Rolling Stone eru búin að gefa út lista yfir 500 bestu lög allra tíma að þeirra mati. Þetta er svosem sæmilega “predictable” listi. Þarna er fullt af skemmtilegum lögum og alver heill hellingur af leiðinlegum lögum.

Svona er t.d. topp 10

1. Like a Rolling Stone - Dylan
2. Satisfaction - Stones
3. Imagine - John Lennon
4. What’s going On - Marvin Gaye
5. Respect - Aretha Franklin
6. Good Vibrations - Beach Boys
7. Johnny B. Goode - Chuck Berry
8. Hey Jude - The Beatles
9. Smells Like Teen Spirit - Nirvana
10. What’d I Say - Ray Charles

Þarna er náttúrulega æðislegt Dylan lag, (að mínu mati) leiðinlegt Stones lag, æðislegt Beach Boys lag, hundleiðinlegt Chuck Berry lag og svo mjög góð lög með Lennon, Bítlunum, Nirvana og Ray Charles.

Fyrir langa löngu gaf ég út lista með mínum 10 uppáhaldslögum. Af mínum lista komast eftirfarandi lög inná Rolling Stone listann: Ziggy Stardust 277, Free Bird 191 (eru þeir klikkaðir???) og Wish you were here 316. Það er hins vegar ekkert pláss fyrir Oasis, Smashing Pumpkins, Dr. Dre, Molotov og Jeff Buckley, sem voru á mínum lista.

Sem er náttúrulega hneyksli.

Listinn er uppfullur af mjög gömlum lögum, en lítið af nýjum lögum. Þar á meðal eru nokkur stórkostlega leiðinleg lög á topp 100, einsog “I want to hold your hand” með Bítlunum, “Hound Dog” með Presley, “Be My baby” með Ronettes (öll lög í Dirty Dancing ættu að vera dæmt umsvifalaust úr leik), “Tutti Frutti” með Little Richard og “She Loves You” með Bítlunum. Kannski er bara tónlist áður en Dylan og Bítlarnir komu fram almennt séð leiðinleg.

Já, og hvernig endar Tangled up in Blue númer 68? Hvernig fá þeir út að Be My Baby sé betra lag? HVERNIG? Æ, maður á svosem ekki að vera að pirra sig yfir þessu.

Jammm, Davíð og Geir eru strax byrjaðir að hækka skatta eftir að hafa boðað skattalækkanir. En auðvitað er þetta bara áfengisgjald á sterk vín og það vita allir að við, sem drekkum gin, vodka, koníak eða aðra slíka drykki erum hvort eð er bara fyllibyttur, sem höfum ekki gott af því að vera að drekka. Þess vegna eru þessar skattahækkanir gríðarlega góðar fyrir okkur öll. Ekki satt?

Athyglisvert að þetta er klárað á einu kvöldi inní þingi. Íhaldið vill fá meira lof fyrir skattalækkanir, en reynir svo að þagga niður skattahækkanir.

Ja hérna, Davíð er aftur kominn í ham eftir veikindin. Hver fer í taugarnar á honum í dag?

Jú, Samfylkingin. Samkvæmt Davíð þá er Samfylkingin “afturhaldskommatittsflokkur” Spurning um að fá álit Davíðs á því hvað Vinstri Grænir eru þá?

En ástæðan fyrir því að Samfylkingin er “afturhaldskommatittsflokkur”? Jú, Samfylkingin vill ekki að Ísland styðji árásastríð, sem eru háð á fölskum forsendum. Eflaust gæti maður skrifað pistil um hversu dónalegur og úr takti við samfélagið Davíð er. En ég nenni því ekki. Tekur einhver mark á Davíð þegar hann talar um Írak hvort eð er?

Nýja U2 platan er gargandi snilld. Einu sinni þótti mér flott að kalla U2 leiðinlega hljómsveit, en í dag eru þeir æði. Síðustu tvær plötur eru frábærar.

Er búinn að vera í tveim massívum matarboðum síðustu tvo daga. Fór í jólahlaðborð með vinnunni í Skíðaskálanum á föstudagskvöld. Ég er ekki mikið fyrir þessi jólahlaðborð, en steikarborðið reddaði mér fyrir horn.

Fór svo í bæinn með fulltaf fólki úr vinnunni. Val á skemmtistöðum var vægast sagt einkennilegt fyrir djamm hjá mér. Byrjaði á einhverjum stað, sem heitir víst Vínbarinn og er rétt hjá Skólabrú. Fór síðan á Thorvaldsen. Á báðum stöðum leið mér einsog ég væri yngsti einstaklingurinn þar inni. Jú, það var geðveikt sæt stelpa að bera fram drykki á Thorvaldsen, en þetta er ekki alveg mitt krád. Ekki enn allavegana.

Fór á tóman Hverfisbar, þar sem tvær viðbjóðslega fullar stelpur tóku upp hálft dansgólfið og urðu til þess að ég hellti bjór á nýju jakkafötin mín. Þetta var í raun önnur helgin í röð, þar sem ég var á djamminu í jakkafötum. Það er frekar skrítið. Mér leið svona eiginlega einsog ég væri kominn aftur í framhaldsskóla þegar maður hélt að maður væri rosa svalur í jakkafötum, reykjandi vindla inná Skuggabarnum. Mikið var samt gaman þá.

Lét svo draga mig á Sólon en þegar þangað var komið nennti ég þessu ekki lengur. Vikan er búin að vera bilun í vinnunni og ég var orðinn frekar þreyttur.

Þreytan kom svo bersýnilega í ljós í gær þegar ég svaf (með tveggja tíma vökuhléi) til klukkan 6. Dreif mig þá í annað matarboð, sem var “Thanksgiving” matarboð, sem matarklúbburinn minn hélt. Ljómandi skemmtilegt alveg hreint. Einhvern veginn lendum við alltaf í sömu umræðinnu í þessum klúbb og svo fékk ég einhver svakalegustu skot, sem ég hef fengið, frá vinkonu minni, en þetta var samt frábært.

Ég var reyndar svo slappur þegar ég mætti í veisluna að ég gat varla borðað neitt, sem er þvílík synd, þar sem maturinn var æði. Kalkúnn með meðlæti er uppáhaldsmaturinn minn og ég fæ þann mat bara tvisvar á ári, þannig að það var synd að ég var svona slappur. En allavegana, þessar umræður, sem við dettum alltaf í í klúbbnum snúast rosalega oft um byggðamál á höfuðborgarsvæðinu, nokkurs konar togstreita milli miðbæjarins og Kópavogs. Ég ætla að skrifa aðeins um þetta hér á síðunni þegar ég nenni.

Núna eftir 45 mínútur er það Liverpool Arsenal. Tveir vinir ætla að kíkja í heimsókn og ég vona geðheilsu minnar vegna að Liverpool vinni!

Þetta er magnað. Magnað!:

Overall, about two-thirds of Americans want creationism taught along with evolution. Only 37 percent want evolutionism replaced outright. (feitletrun mín)

Hólí krapp! 37% Bandaríkjamanna vilja að hætt verði að kenna þróunarkenninguna í skóla. Og ekki nóg með það, heldur finnst fréttamanni CBS það vera svo lítið að hann segir “Only 37%”.

37% Bandaríkjamanna vilja að börnum sé eingöngu kennt í skóla að Guð hafi skapað heiminn á einni viku! Það þýðir að maður getur lært meira um vísindi með því að horfa á Friends þátt heldur en að fara í barnaskóla í Bandaríkjunum.

Ferðin til Danmerkur var fín. Við eyddum mestum tímanum í smábæ um klukkutíma frá Kaupmannahöfn. Við höfðum líka smá lausan tíma í Kaupmannahöfn. Ég heimsótti systur mína og fjölskyldu hennar, en þau búa í útjaðri Kaupmannahafnar. Tapaði m.a. 15 sinnum fyrir litla frænda mínum í Mario Kart.

Svo labbaði ég um Strikið, verslaði eitthvað og fór svo í þunglyndi þegar ég sá að Liverpool hafði tapað og Luis Garcia væri meiddur.

En tilefni þessarar færslu var ekki ferðasaga, enda er ferðasagan frekar ónýt. Nei, spurning mín er þessi:

”Er hægt að taka mark á fólki, sem finnst Britney Spears ekki sæt?”

Un, dos, tres, CATORCE!

Þetta er búin að vera frábær helgi. Á föstudaginn héldum við tveggja ára afmæli Serrano á Pravda. Við héldum aldrei opnunarpartý og ekki heldur uppá eins árs afmælið og því bættum við úr því á föstudaginn.

Allavegana, við buðum fulltaf fólki, starfsmönnum, vinum og fjölskyldum og þetta var meiriháttar. Í gær fór ég svo með vini mínum á jólakynningu Skífunnar, þar sem m.a. Quarashi spiluðu. Þar var gríðarlegt magn af áfengi og nýttum við okkur það til hins ítrasta. Þegar partíið var búið fórum við tveir niðrí bæ. Fórum fyrst á Bar Bianco. Sá staður er snilld! Síðan kíktum við yfir á Hverfisbarinn. Frábært kvöld.

Ótrúlegt en satt, tvö æðisleg djömm á einni helgi. Hef sjaldan skemmt mér jafnvel á djamminu og um þessa helgi.

Þessi slagsmál eru svakaleg. Fyrrverandi Chicago leikmaðurinn (og sækóinn) Ron Artest stekkur uppí stúku og lemur áhorfendur. Ótrúlega magnað!

Ég er á leiðinni til Köben á eftir. Við erum tveir að fara í heimsókn til Haribo, sem er nálægt Kaupmannahöfn. Verðum þar fram á miðvikudag og höfum m.a. smá lausan tíma, sem ég ætla að nýta til að hitta systur mína og fjölskyldu hennar, sem býr í Köben.

Fyrr á þessu ári skrifaði ég um The O.C. Uppáhalds sport pistlahöfundurinn minn, Bill Simmons skrifaði nefnilega skemmtilegan pistil þar sem hann dissaði Friends á meðan hann hrósaði The O.C. í hástert og sagði þáttinn verðugan arftaka Beverly Hills 90210, sem var í miklu uppáhaldi hjá mér á árum áður.

Allavegana, ég ákvað að kaupa mér season 1 á DVD þegar ég var á leiðinni heim frá París í síðasta mánuði. Ég sé ekki eftir því. The O.C. er nefnilega fokking snilld! Þetta er sápuópera af allra bestu gerð.

Fyrir þá, sem ekki þekkja þættina þá fjalla þeir um Ryan, 17 ára strák sem býr í fátækrahverfi Los Angeles en er ættleiddur af ríkri fjölskyldu í Orange County. Þar hittir hann fyrir einkasoninn Seth og verða þeir bestu vinir. (ef þú hefur ekki séð Season 1, en ætlar þér að sjá það, myndi ég hætta að lesa…Núna!)

Fyrir stórkostlega tilviljun þá býr geðveik gella, sem heitir Marissa, í húsinu við hliðiná (af hverju gerist ekki svona í alvörunni? AF HVERJU?). Þau verða ástfangin. Vandinn er að Marissa er á föstu (hún gæti verið íslensk) með aðal íþróttagaurnum í skólanum, Luke. Hann er ýkt vinsæll en vinsældir hans hrapa þegar fólk kemst að því að pabbi hans er hommi.

Allavegana, Marissa og Ryan verða ástfanginn, Luke heldur framhjá Marissu í Mexíkó, hún reynir að fremja sjálfsmorð, lifir það af og byrjar svo með Ryan, sem er alltaf ýkt þögull og gáfulegur og umhyggjusamur.

Á meðan þetta gerist er Seth, stjarna þáttanna, alltaf að reyna við Summer, stelpuna, sem hann hefur verið ástfanginn af síðan hann var lítill. Til að reyna við hana fær hann aðstoð frá Önnu, vinkonu sinni. Fyrir algjöra tilviljun er Anna geðveikt sæt og því verður Seth ástfanginn af báðum. Hann byrjar fyrst með Önnu, en hættir svo með henni og byrjar með Summer.

Nú, Marissa kynnist þá geðsjúklingi, sem heitir Oliver og verður vinkona hans. Oliver er geðsjúkur og verður sturlaður af ást á Marissu. Hún fattar þetta ekki, Ryan verður afbrýðisamur, þau hætta saman, Oliver reynir að fremja sjálfsmorð og smám saman byrja Ryan og Marissa saman aftur.

Eeeeen í millitíðinni kemur gamla kærastan hans Ryan inní þættina. Hún er að fara að giftast gaur, sem ber hana. Áður en þau giftast sofa Ryan og hún saman og hún verður ófrísk.

Á meðan allt þetta gerist eru foreldrar Marissu að skilja. Mamma hennar byrjar með afa Seth, hættir svo með honum og byrjar með Luke, fyrrverandi kærasta dóttur sinnar, en hættir svo með honum og giftist afa Seth. Pabbi Marissu, sem var einu sinni kærasti mömmu Seth, reynir aftur við mömmuna, gefst upp og endar þá með systur hennar.

Pabbi og mamma Seth eru hins vegar ýkt góð og spök. Pabbinn er góður lögfræðingur og er fyndinn líkt og sonurinn. Mamman á ríkan pabba og heldur öllu saman. Þau lenda reyndar í Swingers partíi, en þora ekki að taka af skarið.

Þannig er nú það. Einn sólarhringur af O.C. í nokkrum málsgreinum. Þið hljótið að sjá hvað þetta er mikil snilld!

Ég er þó sammála Simmons að framleiðendur þáttanna hafi ekki gert sér grein fyrir styrkleika þáttanna fyrirfram. Þeir áttu augljóslega að fjalla um Ryan og Marissu, en þau eru bara frekar leiðinleg og án efa veikasti hluti þáttanna. Miklu skemmtilegri eru Seth og Summer, ásamt foreldrunum. Ætli næsta sería muni ekki endurspegla vinsældir þeirra.

Ég bíð allavegana spenntur.

Þessi síða, ásamt Liverpool blogginu og fleiri síðum er núna komnar yfir á splunkunýjan server.

Hvað þýðir þetta fyrir þig?

Jú, meiri hraði!!!

Komment ættu núna að koma inná síðuna á 6-7 sekúndum. Það er mikill munur frá því, sem áður var. Jei!

Kannski er þetta bara ég, en mér finnst Elsa Benitez sæt. Reyndar verulega sæt.

Ég vildi bara koma þessu að, af því að ég hef ekkert til að tala um. Jú, þetta eru ljómandi skemmtilegar umræður.

Ehm, ok, ég var semsagt að breyta útlitinu á síðunni.

Ég verð seint kallaður mikill hönnuður, þannig að þetta er svona stolið úr ýmsum áttum. Hélt eftir litaþemanu (eða hluta af því) frá síðustu hönnun.

Ég skelli þessu upp núna, en mun skrifa meira um þetta og bæta við útlitið á næstu dögum. Það eru eflaust fullt af síðum, sem eru í hassi. Laga það síðar. En núna.. svefn.

Ragnar T. sendi mér póst með eftirfarndi viðtali, sem var sent út í franska ríkisútvarpinu. Viðtalið er við Philippe Bovet, franskan blaðamann, sem hefur dvalið á Íslandi.

Ég ákvað að birta þetta hérna, þar sem mér fannst þetta gríðarlega athyglisvert viðtal. Hann fjallar þarna um þessar biluðu virkjanaframkvæmdir á hálendi Íslands. Ég hvet alla til að lesa þetta og sérstaklega þá, sem telja að stóriðja leysi öll varndamál Austurlands og alls Íslands.

Nei!

Ég er á því að byrjunin á “This is my truth, tell me yours” sé flottasta byrjun á rokkplötu í sögunni. Tvö fyrstu lögin (The Everlasting og If you tolerate this) myndu bæði komast á topp 20 yfir mín uppáhaldslög. Þvílík snilld. Reyndar er ég tengdur svo sterkum tengslum þessum lögum að þau minna mig alltaf á sömu staðina og sömu hlutina.

Allavegana, ég er veikur og búinn að vera það í allan dag. Það skýrir kannski þennan pirring, sem ég hef verið með alla vikuna. En er búinn að vera með hausverk í allan dag. Er að reyna að telja mér trú um að þetta verði allt farið á morgun. Þoli ekki hausverk. Hann hefur í för með sér allsherjarþunglyndi og mér finnst allt ómögulegt. Úff úfff.

Eruð þið ekki að grínast með þetta veður?

Ég get ekki annað en tárast þegar ég hugsa til þess að þessi mynd var tekin fyrir minna en tveim mánuðum.

Ef ég þarf að skafa bílinn minn í fyrramálið þá tapa ég mér. Ég er búinn að vera ferlega pirraður í vinnunni alla vikuna og þetta er ekki til að bæta ástandið. Mikið er ég samt glaður að það er allavegana að koma föstudagur…

Serverinn fór enn einu sinni í fokk og fullt af dóti týndist, þar á meðal gamla útlitið á þessari síðu.

Ég gæti nú alveg reynt að finna þetta á Makkanum mínum. En í staðinn ætla ég að taka þetta sem merki um að það sé kominn tími á að breyta þessu útliti. Á meðan að ég vinn í útlitinu þá verður þetta tímabundna útlitið á síðunni. Gamla útlitið er búið að vera á síðunni í tvo ár. Fokk, ég var enn í sambúð þegar ég setti upp það útlit. Djöfull er langt síðan!

Manchester ferðin var bara helvíti fín. Ég var þarna með hópi af fólki frá Íslandi, sem Skjár Einn hafði boðið. Við djömmuðum tvisvar, á laugardaginn á þessum stað og svo aftur á sunnudagskvöldið.

Já, og fórum auðvitað á Old Trafford og rek ég á Liverpool blogginu söguna af leiknum. Þar er líka nokkrar myndir, þar á meðal tvær hræðilegar myndir af mér. Allavegana, þrátt fyrir að þetta hafi nú verið Old Trafford þá var þetta rosalega skemmtilegt. Núna er auðvitað stefnan að fara næst á Anfield.

Það er ekkert eðlilega erfitt að skilja Manchester búa. Á seinna djamminu lenti ég á spjalli við stelpu frá borginni og þurfti hún að endurtaka allar setningar að minnsta kosti þrisvar til að ég gæti skilið hana.

Eigandi World Class var með í ferðinni og kom ég á framfæri umkvörtunarefni mínu varðandi þá stöð. Það er að það væri ekki nógu mikið af sætum stelpum á aldrinum 17-27 ára í hádeginu.

Mikið svakalega er mikill munur á kvenfólki á Íslandi og Englandi. Strax þegar ég kom aftur uppí flugvél eftir að hafa djammað tvo daga á Bretlandi gat ég ekki annað en glaðst yfir því að vera Íslendingur.

Samkvæmt auglýsingu frá Íslandsbanka er ég 100% manneskja. Það er náttúrulega frábært!

Fór áðan með vini mínum á útgáfutónleika Maus. Einhvern veginn hafði ég ekki séð neitt um tónleikana fyrr en Björgvin Ingi benti mér á þetta á MSN í dag.

Jæja, tónleikarnir voru haldnir í Austurbæ og voru snilld. Bestu tónleikar, sem ég hef verið á með Maus. Þeir renndu í gegnum öll sín bestu lög, alveg frá Músíktilraunum til “Life in a Fishbowl”. Tóku m.a. 3 lög “acoustic”, þar á meðal frábæra rólega útgáfu af Kerfisbundinni Þrá.

Fyrir utan þann rólega kafla var þetta bara eðalrokk. Eftir svona tónleika finnst manni í raun grátlegt að þeir skuli ekki vera heimsfrægir. Þetta er ekki tónlist, sem að allir fíla, en það ætti að vera nægur markaður fyrir svona frábært popp-rokk. Allavegana, þið sem eruð enn með fordóma gagnvart Maus, gefið þeim sjens. Íslenskt rokk gerist ekki betra.

Svo eru líður manni líka alltaf svo vel á tónleikum með Maus. Í raun einsog allir þarna inni séu nánir vinir hljómsveitarinnar. Veit ekki hvað það er, en ég fæ alltaf þá tilfinningu. Já, og svo tóku þeir líka 3 ný lög, sem hljómuðu öll nokkuð vel. Ég bíð allavegana spenntur eftir næstu alvöru plötu.

Ég held að þetta sé ágætis lausn á hinni miklu skiptingu í Bandaríkjunum.

Einnig er hérna frábær fréttaskýring á kosningunum hjá John Stewart í Daily Show (Quick Time skrá - 9,8mb) (via BoingBoing og MeFi).

Sé að siðustu 8 færslur hafa fjallað um bandarísk stjórnmál. Ég er enn fúll yfir þessum úrslitum, en nenni ekki að skrifa um þau í bili.

Annars á kosninganóttina þá fór ég á kosningavöku í boði bandaríska sendiráðsins í Listasafni Reykjavíkur. Jens hafði reddað okkur Emil á boðslistann þar. Það partí var svosem fínt. Budweiser bjór og pizzur í boði, svo ég var alsæll.

Þar sem ég var með útlending í heimsókn í vinnunni og hafði ekki komist heim á milli, þá mætti ég á staðinn einsog besti SUS-ari í jakkafötum. Við entumst þó ekkert voðalega lengi þarna. Magnaða við þetta allt var þó að það var fullt af sætum stelpum þarna. Hvern hefði grunað?

Annars er ég að fara til útlanda á laugardaginn. Fer til Manchester í boði S1, þar sem ég mun horfa á viðbjóðinn frá Manchester spila við Manchester City á Old Trafford. Verð þarna í þrjá daga. Ljómandi skemmtilegt alveg hreint. Sjá nánar um þessa ferð hér

Annars fékk ég email frá góðum bandarískum vini mínum í dag. Það var stutt og laggott: “there goes any possibility of convincing anyone that Americans aren’t selfish, ignorant fucks. what’s the reaction there like?”

Jammm…

Canada 2.0.

Einnig: Dan Gillmour útskýrir hvernig næstu fjögur ár verða í Bandaríkjunum:

Fjögur ár af Bush í viðbót! Ég trúi þessu ekki enn.

Já, ég er ekki enn kominn í stuð að skrifa um þessar helvítis kosningar. Hins vegar eru tveir aðrir pennar, sem skrifa um kosningarnar og er ég 100% sammála öllu, sem kemur fram þar. Nánst einsog ég hafi skrifað þessa pistla sjálfur:

Kristján: Kosningar í USA #7
Jens: Þunglyndi og þreyta!

Jammmm…

Góður punktur af MeFi:

Úrslit kosninganna

KERRY: 56 million
BUSH: 60 million
WHATEVER: 100 million

Hvernig geta 100 milljón Bandaríkjamanna setið heima í svona kosningum. Hvað í andskotanum er að í hausnum á þessu fólki?

Hvað getur maður sagt, nema að ég trúi þessu ekki. Ég trúi þessu ekki!

Ég er orðlaus. Allavegana núna. Meira síðar.

Ég held að Ólafur á RÚV geti sótt um á Fox News. Kræst hvað hann er mikill Repúblikani. Hann er búinn að vera að ljúga upp fullt af Kerry kommentum einsog að Kerry hafi líkt efnahagsástandinu við Kreppuna Miklu og krafðist þess að einhver viðmælandi verði þau komment. Þvílíkt bull. Það hefði verið skemmtilegra ef RÚV hefði bara sýnt auglýsingarnar af CBS í stað þess að vera með þessi bullinnskot hans Ólafs.

Staðan núna 162-112 fyrir Bush. Enn hefur ekkert komið á óvart og þessi spá getur ennþá ræst. Núna er Kerry að vinna í Pennsylvaníu og Ohio, en að tapa á Florida.

Djöfull er þetta spennandi

Nei fokk, Bush kominn yfir í Ohio.

Ef einhver er að lesa þetta yfir kosningavökunni, þá mæli ég með C-Span kortinu. Það er langbest til að fylgjast með í öllum ríkjunum.

Ég sagði það fyrir þremur vikum (reyndar ekki í ræðunni, heldur í fyrirspurnartíma) og ég segi það aftur núna:

John Kerry vinnur þessar kosningar!

Ég veit að allir halda að Bush taki þetta, en ég er sannfærður um að Kerry vinni. Ég hef bara of mikið álit á Bandaríkjamönnum til að ætla þeim að þeir kjósi yfir sig 4 ár til viðbótar af George W. Bush.

Hólí fokking kreisí krapp hvað Blonde on Blonde er fáránlega góð plata. Þetta er ekki fokking hægt. Ok, ég er búinn að þylja þetta upp áður, en hvernig gat ég ekki uppgötvað Bob Dylan öll þessi ár. Undanfarið hef ég tekið algjört kast á Sad Eyed Lady of the Lowlands og hlustað á það áður en ég fer að sofa í nokkrar vikur. Núna er það Sooner or Later (rokk og ról, sko)… og I Want You er svoooooo mikið æði. Þetta er ekki hægt. Ég er farinn að halda meira uppá það en I Want You með Elvis Costello. Í alvöru talað.

Ég er að reyna að rifja það upp hvernig það var þegar ég uppgötvaði Bítlana fyrst. Jú, það var æði, en samt ekki jafn rosalegt og þessir síðustu “Bob Dylan uppgötvunarmánuðir” hafa verið.

Það magnaða við þetta er að ég hef hlustað nánast non-stop á Bob Dylan undanfarnar vikur (með einstaka undantekningum einsog Quarashi og Streets), en samt er ég ekki kominn með ógeð á einu einasta lagi og ekki einni einustu plötu. Í raun er ég bara almennilega búinn að hlusta á Blonde on Blonde og Blood on the Tracks. Hinum er ég búinn að renna svona 2-10 sinnum í gegn, en hef ekki hlustað þær í tætlur einsog þessar tvær. Hann er búinn að gefa út svo ótrúlegt magn af góðu efni.

Þvílíkur snillingur!

Ég fór í klippingu um síðustu helgi. Það eru auðvitað stórtíðindi á þessari síðu, enda þykir fólki fátt skemmtilegra en að lesa skrif um hárið mitt.

Sko, ég er með frekar krullað hár, sem virðist í einhverju alheimssamsæri verða krullaðara með hverju árinu. Allavegana, þegar ég teygði úr toppnum í síðustu viku, þá náði hann niðrá miðjan kinn og ákvað ég að það væri nógu sítt. Ég hélt því einu sinni fram að ég gæti alltaf lýst hárgreiðslunni minni með að vitna til einhvers Liverpool leikmanns. Það má í raun segja að ég hafi verið orðinn hálfger McMannaman og ákvað því að fara í klippingu.

Ég settist því í stólinn og sagði, “ég er búinn að fá nóg, taktu slatta af”. Ég var nefnilega búinn að fá mig fullsaddan af þessu. Ef það er eitthvað, sem fer í taugarnar á mér, þá er það að hafa áhyggjur af hárinu. “Bíddu, er í lagi með hárið á mér núna? Er það ekki allt í einhverju rugli?” Ég vil bara greiða mér og hafa svo ekki frekari áhyggjur það kvöldið.

Ég fattaði líka að þessar krullur í hárinu gerðu útum vonir mínar um ákveðna greiðslu. Ég var nefnilega að safna hárinu með ákveðið í huga. Þegar ég var kominn með rétta sídd, þá liðaðist allt hárið til andskotans og allt fór í fokk. Þannig að ég ákvað að færa síddina aftur í tímann. Er eiginlega núna kominn með frekar stutt hár, svona hálfum sentimeter styttra en það er á þessari mynd, sem var tekin fyrir mánuði.

En allavegana, fíla hárið á mér núna. Það versta við þetta er að gellan á stofunni klippti heilmikið af hári að aftan. Málið er nefnilega að ég og tveir vinir mínir stofnuðum “með sítt að aftan” klúbb fyrir nokkrum mánuðum. Var það takmarkið að vera með sem síðast að aftan. Einn vinur okkar (sem ég ætla ekki að nefna á nafn, en við getum kallað hann PR) klikkaði eftir einhverjar vikur, en við hinir tveir héldum út ansi lengi. Eigilega alveg þangað til um síðustu helgi. Ég er ennþá með svona 3-4 sentimetra að aftan, en ég er ekki viss hvort það sé nóg til að tolla í klúbbnum.

Bara ein spurning að lokum: Ef ég brýt saman þvottinn minn á meðan að ég hlusta á Justin Timberlake, er ég þá gay? Ætti ég kannski ekki að spyrja svona spurninga?