Ef einhver vill Gmail invite, þá á ég 6 slík. Þetta er án efa besti vefpósturinn. Skiljið eftir komment ef þið viljið fá account hjá Gmail.

Af hverju birtir
Hverfisbarinn
svona
hræðilegar
myndir af
viðskiptavinum
sínum?

Bíddu, var vinur Davíðs ráðinn í embættið?

Ég er í sjokki! Sjokki, segi ég og skrifa.

Uppfært kl 19.00: Það kemur mér ekkert á óvart í þessum málum lengur.

Ekki það að Jón Steinar sé ekki ágætis kall. Ég er ansi oft sammála honum og ég hef fulla trú á að hann verði mjög góður þarna inni. Fyrst og fremst vegna þess að hann er frjálslyndur bæði í efnahagsmálum, og einnig held ég að hann sé ekki mjög íhaldssamur í siðferðismálum (hann er að ég held mjög á móti því að ríkið geri t.a.m. uppá milli samkynhneigðra og annarra hópa. Þess vegna held ég að hann sé góður þarna í Hæstarétti).

Eeeen, er það ekki fyndið að síðast þegar Hæstiréttur bað um mann með lögmannsreynslu, þá hlustaði ríkisstjórnin ekki á Hæstarétt, vegna þess að þeirra maður á þeim tíma stóðst hinum umsækjendunum ekki samanburð. Í stað þess fann ríkisstjórnin upp eitthvað bull um að það þyrfti mann með mikla reynslu af Evrópumálum. Skemmtileg tilviljun að frændi Davíðs var akkúrat sérfræðingur í þeim.

Núna hins vegar er óskin um lögmannsreynslu dregin upp og Jón Steinar skipaður á þeim forsendum (önnur skemmtileg tilviljun, eða hvað?). Þetta er náttúrulega eins líkt bananalýðveldi og hægt verður að komast.

Hin svokallaða “Þrískipting valds á Íslandi” er orðin einn alsherjar brandari. Íhaldið ræður öllu.

30 dagar á ferðalagi þýðir að maður hefur nógan tíma til að hugsa sinn gang. Í nær öllum borgunum, sem ég fór til í Bandaríkjaferðinni, gisti ég hjá vinum og hékk með þeim mestallan tímann, þannig að ég var lengstum í hópi vina. Inná milli voru þó flugferðir, leigubílaferðir og gönguferðir á eigin spýtum. Auk þess sem ég eyddi nærri viku einn í ferð frá Chicago til Las Vegas, þar með talið 24 tíma lestarferð.

Þess vegna hafði ég nógan tíma til að hugsa um sjálfan mig, fólkið í kringum mig, hvað ég hef gert undanfarna mánuði og hvað ég vilji gera á næstunni.

Á föstudaginn fór ég á djammið. Það þykja nú ekki merkileg tíðindi, enda hef ég sennilega farið yfir 50 sinnum á djammið síðasta árið. Það nýja í þessu öllu var hins vegar að ég var bláedrú allan tímann.

Eitt af því, sem kom aftur og aftur uppí hugann þegar ég fór að hugsa um sumarið og undanfarna mánuði, var hvað ég hafði sagt og gert á djamminu á meðan ég var að drekka. Ég hef gert ófá mistök að undanförnu og satt best að segja vildi ég innilega taka tilbaka nokkur djömm frá því í sumar. Þegar ég hugsaði um þetta allt var ég eiginlega hálf pirraður útí þetta allt saman og umfram allt útí sjálfan mig. Ég er kominn með leið á að gera eitthvað á djamminu, sem ég myndi að öðrum kosti aldrei gera.

Í öllum þessum pælingum mínum í Bandaríkjunum fékk ég eiginlega svolítið ógeð á djamminu og því var ég staðráðinn í að djamma án áfengis eftir að ég kom heim. Og ég gerði það á föstudaginn. Og ég skemmti mér bara frábærlega. Það eina pirrandi var að fólk hafði stanslausar áhyggjur af því að ég væri ekki að drekka allt kvöldið. Held að næst þegar ég geri þetta muni ég þamba pilsner allt kvöldið (já, eða appelsínusafa) svo það líti út fyrir að ég sé að drekka.

Það er hressandi að fara í bæinn svona edrú. Ég var með fólki úr vinnunni á djamminu og við fórum á Vegamót, Sólon og Pravda. Það er margt, sem er öðruvísi svona edrú. Til dæmis verða stelpur ekki sætari þegar líður á kvöldið einsog vill verða þegar maður er að drekka. Einnig þarf maður að borða, því maður fær enga næringu úr áfengi. Ég þurfti því að háma í mig snakk og svo pulsu til að deyja ekki úr hungri. Það að vera bílstjóri er líka mikill ókostur við þetta. Ég endaði kvöldið t.am. á klukkutíma ökuferð um bæinn til að skutla fólki heim. Það hefði ég viljað losna við.

Ég talaði lengi við Grace vinkonu mína þegar ég var í San Fransisco. Þegar við vorum saman sem skiptinemar í Venezuela, þá var ég lítill og vitlaus 18 ára strákur, sem vissi ansi lítið um sjálfan mig (ekki það að ég viti neitt miklu meira núna). Við gátum eytt heilu dögunum talandi um lífið, fólkið í kringum okkur, hvernig manneskjur við vildum verða og hvað við vildum gera.

Í þetta skiptið höfðum við ekki jafnmörg tækifæri til að tala saman, en þau skipti sem við höfðum voru þeim mun mikilvægari. Það var ótrúlega þægilegt að geta talað við einhvern um stelpur og annað á Íslandi, vitandi það að manneskjan hefur ekki minnstu hugmynd um hverja ég er að tala. Því gat ég talað við hana og hún byggt ummæli sín á því hvernig mér leið og ég vissi að þótt hún segði öllum sínum vinum frá, þá myndi það engu breyta. Þetta var rosalega hressandi.

Á meðan ég var úti komst ég að því að stelpa, sem ég var (er) geðveikt skotinn í, er komin með kærasta. Hún hafði verið á lausu í heillangan tíma en ég gat aldrei andskotast til að gera neitt í því. Hvort sem ég sá hana á djamminu eða edrú, þá fann ég alltaf einhverja ástæðu til að gera ekki neitt.

Mitt í öllum þessum samræðum benti Grace mér alltaf á það augljósa, það er að ég hefði bara átt að drífa mig og gera eitthvað í málunum. Í stað þess að vona að eitthvað gerðist í mínu lífi, þá hefði ég átt að gera eitthvað sjálfur. Lífið er alltof stutt til að vonast til þess að einhver stelpa geri eitthvað eða til þess að Guð gefi manni eitthvað pottþétt merki um að maður eigi að gera eitthvað. Maður verður bara að taka áhættu, hvort sem það er í þessum málum eða öðrum. Ég hef gert mig að fífli svo oft á ævinni að það skiptir engu máli hvort ég geri það nokkrum sinnum í viðbót…

Ég asnaðist til að taka þá stóru ákvörðun að skipta um eldhúsinnréttingu hérna á Hagamelnum. Því er gamla innréttingin til sölu.

Þetta eru semsagt tvær einingar.

Önnur er 182 cm á lengd og 60 cm á breidd. Neðri parturinn er með skápum og skúffum. Ásamt því er helluborð og ofn (fylgir allt með). Efri parturinn er með viftu, kryddhillu og skápum báðum megin við viftuna.

Hin einingin er 140 cm á lengd og 60 cm á breidd, með vaski og blöndunartæki.

Þetta er mynd af minni einingunni:

Þetta er mynd af stærri einunginni:

Innréttingin selst ódýrt. Það fylgir semsagt helluborð, ofn, vaskur og blöndunartæki. Ef þú mætir á staðinn og tekur innréttinguna niður, þá fer hún mjög ódýrt.

Tilboð óskast. Hægt er að hringja í mig 896-9577, eða senda mér tölvupóst á einarorn (hjá) gmail.com

Þessi grein á Múrnum er SNILLD: Líkræður um lifandi menn.

Svei mér þá, tónleikarnir með Damien Rice í gær voru betri en þeir síðustu. Munurinn var kannski sá að ég var með mun meiri væntingar núna heldur en síðast, þannig að upplifunin var ekki jafn stórkostleg og síðast.

Síðast þegar Damien byrjaði að rokka var maður alveg “hólí sjitt, þetta er snilld” en núna bjóst maður við snilld. Lisa, söngkonan, sem var með honum var frábær og bætti tónleikana enn frekar. Einnig var það frábært að það voru engir plebbar að panta kokteila á barnum líkt og síðast.

Fór með fjórum vinum mínum á tónleikana, þar af einum, sem fór á fyrri tónleikana og þau voru öll jafn hrifin. Ég var reyndar orðinn þokkalegar þreyttur í löppunum í endan á tónleikunum enda búinn að standa í þrjá klukkutíma án þess að hreyfa mig.

En semsagt snilld. Ykkur, sem misstuð af báðum tónleikunum, er ekki við bjargandi. Damien Rice er snillingur.

Já, og svo skemmir ekki fyrir því að hann virkar svo innilega einlægur þegar hann lýsir yfir aðdáun sinni á Íslandi. Bestu lögin voru “I Remember” og “Women like a man”.

Uppfært: Hér er ágætis pistill um tónleikana ásamt set-lista.

Gummijóh er með set-listann á sinni síðu.

Kominn heim.

Tekinn í tollinum. Kræst!
Framsóknarmaður orðinn forsætisráðherra. Krææst!
Jón Steinar í fréttunum. Krææææææst!

Damien Rice á morgun. Jeeeeesssss!!

Þegar ég kom heim var íbúðin mín tandurhrein! Ég veit ekki hver gerði þetta, en mig grunar mömmu um verknaðinn. Hún ætlaði víst að kíkja í íbúðina mína til að sjá hvort “allt væri í lagi”. Á ég bestu mömmu í heimi? Jammmm, pottþétt.

Myndin er af mér við Grand Canyon. Ég tók víst 410 myndir í ferðinni og því mun það taka einhvern tíma að setja þær bestu inná þessa síðu.

Meira síðar…

Er kominn til Brooklyn, NY. Gisti hja Ryan, fyrrverandi herbergisfelaga minum og Kate kaerustu hans, sem bjo i sama dormi og eg i haskola.

Er buinn ad taka thvi frekar rolega her i Brooklyn. Gisti fyrstu nottina a vidbjodslegasta hoteli i heimi a Manhattan. Bjost fastlega vid thvi ad finna dauda horu i sturtuklefanum.

Sidan tha hef eg eytt tima minum i Brooklyn, sem er aedislegt hverfi, a labbi med Ryan og Kate. Forum a helviti skemmtilegt pobbarolt i gaer og svo horfdum eg og Ryan a fokking Yankees vinna Boston Red Sox. Ja, og svo bordadi eg besta mexikoska mat, sem eg hef bordad sidan eg bjo i Mexiko. Nammi fokking namm!

A enn eftir ad skrifa um Las Vegas og San Fransisco, sem verdur ad bida betri tima. A thridjudaginn a eg flug heim fra Baltimore.

Ja, og svo er thad Liverpool - Man Vidbjodur a morgun

Skrifad i Brooklyn, New York klukkan 19.13

Héðan úr höfuðborg vinstri manna í Bandaríkjunum, San Fransisco, er allt gott að frétta. Ég fæ að gista hjá kærasta Grace, vinkonu minnar. Þau eru vinstri sinnaðasta par í heimi. Bæði “vegan” (ekki bara grænmetisætur, heldur borða þau engar vörur, sem nota dýr - mjólk, egg, os.frv.), leigja saman í kommúnu, mótmæla ranglæti í heiminum einu sinni í viku og hjóla í vinnuna. Yndislegt par.

En ég ætla að bíða með San Fransisco sögur aðeins. Ætla að rifja upp síðustu viku.

Semsagt, þá skrifaði ég síðast almenilega frá Flagstaff í Arizona. Þar eyddi ég þrem heilum dögum. Á þeim fyrsta fór ég með 6 krökkum af gistiheimilinu í ferð um Grand Canyon. Við skoðuðum gilið frá Suður-brúninni og löbbuðum mestallan daginn um stíga niðrí gljúfrinu.

Ég á bágt með að lýsa reynslunni, sennilega munu myndirnar gera það betur. En þetta er sú almagnaðasta náttúrufegurð, sem ég hef á ævinni séð. Það var stórfengleg sjón að sjá þetta í fyrsta skipti og gönguferðirnar okkar gerðu það að verkum að við sáum staði, sem fáir sjá (vegna þess hversu erfið gangan eftir stígnum, sem við fórum niður, er).

Annan daginn í Flagstaff gerði ég lítið merkilegt nema að kíkja í búðir, en á þeim þriðja fór ég í túr til Sedona, sem er bær skammt frá Flagstaff. Þar í kring er fullt af ótrúlega mögnuðum fjöllum og skógum. Við eyddum mestöllum deginum á labbi um náttúruna. Hápunkturinn var þriggja tíma gönguferð uppað Cathedral Rock þar sem við borðuðum hádegismat (við löbbuðum uppað gatinu á milli toppanna tveggja, sem sjást þá þessari mynd). Við enduðum svo daginn á sundsprett í á nálægt fjallinu.

Einsog áður sagði, þá munu myndirnar lýsa þessu mun betur en ég get gert núna. Frá Flagstaff fór ég síðan síðsta föstudag með rútu til Las Vegas.

Já, og svo er þetta verulega fyndið: The Borat Doctrine

Skrifað í San Fransisco klukkan 17:44

Uppfært: Hérna eru myndirnar frá Grand Canyon og Sedona

Grand Canyon: Ótrúlegt!
Las Vegas: ÆÐI ÆÐI ÆÐI ÆÐI ÆÐI

Er núna í Los Angeles og er í tölvu heima hjá Grace vinkonu minni.

Hef ekki tíma til að skrifa. Ætlum að skoða Hollywood á morgun og annað kvöld ætlum við að keyra upp til San Fransisco. Ég skrifa meira um Vegas, L.A. og Arizona þegar ég hef betri tíma.

Skrifað í Los Angeles, Kaliforníu kl. 23:43

(Kominn á betri tölvu, þannig að ég held áfram á því, sem ég byrjaði á í gær)

Fullkomið!

Það er eina orðið, sem getur lýst tónleikunum á laugardaginn. 30 stiga hiti og sól á baseball leikvangi í Kansas. 15.000 aðdáendur á tónleikum, sem löngu var uppselt á. Og tveir snillingar, Bob Dylan og Willie Nelson í banastuði. Þvílík og önnur eins snilld! Ég fór á þessa tónleika sem Bob Dylan aðdáandi og fór heim af þeim, sem ennþá meiri Dylan aðdáandi og auk þess mikill Willie Nelson aðdáandi.

Willie kom fyrstur á svið með 7 manna sveit og bandaríska fánann í bakgrunni (sem var svo skipt út fyrir ríkisfána Texas eftir nokkur lög). Willie var æði. ÆÐI! Hann sýnir okkur öllum að kántrí er ekki bara rusl. Kallinn er 71 árs gamall, en samt var hann brosandi allan tímann og söng og spilaði einsog engill öll sín frægustu lög. Allt frá “On the Road Again”, “Bobby McGee”, “Beer for my horses” og svo stórkostlega útgáfu af “Always on my mind”. Þvílíkur snillingur!

Dylan kom svo á svið með 4 manna hljómsveit og hann var frábær. Magnaður! Stórkostlegur! Tónleikarnir voru mjög rokkaðir og hljómsveitin tók fullan þátt í öllum lögunum. Hann fór listilega í gegnum nokkur frábær lög. Byrjaði á “Maggie’s Farm”, tók svo “Stuck inside of Mobile”, Highway 61”, “Trying to get to heaven” og fullt af fleiri lögum. Hann endaði svo auðvitað á “Like a Rolling Stone” og Hendrix-legri útgáfu af “All along the watchtower”. Auðvitað sleppti hann fullt af lögum, sem eru í miklu uppáhaldi hjá mér, en maðurinn hefur líka samið svo endalaust mikið af lögum að það var varla við öðru að búast. Ég hefði ekki slegið hendinni á móti því að fá nokkur róleg lög, einsog Forever Young, Simple Twist of Fate og fleiri. En allt, sem hann spilaði var snilld.

Dylan og Willie komu svo saman á svið og sungu saman “Heartland”, sem var algjörlega ógleymanlegt. Ef þetta eru ekki bestu tónleikar, sem ég hef farið á, þá eru þeir allavegana helvíti nálægt því.

Eftir tónleikana lenti ég svo með Luke Wilson í leigubíl! Málið var að það voru engir leigubílar á tónleikasvæðinu, þannig að ég plataði leigubílstjóra, sem var að bíða eftir tveim strákum, til að taka mig með líka. Svo þegar strákarnir komu, þá voru það Luke Wilson og vinur hans, sem höfðu komið frá L.A. gagngert til að horfa á tónleikana. Við spjölluðum aðeins um tónleikana og voru þeir álíka hrifnir og ég.

How does it feeeeeeel

p.s. Já, og titillinn er kvót í pabba vinar míns, sem sagði þessu fleygu orð á góðri stund. Það er eiginlega honum að þakka að ég varð svona forvitinn yfir Dylan til að byrja með

Einhvern veginn fannst mér tilhugsunin við 22 tíma lestarferð ekki vera svo galin. Ég veit ekki alveg hvað ég var að hugsa, en þó var þessi 24 tíma lestarferð frá Kansas til Flagstaff í Arizona alls ekki svo slæm. Þetta er þó langt frá metinu mínu, sem er 30 tímar í rútu í Chile.

Ferðin var bara nokkuð fín. Ég svaf í gegnum Kansas en eyddi tímanum mínum í útsýnisvagninum í gegnum Colorado, Nýju Mexíkó og Arizona. Við fórum í gegnum Indjána byggðir, stoppuðum í Albaquerque og sáum mikið af mögnuðu landslagi. 24 tímar var þó fullmikið, sérstaklega þar sem mér tókst herfilega illa að sofna við hliðiná sveittri og leiðinlegri kellingu, sem leit alltaf á mig með illu augnaráði.

Núna er ég kominn til Flagstaff í Arizona og er á mjög fínu gistiheimili í herbergi með 4 strákum frá Englandi. Ætla að eyða næstu dögum í Grand Canyon og nágrenni.

Auk tónleikanna gerði ég lítið af viti í Kansas. Labbaði um, skoðaði gosbrunna (sem borgin er víst fræg fyrir) og las bók, sem ég ætla að skrifa um síðar.

Síðustu klukkutímarnir í Chicago voru erfiðir, mjög erfiðir. Fannst ég þurf að klára ákveðin mál, sem ég hafði kannski ekki klárað nógu vel áður. En ég tala af reynslu þegar ég segi að það er auðveldara að vera særður heldur en að særa þá, sem manni þykir vænt um. Allavegana voru síðustu tímarnir með þeim erfiðari, sem ég hef upplifað á ævinni. En svona er þetta…

Skrifað í Flagstaff, Arizona klukkan 22:42

Fullkomid.

Thad er eina ordid, sem getur lyst tonleikunum i gaer! Willie Nelson og Bob Dylan voru storkostlegir!!!

Eg er staddur a Union Station lestarstodinni i Kansas og er ad pikka thetta a faranlegasta lyklabord i heimi, thannig ad thetta verdur stutt.

Uti er thrumuvedur, ad sogn einhverjir angar af fellibylnum sem fer yfir Florida. Allavegana lenti eg i faranlegustu rigningu allra tima a leidinni hingad og er enn rennblautur. Framundan er 22 tima lestarferd i gegnum Kansas, Colorado, Nyju Mexiko og Arizona allt til Flagstaff i Arizona, stutt fra Grand Canyon, thar sem eg aetla ad eyda naestu 4 dogum.

Einn dagur eftir í Chicago og svo á ég flug til Kansas á morgun, þar sem ég ætla að sjá Bob Dylan spila.

Ég er orðinn aumur í löppunum af labbi undanfarinna daga. Hef verið með Dan og Katie á labbi um borgina. Tvo síðustu daga hef ég labbað alveg í gegnum Millenium Park, í gegnum miðborgina og hálfan Lincoln Park. Var á ströndinni í dag, þar sem ég fylgdist með professional strandblaki og naut sólarinnar.

Fór í partí í gær ásamt 25 fyrrum Northwestern nemendum, þar sem við horfðum á fyrsta háskóla-fótbolta-leikinn á þessu tímabili. Leikurinn var algjör snilld og partíið líka. Nóg af grillmat og bjór og frábær stemning.

Semsagt Kansas á morgun og þaðan á ég pantað lestarfar til Flagstaff í Arizona, sem er í klukkutíma fjarlægð frá Grand Canyon.

Þegar ég hef haft tíma og ekki nennt að gera neitt sérstakt hef ég kveikt á fréttastöðunum hérna og einnig lesið blöðin til að fylgjast með bandarísku kosningunum, enda er mér annt um framtíð þessa lands og ég er gríðarlega mikill áhugamaður um bandarísk stjórnmál.

Ef marka má umfjöllun um frambjóðendurna tvo af Fox fréttastöðinni, þá er John Kerry Anti-Kristur endurfæddur, sem getur ekki ákveðið sig hvorum megin hann fer fram úr á morgnana, laug öllu um stríðið í Víetnam og mun leiða þetta land til glötunnar. Hann á að biðjast afsökunar á því að hafa bent á stríðsglæpi, sem Bandaríkjamenn frömdu í Víetnam og menn rífast um það hvort blætt hafi úr sárum sem hann fékk af sprengjubroti. Þetta á meðan að Bush var að fljúga flugvélum í Texas.

Á hinn veginn er George W. Bush hetja og eina von þessarar þjóðar. Hann er gríðarlega sterkur leiðtogi og sá eini, sem getur leitt Bandaríkin áfram í stríði, sem þetta land getur ekki unnið (1984 einhver?). Við þurfum á honum að halda sem aldrei fyrr því hann hefur prívat og persónulega komið í veg fyrir fullt af árásum. Það er honum að þakka að Írakar lentu í þriðja sæti í fótbolta Ólympíuleikunum og hann er eina von fyrir frelsi og lýðræði í þessum heimi.

Ég þori að veðja 10.000 kalli við hvern sem er að Bush vinni þessar kosningar. Einhvern veginn mun þessum andskotum takast að eyðileggja orðspor John Kerry nógu mikið. Við skulum ekki gleyma því að þetta eru sömu menn og sögðu í baráttunni við John McCain að hann væri óstyrkur eftir dvöl sína í fangabúðum og að hann ætti svart barn. Fyrir þessum mönnum er ekkert heilagt.

Það er í raun fáránlegt að horfa á þessa umfjöllun um kosningarnar hérna. Ég hef horft á umtalsvert af umfjölluninni með vinum mínum og þau eru ávallt jafn hissa á þessu rugli. Hvernig geta menn, án þess að brosa, haldið því fram að ræða Schwartzenegger á flokksþinginu hafi verið snilld? Hvernig? Fólk er algjörlega búið að tapa sér.

Guð hjálpi Bandaríkjunum ef að Bush heldur áfram. Það er FULLT af fólki (allir vinir mínir t.a.m.) sem gera sér grein fyrir því hversu hroðalegur forseti Bush er. Það er hins vegar ekki fræðilegur möguleiki á að snúa stuðningsmönnum Bush.

Það er engin leið að koma þeim í skilning um að efnahagsaðgerðir hans séu byggðar á hagfræði, sem enginn hagfræðingur trúir á og að þessi eilífu stríð hans muni minnka öryggi borgaranna fremur en að auka það. Fyrir þeim er hann gjörsamlega óskeikull. Traust þeirra á Bush er eins nálægt trúarbrögðum og hægt er að komast.

Það er skuggalegt að fylgjast með þessu öllu saman…

Skrifað í Chicago kl 18.46

Síðustu dagar í Chicago hafa verið góðir. Mjög góðir.

Ég er búinn að hitta fullt af gömlum vinum, búinn að djamma fullt, drekka fullt af Bud Light og fara á þrjá baseball leiki með Chicago Cubs. Cubs ösnuðust þó til að tapa tveim af leikjunum. Djöfull og fokking dauði. Fyrstu tveir leikirnir voru í 100 gráðu hita, en á sunnudaginn þegar ég fór með þremur vinum mínum, þá var allt í einu 15 stiga frost, sem var svo sem allt í lagi fyrir utan þá staðreynd að ég var á stuttbuxum á leiknum. Mér hefur sjaldan verið jafn kalt. Allavegana, þá jafnast fátt við að eyða deginum á Wrigley Field. Því miður hef ég þó ekki tækifæri á að sjá fleiri leiki með liðinu, nema þá í sjónvarpinu.

Fór semsagt einnig tvisvar á djammið. Á föstudaginn fór ég í partí með Elizabeth og Katie vinkonum mínum (Katie er einnig mín fyrrverandi) og Dan. Partíið var haldið í húsi hér nálægt og gvöð minn góður hvað þetta var fáránlega mikið flashback aftur í háskóla. Þetta var haldið í stóru, nærri tómu húsi, í eldhúsinu var tunna af bjór og alls kyns aðrar áfengistegundir. Svo voru allir í keppni um að vera í sem mest casual fötum og allir urðu yndislega fullir. Þetta var svo nákvæmlega einsog háskólapartí að það var ekki fyndið.

Vinir mínir hérna í Bandaríkjunum eru á allt öðru plani en vinir mínir heima. Vinirnir hérna hafa eiginlega breyst alveg fáránlega lítið frá því í háskóla. Þeim er nokk sama í hvernig íbúðum þeir búa, aðalmálið er að íbúðirnar séu nálægt fulltaf börum, sem allir stunda af krafti. Það er eiginlega einsog það eina, sem hafi breyst sé að allir eru í vinnu núna en ekki í skóla og eigi því meiri pening til að fara útað djamma. Þetta er verulega ólíkt ástandinu á Íslandi.

Allavegana þetta partí var svo fyndið, með fulltaf drykkjuleikjum, blindfullum gestgjafa og fólki drekkandi bjór úr “beer funnel”. Ljómandi hressandi alveg hreint. Ég skemmti mér allavegana konunglega, sem segir sennilega meira um mitt þroskastig en mörg orð. Úr partíinu fórum við á pöbbarölt í grenjandi rigningu. Enduðum inná einhverjum mótorhjólabar í “Meatpacking” hverfinu, þar sem þrjú hundruð svartklæddir gaurar voru að slamma við Marilyn Manson. Ekki alveg mitt krád.

Anyhow, fór líka á djammið á laugardaginn með Katie, Dan og kærustu hans. Kíktum á tvo góða bari og svo á einhvern tónleikastað þar sem hugsanlega lélegasta hljómsveit allra tíma var að spila. Bandið samanstóð af þremur síðhærðum gaurum, sem spiluðu fáránlega hávært gítarrokk og svo feitri stelpu, sem öskraði yfir gítaróhljóðin. Við fengum okkur þó öll Long Island Ice Tea, sem fékk okkur til að gleyma tónlistinni.

Á sunnudag fór ég svo með vinum niður í Grant Park, þar sem var í gangi Latin tónlistar hátíð. Þar var Mariachi band að spila alveg yndislega hallærisleg mexíkósk lög. Það var algjört æði, en ég hef samt takmarkað þol fyrir Mariachi tónlist og því fórum við yfir í Millenium Park, sem er nýr og flottur almenningsgarður hér í borginni.

Síðustu tvo daga hef ég tekið hlutunum rólega á daginn enda allir mínir vinir í vinnunni. Hef eytt dögunum í verslunum á Michicagn Avenue og þar í kring. Fór einnig uppí John Hancock útsýnisturninn. Þaðan er frábært útsýni yfir alla borgina, þar á meðal næst hæstu byggingu í heimi, Sears Tower. Ég hef áður farið uppí Sears Tower og ákvað því að fara uppí Hancock bygginguna, sem er sú 15. hæsta í heimi og skoða útsýnið þaðan. Asnaðist þó til að gleyma myndavélinni minni.

Allavegana, hef svo sem ekki frá miklu að segja. Er ennþá hálf brjálaður yfir því að Dan hafi unnið mig þrisvar í röð í MLB Baseball. Síðustu tveir leikirnir voru sérstaklega sársaukafullir, enda hafði ég verið að spila alveg listilega vel þangað til í síðustu lotunni. Á morgun ætla ég að kíkja upp til Evanston og labba um gömlu háskólalóðina mína og borða svo hádegismat með Dan á besta matsölustað í heimi.

Á laugardaginn er svo planið að fara til Kansas, þar sem ég ætla að sjá Bob Dylan spila ásamt Willy Nelson á baseball leikvangi í Kansas City. How cool is that??

Skrifað í Chicago klukkan 23.46