Ja hérna, ég er farinn að birtast í draumum annarra.

Athyglisverð grein á Múrnum. Er mjög sammála punktinum um að það sé ósmekklegt hjá þessum Íslendingum að gera grín að árásinnu, þar sem þar dóu nokkrir aðilar.

Það er fyndið hversu fólk getur sagt mikið á bloggi án þess að segja í raun neitt. Til dæmis er ég alltaf að skoða blogg hjá stelpu, sem ég er enn ekki búinn að fatta hvort sé á lausu. 90% færslna virðast gefa það til kynna, en svo koma alltaf geðveikt ruglinslegar færslur, sem rugla mann í ríminu. Það er magnað að geta skrifað jafnmargar færslur án þess að maður fái á tilfinninguna hvort fólk sé á lausu eður ei.

Jamm, þetta er erfitt líf.

Til að bæta aðeins við veitingahúsarýnina, þá mæli ég með cajun bbq samlokunni á Vegamótum.

Já, og svo mæli ég með þessu ljómandi skemmtilega myndbandi

Ég veit að ég er að predika yfir kórnum, þar sem að ég efast um að margir Bush stuðningsmenn lesi þessa síðu. Veit í raun bara um einn, sem er Genni vinur minn.

En þetta myndband er ansi magnað og sýnir allt ruglið, sem að Bush stjórnin hefur matað ofaní okkur öll (og þar á meðal Davíð og Halldór Ásgríms) varðandi gjöreyðingarvopn og Írak: Flipp Flopp (.mov skrá - erlent niðurhal)

Liverpool Bloggið: Eins og rottur á sökkvandi skipi…

Okkar álit á Chelsea og Adrian Mutu.

Þessi vika er búin að vera hreinasta geðveiki. Vinnan hefur engan enda tekið. Það var því ótrúlega mögnuð þegar ég var að fara útúr vinnunni um 6 leytið í dag að sjá tómt skrifborð. Ég var búinn að klára mín mál, get byrjað nýja viku með hreint borð. Mikið er það þægileg tilfinning eftir alla geðveikina.

Ætli ég sinni ekki hinni vinnuni um helgina.

Keypti mér nýju Quarashi plötuna í vikunni og AUÐVITAÐ er hún snilld. Hún er búin að halda mér á floti í líkamsræktinni síðustu daga.

Payback er besta rokklag, sem þeir hafa gert, Stars, Dead Man Walking og Stun Gun eru öll fáránlega grípandi og það má reyndar sama segja um Straigt Jacket. Fokk, öll lögin eru snilld. Þetta er snillingar. Snillingar! Tiny er frábær. Hann er kannski enginn texta snillingur einsog Eminem, en flæðið er nánast jafngott og hjá Eminem og það er magnað. Hann smellpassar inní bandið.

En ég mæli semsagt með Guerilla Disco fyrir alla. Það er hreinlega ekki hægt að finnast platan ekki skemmtileg. Ég bara trúi því ekki.

Mæli sterklega með þessari síðu: Never Forget. Nokkur frábær myndskeið um John Kerry og Víetnam.

Kerry talar fyrir þingnefnd
Mótmæli gegn stríðinu þegar hann kemur heim

Svo eru þarna einnig á síðunni ummæli frá félögum hans á bátum í stríðinu. Samt er lang athyglisverðast að sjá hvernig stríðið breytir honum. Hvernig hann sannfærist um rangmæti þess og þorir að standa upp gegn stríðinu aðeins 27 ára gamall. Það er augljóst að hann gerir sér betur grein fyrir því hversu stór ákvörðun það er að fara útí stríð en Bush. Bush, sem var að leika sér í Texas og hinir “chicken hawks” í stjórninni hans væru ekki svona æstur í stríðsrekstur ef þeir hefðu upplifað það sama og Kerry.

Red Sox unnu! Þeir eru meistarar eftir 86 ára bið!

Ímyndið ykkur að búa í borg, sem er fjögurra klukkutíma akstur frá þekktustu borg heims og að allir íbúar nágrannaborgarinnar séu fáránlega uppteknir af borginni sinni og hvað hún sé mikið æði.

Bætið því svo við að hafnaboltaliðið í nágrannaborginni er besta hafnaboltalið allra tíma. Ykkar lið hefur hins vegar ekki unnið titilinn í 86 ár. Bætið því svo við að liðið ykkar seldi liðinu í stóru borginni besta hafnaboltaleikmann allra tíma og að síðan þá hafi liðið ykkar ekki unnið.

Bætið því svo við að liðið ykkar hafi oft komið skuggalega nálægt því að vinna, en alla ævi ykkar hafi þeir getað valdið ykkur vonbrigðum. Þeim tókst m.a.s. að tapa úrslitaleik vegna þess að leikmaður missti boltann í gegnum klofið.

Þá kannski er hægt að átta sig á því hvernig það er að styðja Boston Red Sox. Það hefur ekki verið auðvelt. Tveir af bestu vinum mínum eru Boston búar og Red Sox aðdáendur. Þeir hafa aldrei upplifað að Red Sox hafi orðið meistarar. Ekki heldur pabbar þeirra. Ekki heldur afar þeirra. Þangað til núna. TIl hamingju!

Frábært! Núna VERÐA Chicago Cubs að vinna á næsta ári!

Þar sem að eldhúsið er að komast í lag og ég eldaði mínu fyrstu máltíð í langan tíma í kvöld, þá er ekki úr vegi að gera upp veitingastaðaflakk mitt á síðustu 3 vikum.

Ég er kannski að fara útá hálan ís, þar sem ég á sjálfur veitingastað en so be it. Tel mig vera ágætlega hæfan til að segja álit mitt á veitingastöðum, þrátt fyrir hagsmunatengsl

Indókína: Helvíti góður matur. Pantaði mér karrí eitthvað og núðlur. Núðlurnar voru sirka 300 sinnum betri en á Nings. Mæli með því

Shalimar: Ágætu indverskur matur, en samt ekki nógu gott. Eitthvað ódýrara en Austurlandahraðlestin, en verðmunurinn er ekki nógur til að vega upp gæðamuninn.

Austurlandahraðlestin: Æði. Rosalega dýrt, en það breytir litlu. Eina pirrandi er að það er ekki heimsending.

McDonald’s: Ég elska McDonald’s, en nýja Caprice samlokan er djók. Fáránlega lítil og ekki góð á bragðið. Svei mér þá ef þetta er ekki eini vondi rétturinn á McDonald’s, fyrir utan fiskborgara.

Eldsmiðjan: Pollo Loco pizzan er æði. ÆÐI! Besta pizza á Íslandi.

Krua Thai: Uppgötvun síðustu vikna. Fór þarna á leiðinni heim úr vinnu og keypti tvo rétti, sem ég man ekki nafnið á, en þeir voru báðir snilld.

Pret-A-Manger: Tók með mér samloku af Heathrow og ætlaði að borða í flugvélinni, en endaði á því að borða hana hérna heima, þannig að það telur með. Frábærar samlokur

Quizno’s: Fór þangað í fyrsta skipti í 3 ár. Umtalsvert betra en í minningunni. Bestu skyndibita samlokur á Íslandi, segi ég og skrifa.

Salatbar 10-11: Borðaðið þarna 4-5 sinnum. Fínt. Prófaði einnig nýjar Júmbó samlokur, sem voru góðar.

Subway: Veit ekki almennilega af hverju ég dýrkaði einu sinni Subway. Jú, þetta eru ágætis samlokur, en samt ekkert stórkostlegt. Kannski fékk ég bara leið. Allavegana, finnst Quizno’s núna betra.

Serrano: Ókeypis matur, sem er alltaf plús. Einhvern veginn þá fæ ég ekki leið á matnum á Serrano. Fyrir utan utanlandsferðir hafa aldrei liðið meira en 3 dagar á milli máltíða minna á Serrano. Alltaf jafngott

Apótekið: Frábær staður. Fékk lax og kálfakjöt. Snilld.

Vox á Nordica: Snilld. Með betri máltíðum, sem ég hef fengið á Íslandi.

Þannig er nún það. Fyrir þá, sem hafa ekki prófað þá, þá mæli ég með Hraðlestinni og Krua Thai.

Ágætis ástæða til að kjósa John Kerry:

Favorite movie of the past year: Old School

Old School er ekkert eðlilega fyndin mynd.

Skjár Einn er í ónáð hjá mér, þar sem þeir hafa þrjár vikur í röð lofað nýjum Queer Eye en svo sýnt gamla þætti. Legg til að við förum í kröfugöngu útaf þessu hræðilega óréttlæti.

Vááááá!

iPod photo

O.C. er snilldarþáttur.

Þessi helgi var frekar róleg. Fór í afmæli hjá vinkonu minni og þaðan á Vegamót. Samt, frekar edrú þar sem ég þurfti að vinna daginn eftir. Vakti langt fram eftir á laugardeginum til að horfa á Boston Red Sox vinna viðbjóðinn frá St. Louis í úrslitum hafnaboltans. Staðan er núna 2-0 fyrir Boston.

Fékk einhverja flensu í gær og ákvað að taka til á baðinu. Hreinsaði úr öllum skápum í fyrsta skipti eftir að ég flutti inn. Hvað fann ég svo í baðherbergisskápunum, sem mér hefur einum tekist að fylla á þessum tveim árum, sem ég hef búið hérna í Vesturbænum? Jú:

• 30 Evrur
• 7 (SJÖ) tannbursta fyrir utan rafmagnstannburstann, sem ég nota alltaf
• 6 (SEX!!!) Gillette rakvélar. Ég nota bara þá nýjustu.
• 8 tegundir af rakspíra og ilmvötnum.
• 5 tannkremstúbur

Hvað í andskotanum ég er að gera við allt þetta drasl er ofar mínum skilningi. Til dæmis hef ég varla þann skeggvöxt að ég þurfi 6 mismunandi rakvélar til að halda honum niðri. Ekki það að ég vilji ræða skeggvöxt minnn ítarlega, en ég get þó sagt að ég hef ávallt verið þakklátur fyrir þá staðreynd að alskegg er ekki í tísku.

Borðaði á Apótekinu í gær með útlending. Ji hvað ég elska Apótekið. Án efa uppáhalds veitingastaður minn á Íslandi fyrir utan alla mexíkóska skyndibitastaði í Kringlunni.

Ljómandi skemmtilegt! Ræðan, sem ég hélt í Valhöll fyrir viku, var birt á pólitík.is. Sjá hér: Forsetakosningar í U.S.A..

Ætli maður sé ekki orðinn frægur núna víst það eru farnar að birtast eftir mann greinar á pólitískum vefritum? Ég sé fyrir mér hvernig að hópur af æstum stelpum munu ráðast á mig á Vegamótum, öskrandi: “Aaaaaaa, váá! Einar Örn, ógisslega var þetta flott ræða þarna á politik.is. Ég elssssska svona gæja, sem eru að pæla í stjórnmálum”

Jammmmm. Ég þarf að fara að komast heim úr vinnunni. Er svooo ekki að nenna þessu.

Í DAG, 22.OKTÓBER ER ALÞJÓÐLEGUR CAPS LOCK DAGUR!!!

Í DAG ER ÞVÍ SKYLDA HVERS OG EINS AÐ SKRIFA ÖLL E-MAIL OG ÖNNUR SKILABOÐ MEÐ STÓRUM STÖFUM. EINNIG EIGA ALLAR FÆRSLUR Á INTERNET(UNUM) AÐ VERA MEÐ STÓRUM STÖFUM.

TAKK FYRIR OG TIL HAMINGJU.

JÁ, OG SVO ERU ÞETTA NÁTTÚRULEGA STÓRTÍÐINDI: #

Ég er búinn að röfla nógu oft um Leit.is á þessari síðu. Ég verð þó að bæta enn við þetta. Fyrir stuttu skrifaði ég stutta færslu, þar sem ég benti á dópsala síðuna, sem var fjallað um í fjölmiðlum.

Síðan þá hef ég sennilega fengið um 500 leitar fyrirspurnir af Leit.is (sjá hala af fyrirspurnum í sjálfri færslunni). Ef leitað er að “Dópsalar” á leit.is, þá kemur mín síða fyrst upp. Ef hins vegar er leitað á Google kemur rétta Dópsala síðan hins vegar fyrst upp.

Ég er svo sem ekkert alltof hrifinn af þessari traffík á þessa einu færslu hjá mér. Sumir virðast hreinlega halda að ég sé þessi pabbi, sem birtir nöfn dópsalanna. Það er orðið ansi slæmt ef fólk fattar ekki muninn á að vísa í viðkomandi síðu og að hafa í raun staðið fyrir síðunni.

Það er líka merki um hversu slöpp leitarvél Leit.is er, að á meðal þeirra 23 leitarniðurstaðna, sem sú síða fann, þá var ekki ein niðurstaðan rétt niðurstaða. Það er ansi magnað afrek. Ég geri ráð fyrir að 98% þeirra, sem hafi leitað að orðinu “dópsalar” hafi verið að leita að lista síðunni. Sennilega hafa flestir fundið hana í gegnum mína síðu, en það er náttúrulega ekki ásættanleg niðurstaða.

Ég er þreyttur, verulega þreyttur. En mikið er þetta nú yndislegt.

Það er komið að því. Leikur 7 á milli New York Yankees og Boston Red Sox. Þetta verður rosalegt. Það er engin furða að ESPN spyrji sig hvort þetta sé “The Most anticipated game ever”

Ég ætla sko að vaka í nótt. Leikurinn byrjar á miðnætti og mun standa yfir til að minnsta kosti 3-4, kannski lengur. Boston og New York voru í svipaðri stöðu fyrir ári og þá vann New York eftir margra klukkutíma leik. Í ár unnu New York fyrstu þrjá leikina í einvíginu og allir héldu að þetta væri búið, en Boston hefur tekist hið ómögulega og unnið þrjá leiki í röð. Ef þeir vinna fjórða leikinn og þar með komast áfram verður það eitt merkasta afrek íþróttasögunnar. Eitthvað, sem menn munu aldrei gleyma.

Kona, sem sendi Bill Simmons bréf frá Englandi, orðaði þetta vel

Bottom line, if your team is out, you’re rooting for the Red Sox. I’m not staying up to 5:30 in the morning (London time) because my beloved Braves are one game away from the World Series. I’m staying up till 5:30 because I want good to triumph over evil. I want all those arrogant Yankees fans to eat crow. I want to hear all the whining about how the calls aren’t going the Yanks way (after years of calls going their way). And I DEFINITELY want Steinbrenner (eigandi Yankees) to throw an absolute fit — I mean, throw chairs, break windows, fire people, etc. Red Sox nation needs to understand this — I’m not alone. There are MILLIONS of fans around the globe rooting for the Sox. I walk the streets of London and I see blue caps with the red B everywhere I go. This series is bigger than just New England. This IS the most exciting series in my life, if not all time.

Þetta er það sem málið snýst um. Það er hreinlega ekki hægt að halda með Yankees. Öll þið, sem labbið um með Yankees húfur, takið þær niður. Yankees er lið djöfulsins. Allir, nema nokkrir óþolandi New York búar, hata liðið. Það verður að stoppa Yankees og Red Sox verður að vera liðið, sem stoppar þá.

Tveir af bestu vinum mínum í Bandaríkjunum eru Boston aðdáendur og ég veit að þeir eiga eftir að flippa út ef Boston tekst að vinna. Ég vona svo sannarlega að við munum hafa tækifæri til að fagna í kvöld.

Go SOX!

Kominn heim frá París. Nú er sú trú mín bjargföst að Charles De Gaulle flugvöllur í París sé sá lélegasti í heimi. Í öðru sæti er Heathrow vegna þess að það er furðu þreytandi að fljúga í hringi yfir Lundúnum.

Annars var þetta tíðindalítið. Vorum á flugvallarhóteli og vorum því algjörlega einangraðir. Fórum bara á sýningu og borðuðum svo og drukkum á hótelinu. Fínt svosem. Gat ekkert farið inní París vegna tímaskorts.

Þessi heimasíða var meira og minna í rugli á meðan ég var í burtu. Það getur verið að einhverjir hafi reynt að kommenta en að þau komment hafi farið fyrir lítið. Sama var uppá tenginnum með Liverpool bloggið, en það ætti að vera komið í lag núna. Þetta var ekki mér að kenna, heldur tölvuköllum, sem voru að fikta við serverinn, sem síðurnar eru hýstar á.

Var að koma úr fótbolta, þar sem ég næstum því rotaðist eftir að hafa fengið helvíti öflugt olbogaskot á ennið. Mikið var það hressandi. Hérna heima er eldhúsinnréttingin komin upp. Það þýðir að brátt fara veitingastaðir Reykjavíkur að taka eftir minnkandi tekjum þegar ég byrja að elda í mínu nýja og glæsilega eldhúsi.

Er að reyna að gera það upp við mig hvort ég eigi að vaka í kvöld og horfa á Red Sox reyna að knýja fram leik 7 gegn hinu illa veldi New York Yankees. Ef þeir tapa ætla ég að löðrunga alla, sem ég sé með New York Yankees húfu á morgun.

Uppfært: Red Sox unnu. Fólki með Yankees húfur er óhætt, að minnsta kosti í dag.

Voðalega er það huggó að vera svona heima á laugardagskvöldi, hlusta á Dylan og taka til.

Er að fara út til Parísar fáránlega snemma á morgun í rómantíska helgarferð með ofurmódeli vinnuferð. Verð þarna í þrjá daga á flugvellinum og þar í kring. Fer því ekkert inní borg.

Það verður í annað skiptið, sem ég hef komið til Parísar án þess að gera nokkurn skapaðan hlut í sjálfri borginni. Er ekki hvort eð er ósköp lítið að gera þar?

Einsog ég hef oft sagt áður, þá er John Stewart snillingur (35mb myndband - skylda fyrir alla, sem fylgjast með bandarískum stjórnmálum)

Ef þið eruð ekki nú þegar hrædd við ríkisstjórn Bandaríkjanna, þá ætti þessi grein í New York Times að hjálpa. Mæli sterklega með henni.

Já, og fyrir ykkur, sem vissuð ekki þá er Osama í Kína

Ég tók semsagt þátt í þessum pallborðsumræðum í Valhöll í gær. Jens fjallar um þetta á síðunni sinni.

Þarna voru þau Gísli Marteinn og Þorbjörg Helga frá Sjálfstæðisflokknum og svo ég og Karl Th. Birgis frá Jafnaðarmönnum. Við héldum fyrst smá tölur og er mín ræða neðst í þessari færslu. Ég var fáránlega stressaður þegar ég hélt ræðuna en losnaði algjörlega við allt stress þegar umræðurnar byrjuðu.

Það voru um 70 manns í salnum, þar af 60 frá Sjálfstæðisflokknum (þar af 5 konur, sem sannfærði mig endanlega að stjórnmálaþáttaka er ekki staður til að hitta kvenfólk).

Umræðurnar voru skemmtilegar, eða allavegana fannst mér gríðarlega gaman að taka þátt í þessu. Þorbjörg og Karl héldu sig frekar til hliðar. Þorgbjörg var eiginlega Kerry stuðningsmaður en myndi þó kjósa Bush, en Karl Th. fannst Kerry vera of hægri sinnaður fyrir sig.

Ég er hins vegar hrifinn af Kerry og Gísli Marteinn er hrifinn af Bush og því voru þetta oft á tíðum deilur á milli mín og Gísla Marteins. Gísli var ekki hrifinn af siðferðismálum Bush en var hins vegar sannfærður um að efnahagsstefna hans væri sú eina rétta. Ég er náttúrulega ekki sammála því, enda finnst mér ekkert sérstaklega góður árangur að snúa fjárlaafgangi í fjárlagahalla og veita þeim 1% allra ríkustu hærri skattalækkun en 70% þjóðarinnar.

Svo var líka talað um Swift Boat rógburðinn og aðrar auglýsingar. Það sköpuðust skemmtilegar umræður á milli fólksins á borðinu og útí sal, sérstaklega þegar Björgvin Ingi þrýsti á Gísla Martein að segja okkur af hverju hann styddi Bush. Gísla reyndist erfitt að telja upp kosti í stefnu hans.

Ég talaði talsvert um skattalækkunina og móðgaði víst nokkra af þeim allra hægrisinnuðustu af því að ég sagði að Bush hefði “gefið þeim allra ríkustu skattalækkun”. Það fannst þeim SUS-urum vera mikil synd, enda á maður ekki að tala um að gefa skattalækkun enda eru þetta peningar, sem fólkið á fyrir. Það er jú rétt, en það var samt fyndið að þeim fannst ekkert vera athugavert að lækka skatta á hvern einstakling í hópi þeirra 1% ríkustu 2,4 milljónir króna á ári á meðan þeir, sem minnst eiga, fá 5.000 kall á ári í skattalækkun.

En semsagt, þetta var mjög skemmtilegt og ég losnaði við stressið, þrátt fyrir að ég hefði verið í Valhöll og 80% áhorfenda hefðu verið Sjálfstæðismenn.

Ræðan mín er hér að neðan:

Kláraði að horfa á kappræðurnar og auðvitað vann Kerry þetta. Ég á alltaf erfiðar og erfiðar með að skilja hvað það er í fari Bush, sem heillar fólk. Og ekki koma með þetta krapp um að Bandaríkjamenn séu svo vitlausir að þeir viti ekki betur. Nei, skynsamt og gáfað fólk sér virkilega eitthvað heillandi við þennan mann. Ég bara get ekki séð það er, sama hvað ég reyni.

Bush reyndi aftur að vera fyndinn. Það besta við alla brandarana var að hann beið alltaf eftir hlátri, sem kom aldrei. Núna vantaði bara engisprettuhljóð til að gera þetta enn pínlegra fyrir hann. Einnig, í stað þess að svara ásökunum Kerry, þá kom bara eitthvað blaður um að hann færi rangt með staðreyndir, án þess þó að hann kæmi með andsvar við fullyrðingum Kerry.

Og Kræst! Hvað er málið með þá Cheney og Bush að þeir geta ekki svarað spurningum um atvinnuleysi án þess að fara útí umræður um menntamál? Það er engin lausn fyrir atvinnulausa einstæða móðir, að drífa sig bara í háskóla. Það er engin patent lausn á öllum vandamálunum að allir eigi að fara í skóla. Þrisvar í síðustu umræðum hafa Bush og Cheney verið spurðir um atvinnuleysi í Bandaríkjunum og í öll skiptin hafa þeir farið í fyrirfram-skrifaða ræðu um menntamál. Þetta pirraði mig all verulega.

Mikið vona ég bara að Kerry fái nú byr undir báða vængi og klári þetta.

Minni á umræðurnar í Valhöll í dag, föstudag. Gísli Marteinn og Karl Th. Birgis. Ásamt mér og Þorbjörgu Vigfúsdóttur sem fulltrúar ungliða. Gaman gaman.

A la Gummi Jóh, þá er hér listi yfir það, sem ég er að hlusta á þessa stundina:

Bob Dylan - Sad Eyed Lady of the Lowlands.
The Streets - Öll platan, aðallega Empty Cans
Bob Dylan - Desolation Row
Dusty Springfield - I can’t make it alone
Coldplay - For You
Bob Dylan - I want you

Ég gafst uppá að vaka í nótt. Ætlaði að horfa á baseball og kappræðurnar, en var orðinn of þreyttur. Ætla því að horfa á þær í kvöld.

Andrew Sullivan vitnar í kannanir eftir kappræðurnar:

CNN finds a clear victory for Kerry in their insta-poll, 53 - 39. CBS gives it to Kerry as well: 39 - 25, with 36 calling it a tie. In ABCNews’ poll, you get a 42-41 tie, but the poll is slanted toward Republicans, giving Kerry an edge. Critically, independents went for Kerry 42 - 35 percent. If these numbers hold, and the impression solidifies that Kerry won all three debates, Bush’s troubles just got a lot worse. ¨

Þannig að samkvæmt þessu, þá vann Kerry þetta örugglega. Kristján var vakandi og horfði á kappræðurnar. Ég þarf hins vegar að bíða eftir því að komast heim til að horfa á þær. Bush laug allavegana einu sinni í kappræðunum.

Mæli með þessu! (tekið af sus.is:

“Samband ungra sjálfstæðismanna og Ungir jafnaðarmenn standa saman fyrir málefnafundi um forsetakosningarnar í Bandaríkjunum sem fram fara í byrjun nóvember.

Málfundurinn hefst með því að sýndar verða auglýsingar úr baráttum Demokrata og Republikana og síðan verða stuttar umræður um kosningarnar.

Í pallborði verða: Einar Örn Einarsson, Gísli Marteinn Baldursson, Karl Th. Birgisson og Þorbjörg Helga Vigfúsdóttir.

Fundarstjóri er Friðjón R. Friðjónsson. Fundurinn verður haldinn í Valhöll, Háaleitisbraut 1, kl. 20.30 á föstudag, 15. október. Léttar veitingar verða bornar fram gegn vægu verði.”

Ha! Hljómar þetta ekki spennandi? Núna á föstudaginn (15.okt) verða semsagt umræður um bandarísku kosningarnar í Valhöll þeirra Íhaldsmanna. Formið er nokkurn veginn þannig að það eru tveir frá hverjum flokki, Samfylkingu og Sjálfstæðisflokknum. Sjálfstæðismennirnir munu taka að sér að verja Bush en við Jafnaðarmenn Kerry.

Þetta verður náttúrulega ljómandi skemmtilegt. Ég meina, pallborðsumræður með BÆÐI mér og Gísla Marteini! Það hreinlega getur ekki klikkað, eða hvað? Ég er allavegana spenntur.

Karl Th. er náttúrulega snillingur, en ég þekki ekki þessa Þorbjörgu (ég er voðalega lítið inní ungmenna pólitík). Hún er ein af Tíkar gellunum og ef marka má skrif hennar á þeim vef, þá fílar hún hvorki R-listann, né Össur!!! Magnað.

En allavegana, ég hvet alla til að mæta. Ég verð ábyggilega eitthvað taugaóstyrkur, enda að glíma við sjóaða menn í bransanum, en ég reyni að verða mér ekki til skammar

p.s. Því verður seint haldið fram að Ungum Sjálfstæðismönnum leiðist að hafa myndir af sjálfum sér á heimasíðunum sínum sus.is og frelsi.is.

Þetta er athyglisvert: Dópsalar í Reykjavík. (via Maju)

Ég er reyndar alls ekki hrifinn af því að menn setji sig í einhvern dómstól götunnar og gefi upp nöfn á mönnum, sem þeir hafi heyrt að séu dópsalar. Lögreglan á auðvitað að sinna þessu, en það er einnig skrítið ef að hún hefur ekki áhuga á málinu.

Einnig er athyglisvert að það virðist færast í aukana að fólk stofni Blogspot síður um umdeild málefni. Sá síðu um DC++ málið, sem enginn bar ábyrgð á (hún virðist reyndar hafa verið tekin niður). Á þessari dópsala síðu er hins vegar allt efnið birt undir nafni og viðkomandi segir sögu sína af samskiptum við dópsala. Auk þess að birta nöfn er svo opið fyrir umræður á vefnum, þar sem fólk er að tjá sig með eða gegn þessari nafnbirtingu. En frásaga mannsins af tilurð þessa lista er nokkuð mögnuð.

Uppfært: Eftir því, sem umræðurnar um þetta mál á síðunni aukast finnst manni þetta ávallt ósmekklegra. Þarna virðast vera að kommenta fólk, sem þekkir til í þessum málum og heldur því fram að þeir, sem séu þarna nefndir séu margir hverjir löngu komnir útúr rugli.

Það eru orðnar nokkrar vikur síðan ég kom heim og ég hef alltaf frestað því að klára að skrifa ferðasöguna. Ég var nokkuð duglegur við að skrifa frá Bandaríkjunum, en þó vantar Las Vegas, Los Angeles, San Fransisco og New York. Byrjum á Las Vegas

Las Vegas var æði!

Það er eiginlega erfitt að lýsa þessari borg, en hún er allt, sem ég óskaði eftir. Hávær, litrík, björt, full af fallegu stelpum, spilavítum og áfengi. Sin City er svo sannarlega rétt nafn fyrir borgina.

Við Dan gistum á Luxor, sem er riiiisastórt hótel í laginu líkt og píramíði. Gistingin í Las Vegas er frekar ódýr, enda búast hótelin við að maður eyði peningunum á spilavítinu. Á Luxor var risastórt spilavíti, um 10 veitingastaðir, bíó, um 20 verslanir og kirkja. Já, allt þetta inná hótelinu. Eftir aðalgötunni í Las Vegas eru um 30 svona risahótel, öll troðfull af fólki.

Við vorum komnir þarna til að gambla og þiggja frítt áfengi fyrir. Báðir höfðum við sett okkur hófleg takmörk fyrir því, sem við vorum tilbúnir að tapa. Það er skemmst frá því að segja að þetta byrjaði ekki vel fyrir okkur.

Fyrst kvöldið höfðum við ætlað okkur að byrja að spila um kl. 9 (eftir langan göngutúr eftir “The Strip”. Við plönuðum að spila til svona 1 og fara þá á klúbba. Jæja, það gekk ekki alveg eftir. Við settumst jú við borðin kl. 9, en aftur á móti fórum við ekki útúr spilavítinu fyrr en um kl. 4. Þetta var bara alltof skemmtilegt til að hætta. Við spiluðum mest BlackJack og einnig rúllettu. Þetta gekk hræðilega í byrjun og við vorum næstum búnir að eyða öllu því, sem við ætluðum okkur að eyða.

En heppnin snérist smám saman og vorum við komnir á mjög gott ról undir það síðasta. Spilavítin virka þannig að maður fær endalaust ókeypis áfengi svo lengi sem maður sé að gambla. Við nýttum okkur það ágæta tilboð.

Við enduðum svo kvöldið á að fara á næturklúbb, enda voru hefðbundnir klúbbar þá lokaðir og vorum þar til um 7.

Seinni dagurinn var líkur þeim fyrri. Við vorum í sólbaði og Dan veðjaði á baseball. Um kvöldið ákváðum við þó að labba yfir á Hard Rock Hotel. Það var virkilega snjöll ákvörðun. Fyrir það fyrsta var tónlistin betri, ókeypis drykkirnir stærri, þjónustustelpurnar mun sætari og kvenfólkið almennt séð alveg lygilega myndarlegra.

Við eyddum kvöldinu í blackjack og okkur gekk mjög vel. Við ákváðum um 1 leytið að fara í biðröð á klúbbnu á hótelinu. Þrátt fyrir að ég hafi ALDREI á ævinni séð jafn mikið af fallegum stelpum fara inná skemmtistað, þá gáfumst við að lokum uppá röðinni (sem var sú lengsta, sem ég hef séð) því við ákváðum að það væri mun skemmtilegra að spila BlackJack. Því gerðum við það alveg þangað til að Dan var orðinn svo fullur að hann vissi ekki hvaða spil hann var með. Þá ákvað ég að draga hann heim á hótel

Ég varð eiginlega algjörlega ástfanginn af Las Vegas og mig langar strax að fara aftur. Dan var þarna líka í fyrsta skipti, og hann var álíka hrifinn. Ég er allavegana harðákveðinn í að fara einhvern tímann aftur þangað. Þetta var allavegana ein skemmtilegasta helgi ævi minnar.

Fínn pistill eftir Jensa á Pólitík.is: Um afturvirkan pósitífisma. Greinin er mun skemmtilegri en titillinn gefur til kynna. Einnig er myndskreytingin við pistilinn án efa sú besta, sem birst hefur á íslensku vefriti.

Ég hef áður fjallað um “A Grand don’t come for free með snillingnum Mike Skinner, aka The Streets. Ég er ekkert lítið hrifinn af þessari plötu.

Hún hefur þann stórkostlega eiginleika að koma manni aftur og aftur á óvart. Í raun hefur álit mitt á plötunni breyst í hvert skipti, sem ég hef hlustað á hana:

Fyrsta skiptið: Alltof skrítið
3. skipti: Ágætis plata, en ekkert sérstaklega grípandi
5. skipti: Lögin verða meira og meira grípandi
10. skipti: Þetta er algjör fokking snilld
15. skipti: Í alvöru talað, þetta er ein af 10 bestu rapp plötum allra tíma!

Þannig að ef þið hafið hlustað á plötuna nokkrum sinnum og ekki verið hrifinn, verið róleg. Gefið honum sjens. Jafnvel þau, sem fíla ekki hefðbundið hip-hop, gætu orðið hrifin. Svo mikil er snilldin.

Kláraði að horfa á Bush-Kerry kappræðurnar. Bush var umtalsvert betri en í fyrra skiptið, en að mínu áliti vann Kerry þetta aftur nokkuð örugglega. Bush var á tíðum pirraður og reyndi ítrekað að vera fyndinn, sem virkaði ekki alveg.

Gunni vinur minn benti á að Bush hefði virkilega vantað trommuleikara með sér. Þannig að í hvert skipti, sem hann reyndi að vera fyndinn hefði komið: “Da dam Tjissss”. Hann sagði alltaf brandarann og beið svo eftir að einhver myndi hlægja. Mjög fáir hlógu að bröndurunum, en þeir hefðu kannski virkað betur með trommunum.

Annars fór ég í gærkvöldi með vinum mínum útað borða og svo á Hverfisbarinn. Mjög skemmtilegt kvöld. Talaði við fullt af skemmtilegu fólki, þar á meðal Soffíu, sem ég hafði aldrei hitt áður og Óla, sem ég held að ég hitti í hvert skipti, sem ég fer á Hverfis. Ég fékk mér nokkra bjóra í fyrsta skipti í langan tíma og fann aðeins á mér, en ekki alvarlega. Að lokum vil ég enn endurtaka þá kröfu mína um að stelpur á föstu verði sérstaklega merktar á íslenskum skemmtistöðum. Það væri mun þægilegra að fá að vita það fyrirfram í stað þess að það komi fram í miðri setningu. Myndi án efa spara tíma og fyrirhöfn.

Ég var að uppfæra yfir í Movabletype 3.11. Það ættu nú ekki að sjást neinar breytingar til að byrja með, en ætla að bæta inn nýjungum á næstu vikum.

Ef þessi færsla birtist, þá þýðir það allavegana að uppfærslan virkaði

Þýðendur á RÚV eru margir hverjir snillingar. Til dæmis var þátturinn af “That 70s Show” áðan stórskemmtilegur.

Til að byrja með var orðið “Burrito”, sem ég þekki ágætlega, þýtt sem “Hlöllabátur”!!! Og nei, ég er ekki að grínast.

Einnig var setningin “Chap stick is not lipstick” þýtt sem “Prjónn er ekki varalitur”. Ætli þýðandinn hafi lesið yfir þessa þýðingu? Chap stick þýðir auðvitað varasalvi. “Chop Sticks” eru hins vegar prjónar notaðir til að borða mat.

Þetta var nöldur dagsins.

Mjög gott kvöld framundan. Hvað er betra til að koma sér í stuð en að hlusta á Lynyrd Skynyrd? Ég veit það ekki. Mæli með “I ain’t the One” af Pronounced Leh-Nerd Skin-Nerd, algjör snilld. Rokk gerist ekki mikið betra. I ain’t the One og Simple Man eru bæði stórkostleg lög og svo líka lokalagið. Hvað heitir það aftur? Já, Freeee Bird!

Er að klára að horfa á kappræður Bush og Kerry áður en ég fer út. Bush átti m.a. eitt snilldarkvót:

There’s rumors on the internets

Jammm, Bush er snillingur. Meira um þetta síðar.

Boston RedSox eru komnir áfram í bandaríska hafnaboltanum. Það er gott mál, enda eru þeir nú mitt lið eftir að Cubs duttu úr leik. Vonandi komast Yankees líka áfram, svo Boston geti unnið þá líka. Þá verða margar andvökunætur framundan hjá mér…

Hér með tilkynnist það að Call on Me er besta myndband allra tíma.

Á því er enginn vafi.

Genni, þessi er fyrir þig:

How many Bush officials does it take to change a lightbulb?

None. “There’s nothing wrong with that light bulb. It has served us honorably. When you say it’s burned out, you’re giving encouragement to the forces of darkness. Once we install a light bulb, we never, ever change it. Real men don’t need artificial light.”

Þegar ég var í sambúð var kærastan mín dyggur lesandi allra kvennablaða, sem gefin eru út í Bandaríkjunum. Í þeim blöðum er endalaust af einhverjum könnunum og prófum um karlmenn.

Samkvæmt þeim blöðum geta stelpur fundið út hvort karlmenn henti þeim bara með því að vita hvort þeir fíli popptónlist, gangi í gráum sokkum og bori í nefið á rauðu ljósi. Allavegan, rakst á þetta á netinu í dag. Samkvæmt þessu, þá á að vera hægt að dæma menn af litnum á bílnum þeirra.

Jæja, samkvæmt því er ég svona:

Silfurlitaður bíll
“Reglumenn elska silfurlitaða bíla. Svo ef að þú vilt fá reglu í líf þitt, skaltu kíkja eftir karlmanni sem ekur silfurlituðum bíl. Fyrir utan það að vera reglumenn eru þeir jákvæðir, jarðbundnir og sjálfsagaðir”

Spurningin mín er bara þessi: Hvernig fær fólk vinnu við að skrifa svona hluti? Önnur möguleg spurning er þessi: Gæti höfundurinn ekki reynt að láta okkur eigendur silfurlitaðra bíla hljóma aaaðeins leiðinlegri. “Reglumenn, sjálfsagaðir og jarðbundnir?” Zzzzzzz! (Via B2.is)

Annars er byrjunin á þessari viku búin að vera hrein geðveiki. Hef verið langt fram eftir í vinnu undanfarna daga og það lítur svosem ekki út fyrir að þetta sé að minnka á allra næstu dögum.

Fyrir vikið var íbúðin mín orðinn hreinasti viðbjóður, en ég er búinn að laga ástandið umtalsvert eftir að ég kom heim í kvöld. Ég er enn eldhúslaus, þannig að ég hef verið að prófa nýja veitingastaði að undanförnu. Stefni að því að prófa 7 nýja veitingastaði á næstu viku. Er það ekki göfug tilraun?

Er Járnskvísan virkilega hætt að blogga? Það er stórkostlegur ósigur fyrir íslenska netmenningu ef hún er hætt!

Þetta gerist ekki oft. Í raun hefur þetta aldrei gerst áður, svo ég muni, að ég hafi áður verið jafn heltekinn, jafn fljótt af plötu.

Ég nálgaðist “Dusty in Memphis” með Dusty Springfield á netinu. Ég hef aldrei hlustað af viti með neitt með Dusty Springfield áður, nema kannski “Son of a Preacher Man”, sem var í Pulp Fiction. Allavegana, ég sá þessa plötu á einhverjum Rolling Stone lista og ákvað að gefa henni tækifæri. Því sé ég ekki eftir.

Þvílík og önnur eins snilld. Soul tónlist eða popp tónlist gerist ekki betri. Þetta er einhver al magnaðast plata, sem ég hef hlustað á. Fullkomnun í popp og soul tónlist. Öll lögin frábær og flutningurinn stórkostlegur. Að bera þetta saman við poppsöngkonu rusl (Celine Dion, et al) einsog það gerist verst í dag er magnað.

Síðasta lagið á disknum, I can’t Make It Alone er á hraðri leið með að verða mitt uppáhalds lag. Ég nánast tárast þegar ég hlusta á það, ekki vegna þess að textinn sé svo sorglegur (sem hann jú er), heldur er þetta svo ótrúlega magnað lag og flutningurinn er svo ótrúlegur. Það er hreinlega erfitt að vera ekki hrærður við hlustunina. Ég veit að þetta virkar ótrúlega fáránlegt að ég sé að fíla Dusty Springfield, þar sem þetta er pottþétt tónlistin, sem mamma ætti að vera fíla, en það breytir því ekki að þetta er hrein snilld.

Ég skora á alla að gefa þessari plötu sjens. Sama þótt þú fílir ekkert nema Mínus eða Jay-Z eða hvað sem er, þá ættir þú samt að fíla þessa plötu. Allavegana, gerið mér þann greiða að ná ykkur í “I Can’t Make It Alone”. Þið verðið ekki fyrir vonbrigðum.

Ég horfði á kappræðurnar milli Bush og Kerry um helgina. Samkvæmt könnunum Newsweek, þá eru yfir 60% kjósenda á því að Kerry hafi unnið kappræðurnar. Ég get ekki annað en verið þeim hjartanlega sammála.

Ég reyni alltaf að sannfæra sjálfan mig um að vanmeta ekki George W. Bush með því að halda að hann sé vitlaus. En þegar maður horfir á hann í 90 mínútur, endurtakandi 4 punkta, sem aðrir skrifuðu greinilega fyrir hann, þá getur maður ekki að því gert að halda að hann sé ekki heill. Einsog Newsweek benda á, þá er ágætis ástæða fyrir því að Bush heldur nánast aldrei blaðamannafundi. Hann er hreinlega ekki uppá sitt besta þegar öll spjót beinast að honum. 90 mínútur af George W. eru ansi langur tími.

Á tíðum var nær óbærilegt að horfa á Bush. Þegar hann var spurður hvort Írak væri virði þeirra bandarísku lífa, sem hann hefur fórnað, þá komhann með einhverja 2 mínútna ræðu um að hann hafi hitt einhverja ekkju í Norður Karólínu og hvernig hann hafði huggað hana, í stað þess að svara spurningunni. Bush var einnig greinilega ákveðinn í að hamra á því, sem hann heldur að sé sinn stærsti kostur, það er að hann skiptir aldrei um skoðun. Sama hversu vitlaus hans stefna hans er, þá álítur hann það algjörlega nauðsynlegt að skipta ekki um skoðun. Það að skipta aldrei um skoðun verður í mínum augum aldrei mannkostur.

Bush hamraði á því að Kerry skipti oft um skoðun varðandi stríðið í Írak. Bush er auðvitað að skjóta úr glerhúsi, því Bush sjálfur hefur skipt um ástæðu fyrir stríðinu margoft. Fyrst voru það gereyðingarvopn, svo að útrýma pyntingarklefum Saddam, svo að koma með lýðræði og kosningar til Írak og núna væntanlega eitthvað nýtt.

Það eina, sem ég skil ekki eftir þessar kappræður er það hvernig í ósköpunum fólk gat í upphafi sagt að þetta hafi verið jafnt. Kerry vann þetta með yfirburðum! Hvernig getur fólk séð þetta öðruvísi? Er ég orðinn svona blindaður af áliti mínu á George W. Bush að ég sjái ekki eitthvað, sem aðrir sjá? Kannski. En ég hef aldrei á ævinni verið jafnviss í pólitík og ég er í þeirri sannfæringu minni að John Kerry verði betri forseti en George W. Bush. Við skulum bara vona að þessar kappræður hafi verið upphafið á nýrri sókn Kerry.

Já, og eitt að lokum: You forgot Poland

Eldhúsinnréttingin, eða allavegana stærsti hluti hennar er farin. Það komu hingað hjón áðan og kipptu henni niður. Ofninn og hellurnar farnar og vaskurinn stendur einn eftir, en hann mun fara um helgina.

Núna hef ég fullkomlega lögmæta afsökun fyrir því að elda ekki, víst að eldavélin er farin. Því er öllum vinum og vandamönnum velkomið að bjóða mér í mat á næstu dögum Nýja eldhúsinnréttingin kemur víst ekki fyrr en eftir tvær vikur. Því mega staðir einsog Eldsmiðjan, Austurlandahraðlestin og fleiri eiga von á auknum viðskiptum næstu daga.

Annars, þá þótti mér mjög gaman að ummælunum um “edrú færsluna mína”. Þau bæta talsverðu við færsluna. Mig langar talsvert að djamma (edrú eður ei) um helgina, en tilraunir til að skipuleggja starfsmannapartí og matarboð hafa farið útum þúfur. Það er ekki gott.

Ég er hálf þunglyndur í kvöld eftir að hafa horft og hlustað á baseball tímabilið hjá uppáhaldsliðinu mínu fara niðrí ræsið. Það er búin að vera hrein martröð að fylgjast með liðinu síðan á laugardag. Það þyrfti kraftaverk á næstu 3 dögum til að bjarga þessu blessaða tímabili.

Ég veit ekki hvort þetta er merki um geðveiki, en ég er búinn að vera með algjört kántrí æði eftir að ég sá Willie Nelson á tónleikum. Auðvitað er mestallt kántrí algjör vibbi, en það er þó inn á milli mikil snilld. Svo sem einsog Johnny Cash, fulltaf Dylan lögum, sum Beck lög, Willie Nelson og platan, sem ég er að hlusta á núna: Harvest með Neil Young. Hún er án efa ein af mínum uppáhaldsplötum.