt augnaráð frá kærustum þeirra, sem vilja miklu frekar að strákarnir fari heim að sofa heldur en að þeir séu að djamma með mér. Ég fæ hálfpartinn samviskubit yfir því að reyna að draga einhverja vini með mér á djammið.

Ó, stundum langar mig helst að fara aftur út til Bandaríkjanna til alla single vina minna. En auðvitað er þetta ekki vinum mínum að kenna og það er kannski ekki sanngjarnt að ég sé að röfla yfir þessu. Ég væri bara til í að eiga einhverja single vini. Það væri indælt.

Á föstudag fór ég á Kaffibrennsluna og drakk nokkra bjóra. Akkúrat nógu marga bjóra til að verða ekki fullur, en nógu marga til að verða þunnur daginn eftir. Því var það ekki gaman að vera vakinn klukkan 10 í gærmorgun. Eyddi deginum á Serrano í ýmsum matarpælingum. Þar erum við að hugsa um nokkrar breytingar, sem eru smáar en mikilvægar.

Vegna djammskorts í gær vaknaði ég snemma í dag, fór í World Class og var í frábæru skapi þegar ég settist niður við sjónvarpið til að horfa á Liverpool.

Síðasta sunnudag hét Friðrik vinur minn því að hann myndi ekki koma aftur í heimsókn og horfa á Liverpool vegna þess hversu lélegan fótbolta Liverpool lék. Við erum báðir með lélegt minni og því var hann aftur mættur til mín í dag, þar sem við horfðum á annan hörmungarleikinn í röð.

Ég er farinn að efast um geðheilsu Houlliers. Hvernig honum dettur í hug að byrja leikinn með Emile Heskey á vinstri kanti og Diouf ekki einu sinni í hópnum er ofar mínum skilning.

Allavegana, leikurinn var hörmung, einsog maður er nú orðinn vanur. Ég rakst á þennan póst á aðalspjallborðinu á Liverpool heimasíðunni. Mér fannst þetta fyndið.

Æi, hættu núna Houllier. Plííííís!

Greg Maddux, einn besti kastari í hafnabolta er kominn aftur til Chicago.

Eru ekki allir jafn spenntir og ég??? Ég er að deyja. Af hverju getur þetta blessaða hafnaboltatímabil ekki byrjað strax.

Já, og svo var einhver Alex Rodriguez að skipta um lið. Það væri synd að segja að hann hefði góðan smekk.

Síðan komin upp eftir viku. Datt niður vegna breytingu á server.

Kannski mun maður í framtíðinni upplifa þann dag þegar tölvukallar geta skipt um forrit eða server án þess að allt fari í fokk. Sá dagur virðist hins vegar seint ætla að koma.

Úff, Gerard Houllier er búinn að vera þjálfari Liverpool í nær 6 ár. Planið hans var að landa meistaratitlinum innan 5 ára, en einsog glöggir menn hafa tekið eftir, þá hefur það klikkað eitthvað smá, og eru Liverpool nú 23 stigum á eftir Arsenal og hafa ekki verið svona langt frá toppsætinu (talið í stigum) í TÍU ÁR. Þá var Steven Gerrard einmitt 13 ára gamall.

Horfði á leikinn á sunnudag með tveim vinum og þurftum við að laga 6 bolla af kaffi til að halda okkur vakandi (þynnkan kom líka aðeins inní spilið). Ég efa það að ég myndi vilja skipta á Steven Gerrard og einhverjum öðrum miðjumanni í þessum heimi. Þvílíkur ótrúlegur snillingur, sem sá maður er. Verst að hann er umkringdur einhverjum vitleysingum og letingjum í þessu liði. Ef ég væri hann myndi ég verða svo reiður útí þessa aumingja, að ég myndi tækla Heskey, Cheyrou og Murphy í stað andstæðinganna.

Allavegana, Alex Malone skrifar gæðapistil: An objective view of the Houllier years. Hann (einsog reyndar ég líka) sér hjartaáfallið sem vendipunktinn. Houllier breyttist þegar hann fékk hjartaáfallið og hefur aldrei verið eins síðan. Houllier, sem við þekktum fyrir þrem árum hefði ekki kennt meiðslum og slæmum dómurum um það að við erum 23 stigum á eftir toppliðinu. Houllier fyrir þrem árum síðan hefði áttað sig á því að Emile Heskey getur ekki neitt í fótbolta. En Houllier er breyttur maður, og nær algjörlega gagnslaus knattspyrnuþjálfari.

Úff, Gerard Houllier er búinn að vera þjálfari Liverpool í nær 6 ár. Planið hans var að landa meistaratitlinum innan 5 ára, en einsog glöggir menn hafa tekið eftir, þá hefur það klikkað eitthvað smá, og eru Liverpool nú 23 stigum á eftir Arsenal og hafa ekki verið svona langt frá toppsætinu (talið í stigum) í TÍU ÁR. Þá var Steven Gerrard einmitt 13 ára gamall.

Horfði á leikinn á sunnudag með tveim vinum og þurftum við að laga 6 bolla af kaffi til að halda okkur vakandi (þynnkan kom líka aðeins inní spilið). Ég efa það að ég myndi vilja skipta á Steven Gerrard og einhverjum öðrum miðjumanni í þessum heimi. Þvílíkur ótrúlegur snillingur, sem sá maður er. Verst að hann er umkringdur einhverjum vitleysingum og letingjum í þessu liði. Ef ég væri hann myndi ég verða svo reiður útí þessa aumingja, að ég myndi tækla Heskey, Cheyrou og Murphy í stað andstæðinganna.

Allavegana, Alex Malone skrifar gæðapistil: An objective view of the Houllier years. Hann (einsog reyndar ég líka) sér hjartaáfallið sem vendipunktinn. Houllier breyttist þegar hann fékk hjartaáfallið og hefur aldrei verið eins síðan. Houllier, sem við þekktum fyrir þrem árum hefði ekki kennt meiðslum og slæmum dómurum um það að við erum 23 stigum á eftir toppliðinu. Houllier fyrir þrem árum síðan hefði áttað sig á því að Emile Heskey getur ekki neitt í fótbolta. En Houllier er breyttur maður, og nær algjörlega gagnslaus knattspyrnuþjálfari.

Ó mæ god ó mæ god ó mæ god. Þriðja serían af Queer as Folk er að koma út á DVD í þessum mánuði. Jibbíííííí

Núna verð ég að plata Hildi í smá innkaup í Bandaríkjunum fyrir mig

Queer as Folk eru snilldarþættir, einsog ég hef áður talað um. Þetta er eiginlega eina "sápan", sem ég nenni að horfa á.

Föstudagskvöld, og hvað gerir maður þá?

Jú, ég fer í mat til mömmu.

Úff, ég er sennilega farinn að skrifa alltof mikið um sjónvarp síðustu daga. Dálæti mitt á raunveruleikasjónvarpsþáttum ætlar engan endi að taka. Ef að bara Skjár Einn myndi að byrja að sýna snilld einsog Elimidate, þá gæti ég skrifað um sjónvarp á hverjum degi.

Hmm..... lítum á aðalþættina þrjá

Queer Eye byrjaði aftur á þriðjudaginn og var ég ýkt spenntur. Carson fór á kostum einsog vanalega. Þegar að hann sá að það var ennþá þjófavörn á stígvélum sem gaurinn var að prófa sagði hann "I don't like the security tag, it's too much of a Winona Ryder look". Ef þessi gaur er að koma með þessa brandara á staðnum, þá er hann mesti snillingur ever.

America's Top Model er að klárast, núna eru bara þrjár stelpur eftir. Þátturinn í gær toppaði ansi margt. Stelpurnar fóru á date með einhverjum frönskum pepperum. Einsog allar venjulegar stelpur gera, þá tók Robin sækó Biblíuna með sér á stefnumótið. Til að sýna vanþóknun sína á frönskum karlmönnum, þá las hún Biblíuna í limósínunni meðan hin töluðu saman.

Hveru vangefinn þarf maður að vera til að taka Biblíu með sér á stefnumót? Ég er reyndar pottþéttur á því að ef ég fer einhvern tímann á blint stefnumót á ævinni, þá ætla ég að taka Biblíu með mér. Svo þegar að stelpan færi á klósett myndi ég taka upp Biblíuna og vera að lesa í henni þegar hún kæmi til baka. Það væri ekkert smá fyndið að sjá svipinn á stelpunni þá. Síðan myndi ég vitna í Biblíuna í öllum samtölum.

Svo horfði ég á endursýningu á Paradise Hotel í gærkvöldi. Þessir þættir hafa alltaf lofað góðu, en samt aldrei orðið sú snilld sem ég vonaðist eftir. Aðallega vegna þess að fólkið í þættunum er ekkert voðalega spennandi. Það gerir fátt annað en að væla. Til dæmis er þessi Zack nett pirrandi, hann er alltaf að reyna að fá aðra til að vorkenna sér vegna erfiðrar æsku og bla bla...

Svo er þessi Toni alveg að pipra, sérstaklega þegar hún var að grenja á afmælisdeginum yfir því að hún væri 28 ára og ennþá single. Það var ekki efnilegt. Svo er hún alltaf að níðast á ljóta gaurnum, sem er ekki fallega gert.

Svo er það náttúrulega líka vandamál að stelpurnar eru ekkert rosalega miklar gellur. Þessi Kristin og Tara eru sætar, en hinar eru frekar sjúskaðar. Gaurarnir eru líka ekkert til að hrópa húrra fyrir að mínu mati. Gaurinn, sem kom inn núna átti að vera voða sjarmör, en hann var með 10 millimetra á milli augnanna, sem mér finnst ekki beint heillandi look. En ég meina hey, ég er gagnkynhneigður karl, þannig að ég er kannski ekki dómbær á þetta.

Úje, minna en vika þangað til að Spring Training byrjar. Hver þarf fótbolta þegar maður hefur baseball?

Smá Serrano plögg.

Við erum byrjuð að selja fundabakka/veislubakka á Serrano. Þetta eru flottir bakkar með burrito-bitum og nachos. Pottþétt á fundi og í veislur.

Ef þið þekkið einhverja, sem geta nýtt sér þetta þá eru hérna auglýsingar fyrir bakkana. Annað skjalið er nógu stórt til að prenta út á A4 en hitt hentar vel til að senda í tölvupósti.

Ég væri alveg ofboðslega þakklátur ef þið gætuð komið þessu á einhverja sem þið þekkið, til dæmis á fólk sem vinnur hjá fyrirtækjum sem kaupa svona fundabakka.

Hægt er að panta bakkana með því að hringja annaðhvort í Kringluna: 551-1754 eða Hafnarstræti: 561-2260

Burrito-bakki: Prent auglýsing A4 (300kb)

Burrito-bakki: Tölvupósts auglýsing (170kb)

Þórdís vinkona mín benti mér á þessa snilld. Ég er hræddur um að ég verði að kaupa mér þessa bók. Held þó að ég sleppi því að kaupa dagatalið

Annars, þá byrjar Queer Eye aftur á morgun, sem er mikið fagnaðarefni. Ég fattaði líka að America's Top Model er núna komið á miðvikudaga. Þegar ég var að fatta það, fann ég þessa lýsingu á næsta þætti á Sjónvarp.is:

Þetta getur ekki verið neitt annað en snilld!!!

Já, og ætlaði að senda nokkrum vel völdum einstaklingum þetta vídeó, tekið af Lisa Rein's Radar en ég lenti í vandræðum með póstinn minn. Allavegana, þarna fjallar Jon Stewart (snilllingur og besti sjónvarpsmaður heims) um þingleiðtoga Repúblikana. Alger snilld!

Já, og svo breytti ég þessari síðu aðeins. Ákvað að stækka letrið smá eftir að ég fattaði að það var 10px í stað 11px einsog það átti að vera. Jók líka línubilið. Held að þetta sé betra svona.

Ó, sunnudagar. Alveg er yndislega dásamlegt að vakna óþunnur á sunnudögum. Þá líður mér einsog dagurinn eigi eftir að verða ótrúlega gagnlegur, en svo tekst mér alltaf að gera nákvæmlega ekkert gagnlegt. En þetta er búinn að vera æðislega næs dagur. Vinur minn kom í heimsókn og við spiluðum Top Spin tennis í marga klukkutíma án þess að takast að vinna einn einasta fokking leik. Djöfull og dauði! Ekki bætti það úr skák þegar annar vinur okkar bættist í hópinn og fór að gera grín að spilamennsku okkar.

Annars ákvað ég að ég yrði nú að gera eitthvað gagnlegt, þannig að ég tók fram straubretti og ætlaði að strauja buxur af mér. Ég get straujað skyrtur, en buxur eru alltof erfiðar. Mamma hafði sagt mér að sprauta vatni á buxurnar og það myndi hjálpa, sem það gerði (mamma er sko snillingur). Hins vegar þá fóru helv.*x?* krumpurnar aldrei úr buxunum, þannig að ég ákvað að gefast upp og fara með þær í hreinsun.

Annars fór ég á djamm á föstudaginn. Var í mat á Vegamótum og fór svo á Sólon. Fyrir föstudagskvöldið vissi ég ekki að þybbnar 14 ára gellur hefðu stofnað landssamtök, en árshátíð þeirra var einmitt haldin á Sólon á föstudag. Það er greinilegt að vegna veðurs ákváðu dyraverðir á Sólon að útrýma öllum aldurstakmörkunum. Við entumst á staðnum til kl. 3, sem er sennilega ágætt miðað við þessa mögnuðu frásögn.

Annars var kvöldið á Sólon fínt. Öllum að óvörum var Justin spilaður svona 5 sinnum og ég lenti í því að útskýra fyrir einum félaga að Justin væri snillingur, en ekki væminn aumingi einsog hann hélt fram.

Já, og Postal Service eru snilldar band!

Og Damien Rice er að koma til Íslands og ætlar að halda tónleika. O er einmitt mjög góð plata. Núna þarf ég sennilega að gefa einhverjum vini þann disk til að sannfæra viðkomandi um að fara á tónleikana með mér. Cannonball er eitt af mínum uppáhaldslögum þessa dagana.

Sá Wonderbra þáttinn af America's next top model. Svei mér þá ef þessi Robin er ekki mest pirrandi gella ever. Og Adrianne er snillingur. Svo lengi sem hún sé Cubs aðdáandi, þá á hún að vinna.

Oooooog svo byrjar Queer Eye aftur á þriðjudag. Jibbí jibbí jibbí jei. Ég verð svooo glaður þá. Ó hvað ég elska þá þætti.

Ok, 24 er að byrja. Þeir þættir byrja vel. Fyrir utan það að Kim er ekki ennþá dauð. Var alltaf að vonast að það væri loka twistið í síðustu seríu. En nei, hún er enn í fullu fjöri þessi elska.

Já, og eitt enn: Þetta er hneyksli

Kannt þú á Access, eða þekkirðu einhvern sem kann vel á forritið? Vantar þig smá aukavinnu? Lestu þá áfram.

Merki þess að ég sé að verða geðveikur

1. Ég er byrjaður að drekka sódavatn
2. Ég tók til í skápnum inná baðherbergi!!
3. Ég horfði á 2 og hálfa mínútu af Bachelor - the Wedding

Og svo trúi ég því ekki að ég hafi misst af þætti af America's Next Top Model, þar sem þær voru að pósa í Wonderbra auglýsingu! Er ekkert réttlæti í þessum heimi???

Ok, kominn heim eftir nokkra daga í Köln.

Það er svo sem ekki mikið að segja um þetta allt. Þetta var erfitt en gaman. Í raun voru þetta þrír dagar af nær stanslausu labbi um sýninguna og fundir með einhverjum 10 sælgætisbirgjum. Allt saman mjög fróðlegt.

Kvöldin voru líka bissí, þrjú kvöld í röð voru plönuð í boðum hjá erlendum fyrirtækjum. Þau voru öll fín. Síðasta daginn var svo seinni parturinn laus og verslaði ég því slatta, enda Köln flott verslunarborg. Samt skrítið að ég sá ekki eina einustu tónlistarbúð í öllu miðbænum.

Sá magnaði atburður gerðist í ferðinni að ég byrjaði að drekka sódavatn. Þar sem ég drekk ekki gos og vatnið í Þýskalandi er verra en hland á bragðið, þá greip ég til þess örþrifaráðs að drekka sódavatn (maður getur ekki drukkið bjór á fastandi maga og ég vakna alltaf svo þyrstur, svo þetta voru örþrifaráð).

Það magnaðasta við Köln fyrir utan vonda vatnið er hversu mikið er auglýst af hringitónum í síma. Auglýsingatímarnir á MTV eru nánast eingöngu fyrir hringitóna. Come on! Ég keypti mér reyndar síma útaf því að mínum síma var stolið um áramótin og tónarnir í honum eru svo hræðilegir að ég hálfskammast mín þegar hringt er í mig, en samt... Ég er m.a.s. búinn að læra þýska orðið yfir hringitón: Schicketon, eða eitthvað þannig.

Horfði líka á þýskt idol. Allir gaurarnir voru jafn glataðir og gaurinn, sem söng Maniac í World Idol. Einsog allir séu í áheyrnarprófi fyrir Westlife eða hvað þessi strákabönd heita öll.

Annars er ég geðveikt skotinn í Köln. Þetta er mjög skemmtileg borg, fínir veitingastaðir, frábær miðbær, og svo framvegis. Mæli með þessari borg.

Heimferðin var svo hreinasta martröð. Það var seinkun á fluginu frá Amsterdam til London og því misstum við af Icelandair fluginu heim. Þess vegna þurftum við að bíða í 7 tíma í London. Ég meikaði ekki að fara inní bæ, svo ég fann mér bara eitthvað horn, þar sem ég lagði mig á bekk í 4-5 klukkutíma. Borðaði svo vondan Burger King með köldum frönskum (hvað fólk sér við Burger King verður mér hulin ráðgáta um allar aldir. Að mínu mati ber McDonald's höfuð og herðar yfir BK!!). Kom ekki heim fyrr en um 3 í gærnótt, eftir 20 fokking tíma ferðalag frá Köln.

Hérna heima er allt í hassi, enda var ég fárveikur tvo síðustu dagana á Íslandi áður en ég fór út. Ældi áður en ég fór í flugið og allt, þannig að kvöldið á eftir að fara í að reyna að koma hlutum í lag.

Kom svo heim og sá að þetta fokking sparisjóðamál er ENNÞÁ í fréttum. Kræst!

Já, og Patriots unnu (Jei!!!!) og ég missti af leiknum (hræðilegt!), Vona að Boston vinir mínir geti nú jafnað sig á 8. lotunni af Pedro í New York.