Ok, árið er búið. Ég fokking trúi þessu ekki. Ætlaði að skrifa rosa dramatískan pistil um hvar ég stæði á þessum tímamótum, en ég á eftir að gera helling í dag og svo er ég veikur fyrir pólitískum umræðum í sjónvarpi, þannig að ég bíð með það.

Finnst ég ekki hafa gert neitt nema að vinna þetta árið. Ekki það að vinnan hefur verið ofboðslega skemmtileg (og stundum hrikalega erfið), en finnst lífið utan vinnu hafa verið viðburðarlítið.

Annars er árslistinn hjá Múrnum algjör skyldulesning. Uppáhaldspunkturinn minn:

Forsjárhyggja ársins: Tillaga Samfylkingarinnar um að banna sælgætis- og gosauglýsingar fyrir níu á kvöldin til að vernda börn fyrir óæskilegum áhrifum slíkra auglýsinga. Næsta frumvarp mun ganga út á að binda fyrir augun á börnunum þegar þau fara í Kringluna.

Það segir ansi margt um Samfylkinguna þegar að Vinstri-Grænir eru farnir að gera grín að forstjárhyggjunni í þeim flokki. Ég styð Samfylkinguna en svona einstök vitleysa einsog þetta sælgætisfrumvarp Samfylkingarþingmanna veldur því að maður endurskoðar það hvort maður sé í réttum flokki. Viðurkenni reyndar að ég hef starf af því að selja sælgæti og (hollan) skyndibita, þannig að eitthvað er ég litaður. En ég ætla að skrifa betur um þetta seinna.

Já, og þetta er líka gott:

Besta skemmtun ársins: Frjálshyggjufélagið, fyrir að vera það sjálft.

og

Orsakaskýring ársins: Sú kenning Björns Bjarnasonar að ólöglegt olíusamráð hafi verið Stalín að kenna.

Jæja, þetta er komið gott. Þakka þeim, sem lásu síðuna á árinu. Það hefur verið ómissandi fyrir mig að hafa þessa síðu til að tappa af öðru hvoru. Það kemur mér sífellt á óvart hversu margir lesa þessa síðu á hverjum degi, en það gefur manni þó orku í að halda áfram.

Allavegana vona að þið eigið öll gott ár framundan og að Liverpool vinni Chelsea á morgun.

Gleðilegt ár!

Ég ætlaði að skrifa um fréttina á Stöð 2 um bjórauglýsingu Faxe (sjá frétt hér), þar sem talsmaður femínista sagði auglýsingu frá Faxe bjór vera að ýta undir klámvæðingu og að auglýsingin gefi í skyn að það sé í lagi að hella stelpur fullar til þess eins að ná þeim í bólið.

Ég er löngu hættur að furða mig á viðkvæmni femínista, en ætlaði þó að skrifa um þetta mál. Ég komst svo að því í morgun að Stefán Pálsson skrifar akkúrat það, sem mig langaði að skrifa um málið. Ég mæli með grein hans.

Það er fáránlegt að túlka það svo að áfengi sé eitthvað, sem karlmenn noti bara til að ná til sín saklausum stelpum í bólið. Femínistar vilja alltaf túlka hlutina á versta veg, en heimurinn er ekki svo einfaldur.

Er það nefnilega ekki málið að stelpur nota áfengi til að losa um hömlur alveg einsog strákar? Ég hef ekki orðið þess var að það þurfi mikið átak hjá okkur körlum til að hella íslenskar stelpur fullar, þær sjá alveg fyrir því sjálfar. Ég veit að nokkur af þeim samböndum, sem ég hef verið í, hafa byrjað þegar áfengi hefur verið haft um hönd. Í nokkrum tilvika var það áfengi, sem hjálpaði viðkomandi stelpum að fá í sig kjark til að taka af skarið og einnig hefur það hjálpað mér.

Ég spyr þá, er eitthvað að því? Einsog Stefán skrifar: “Fólk má alveg hafa þá skoðun að æskilegast væri að öll pör kynntust í strætó eða yfir kakóbollum - en það er fráleitt að loka augunum fyrir veruleikanum.”

Jæja, ég er búinn að eignast nýja tölvu. Það eru viss stórtíðindi, þar sem gamla heimilstölvan var orðin meira en 4 ára gömul.

Gamla tölvan, sem var Apple Powermac G4 var orðin dálítið lúin, þrátt fyrir að hún hafi aldrei bilað. Hún var hins vegar orðin hæg í sumum vinnslum og ákvað ég að uppfæra.

Nýja tölvan mín er fallegasta tölva í heimi, iMac með 20 tommu skjá. Öll tölvan er inní þessum æðislega skjá. Ég er alveg í skýjunum yfir þessari nýju tölvu (sjá mynd).

Núna hef ég loksins ekki afsakanir fyrir því að fresta ýmsum verkefnum, sem ég var búinn að taka að mér og er núna að uppfæra nokkra vefi, sem ég hef umsjón með. Er með dúndrandi hausverk, sem ég er búinn að vera með í allan dag, en reyni að láta það ekki hafa of mikil áhrif á mig. Þessi hamingjusvipur á myndinni er því frekar mikil tilgerð hjá mér, enda er ég alveg hræðilega þreyttur

Jæja, þá er komið að árlegri færslu hjá mér. Það að lista upp bestu plöturnar á árinu. Sjá hér 2002 og 2003. Ég ætla að hafa sama snið á þessu og í fyrra, það er að velja 10 bestu plöturnar og 15 bestu lögin á árinu. Byrjum á lögunum:

1. Franz Ferdinand - Take Me Out - Í alvöru, það er ekki hægt að hlusta á þetta lag án þess að hoppa einsog vitleysingur. Frábært rokk!
2. Quarashi - Stun Gun - Það eru fáir betri í þessum heimi við að búa til grípandi lög en Sölvi Blöndal. Í raun er Guerilla Disco uppfull af frábærum lögum en einhvern veginn hefur Stun Gun staðið uppúr hjá mér.
3. Scissor Sisters - Take your mama out - Partílag ársins. Ég held að ég hafi hlustað á þetta lag fyrir hvert einasta djamm síðustu mánuðina.
4. U2 - Vertigo
5. Modest Mouse - Float On
6. The Streets - Dry Your Eyes
7. Beck - Everybody’s Gotta Learn Someteimes
8. Wilco - Spiders (Kidsmoke)
9. Hæsta Hendin - Botninn Upp
10. N.E.R.D. - Maybe
11. Jay-Z - December 4th
12. The Darkness - I Believe in a Thing Called Love
13. Eminem - Encore
14. Britney Spears - Toxic
15. The Killers - Mr. Brightside

Fjögur efstu lögin voru frekar jöfn í mínum huga. Það komu tímabil á árinu, þar sem þessi lög voru í nánast stanslausri spilun hjá mér. En ég held að Take Me Out hafi þó staðið uppúr.

Og þá plöturnar:

1. The Streets - A Grand don’t come for free - LANGBESTA plata ársins. Stórkostleg snilld. Ég get svo svarið það, ég er búinn að hlusta á plötuna að minnsta kosti 35-40 sinnum og hún er ennþá að vaxa í áliti hjá mér. Mike Skinner er besti rappari í heimi í dag, segi ég og skrifa. Engir stælar, engin læti, bara 25 ára strákur að segja frá nokkrum dögum í lífi sínu. Hvernig hann verður ástfanginn og hvernig stelpan hans heldur framhjá besta vini hans. Og umfram allt þá rappar hann um alla litlu hlutina, sem við eigum við að etja á hverjum degi.
   
   Ég man eitthvað kvöldið þegar ég sat hérna heima og heyrði í fyrsta skipti alla textana. Oft hlustar maður á lög en nær kannski ekki þeim boðskap, sem listamaðurinn vill koma til skila. En þegar ég loksins hlustaði nógu vel fékk ég gæsahúð yfir snilldinni. Endirinn á plötunni er sérstaklega áhrifamikill allt frá því þegar Mike fattar að kærastan hélt framhjá honum í “What is he thinking” yfir í “Dry Your Eyes”, þar sem hann talar við kærustuna sína um framhjáhaldið og allt yfir í lokalagið, Empty Cans sem er besta lag plötunnar. Ég get ekki hlustað á þennan kafla (sérstaklega síðustu tvö lögin) án þess að fá gæsahúð. Besta plata sem ég hef heyrt lengi.
2. Franz Ferdinand - Franz Ferdinand - Án efa nýliðar ársins. Take Me Out greip mig strax og ég hef ekki almennilega jafnað mig á því lagi. Kaflinn þegar lagið breytist úr “The Strokes” í eitthvað allt annað, er algjör snilld og ég á enn í dag erfitt með að hoppa ekki í þeim kafla. Restin af plötunni nær auðvitað ekki þeirri hæð, sem Take Me Out nær, en hún er samt uppfull af frábærum rokklögum. Jacquelina, Dark of the Matinee og svo framvegis. Frábært rokk.
3. Wilco - A Ghost is Born - Talsvert meira catchy en fyrri Wilco plötur og stendur Yankee Hotel Foxtrot ekki langt að baki. Spiders (Kidsmoke) er algjör snilld, þrátt fyrir að ég hafi verið púaður niður af vinum mínum þegar ég hef reynt að spila það. Já, og Hummingbird er frábært popp. Virkilega góð plata.
4. Madvillain - Madvillainy - Ok, ég ætla ekkert að þykjast vera einhver underground hip-hop sérfræðingur, því ég hafði ekki hugmynd um þá, sem standa að þessari plötu þangað til að ég sá þetta athyglisverða plötu-umslag í San Fransisco. En þetta eru semsagt þeir MF Doom og pródúserinn Madlib, sem saman stofnuðu Madvillain og gáfu út þessa frábæru hip-hop plötu. Þétt keyrsla í öllum lögum.
5. Modest Mouse - Good News For People Who Love Bad News - Ég vissi ekkert um þessa sveit þangað til að ég heyrði “Float On” fyrst í útvarpinu. Það lag greip mig algerlega, en samt kom það mér virkilega á óvart hvað platan þeirra er frábær. Bury Me With It, The View og fleiri eru frábært lög.
6. The Killers - Hot Fuss
7. Björk - Medulla
8. U2 - How To Dismantle an Atomic Bomb
9. Scissor Sisters - Scissor Sisters
   
10. Morrissey - You are the Quarry

Svo að lokum það besta af því gamla dóti, sem ég hef uppgötvað á árinu: Blonde on Blonde og Blood on the Tracks með Dylan. Transformer og VU og Nico með Lou Reed og Velvet Underground og svo Willie Nelson.

Bestu myndbönd ársins: Blinded by the light - The Streets, Toxic - Britney Spears og svo auðvitað Call on Me - Eric Prydz.

Þá eru stærstu jólaboðin afstaðin og þetta hefur verið indælt hingað til. Var hjá bróður mínum í gær og svo mömmu og pabba í kvöld. Fékk kalkún í gær og nautakjöt í kvöld. Ég get ekki beðið um það betra. Fékk fullt af skemmtilegum gjöfum og skemmti mér konunglega í gærkvöldi. Held ég hafi þó minnst á það áður að ég er orðinn það gamall að mér finnst skemmtilegra að sjá viðbrögð annarra við gjöfunum frá mér, heldur en mér finnst sjálfum að taka upp mína pakka. Var búinn að pæla vel í þessu öllu fyrirfram og sýndist allir vera mjög ánægðir með gjafirnar frá mér. Sem er gott.

Við fjölskyldan horfðum svo á Love Actually í jólaboðinu áðan. Ég sá myndina fyrir ári og fannst hún algjört æði. Hún var alveg jafngóð núna. Og ég er svo sannarlega ekkert minna ástfanginn af Keira Knightley núna en ég var eftir að ég sá myndina í fyrsta skiptið.

Ætla ekki að gera neitt af viti á morgun og ég get varla beðið. Ætla að reyna að halda áfram stórkostlegum frama mínum í glæpaheimi San Andreas og svo auðvitað horfa á fótbolta. Svo ætla ég að hella mér uppá kaffi og borða smákökur. Serrano er lokað, sem og hinni vinnunni minni, svo það getur enginn truflað mig. Já, þetta verður indælt.

Og já, þið sem senduð mér jólakort. TAKK! Ég stefni á að skrifa kort á næsta ári

Þetta er snilld. Samkvæmt NY Times, þá er fullt af fólki í Bandaríkjunum, sem heldur árlega uppá “Festivus” hátíðina.

Fyrir þá, sem fatta ekki brandarann strax, þá er Festivus hátíð, sem pabbi George í Seinfeld fann uppá. Hann var orðinn þreyttur á jólunum og ákvað að búa til sína eigin hátíð, sem hann kallaði Festivus. Í Seinfeld þáttunum verður Kramer svo hrifinn af hugmyndinni að hann fær pabba George til að halda aftur uppá Festivus.

Festivus hátíðin gengur útá það að í stofunni er álstöng (í stað jólatrés). Einnig mega allir gestir lýsa því yfir hversu miklum vonbrigðum hinir gestirnir hafa valdið þeim á liðnu ári. Svo er líka kraftakeppni (“feats of strength” , sem var í Seinfeld þáttunum fólst í glímu á milli George og pabba hans.

Ég held hreinlega að ég verði að halda Festivus partí næsta ár. Þetta er bara of góð hugmynd til að klikka á.

Búinn að vinna 16 tíma í dag, sem er nokkuð gott. 5 tíma í 9-5 vinnunni og svo eftir það uppá Serrano. Finnst það vera svo mikil sóun að koma bara heim og fara að sofa að ég er að reyna að halda vöku. Það þrátt fyrir að ég sé ekki að gera neitt merkilegt.

Það sama var uppá teningnum í gær. Þá vann ég víst 14 tíma. Ef ég væri ekki minn eigin atvinnurekandi á Serrano þá gæti ég sennilega kært atvinnurekandann fyrir illa meðferð á starfsfólki. En svona er þetta.

Mikið er ég samt feginn að jólatra undirbúningurinn sé búin. Fór í verslanir í kvöld í um einn og hálfan tíma og náði að klára innkaupin. Þetta átti ekki að vera neitt stress, en svo komu upp mikil veikindi á Serrano og við Emil þurftum að redda hlutunum. Samt, þrátt fyrir öll erfiðin þá hefur þetta líka verið nokkuð skemmtileg vika.

Á morgun ætlum við Emil að keyra út jólagjöfum til starfsmanna og svo fer ég með fjölskyldunni uppí kirkjugarð. Um kvöldið fer ég í boð til bróður míns. Inná milli þarf ég svo að finna tíma til að pakka inn gjöfunum.

Er núna búinn að fá fullt af jólakortum, sem mér finnst alltaf skemmtilegri og skemmtilegri með hverju árinu. Kann einhvern veginn betur að meta að fá þessi kort núna heldur en ég gerði fyrir nokkru. Samt hefur það ekkert breyst að ég er alltof gleyminn/latur til að skrifa kort sjálfur. Vona að vinir mínir móðgist ekki við þetta, því mér þykir svo gaman að fá kortin frá þeim. Mig vantar nauðsynlega kærustu til að hafa vit fyrir mér í svona hlutum.

En ok, ég ætla að fara að sofa svo ég verði hress og kátur á morgun. En segi bara til allra GLEÐILEG JÓL! Njótið þessa fáránlega stutta jólafrís!

Úff, ég er alveg búinn. Ég vaknaði pirraður, Weetabix-ið var búið og því fór ég útúr húsi með tóman maga. Sat svo ráðstefnu allan daginn um mjög áhugavert mál, en var alltaf pirraður útí allt og alla. Komst svo að ég þurfti líka að vinna uppá Serrano eftir vinnu. Það var farið að sjóða á mér þegar ég mætti þangað um fimm leytið.

Þurfti að fara í afgreiðsluna, sem virtist vera besta meðalið við pirrinu, því einhver veginn fannst mér þetta bara hálf yndislegt að vera að vefja burrito og selja fólki. Stóð þarna vaktina í þrjá tíma inní Kringlu. Að ég held í fyrsta skipti í marga mánuði, sem ég hef verið svona lengi í afgreiðslunni. Það er þó ágætt að prófa þetta öðru hverju, til að vera í aðeins betra sambandi við kúnnann og sjá hvort hlutirnir hafi breyst. Dagurinn í dag var stærsti söludagurinn í sögu Serrano. Já, ég segi það og skrifa að ég hef góð áhrif á söluna. Augljóst að maður er góður í að trekkja að viðskiptavini.

Kom svo heim í fimm mínútur og fór beint í fótbolta. Þar fékk ég svo endanlega útrás fyrir pirringnum. Langaði reyndar að berja vin minn fyrir að sparka mig harkalega niður, en ákvað að það væri full langt gengið. Mikið er samt gott að hlaupa einsog vitleysingur á eftir bolta og ná þannig öllu stressinu úr sér. Var ekki kominn heim fyrr en klukkan 11, þannig að þetta hefur verið langur og erfiður dagur.

Hef bara keypt 2 gjafir. Aldrei þessu vant, þá þakka ég Guði fyrir að ég skuli ekki vera á föstu, því allavegana slepp ég við þann hausverk. Jú, reyndar keyptum við Emil líka gjafir handa stelpunum á Serrano, þannig að í raun er ég búinn að kaupa 14 jólagjafir, sem hlýtur að teljast nokkuð gott. Á þó enn stærsta hlutann eftir. Sem betur fer er ég að mestu að gefa litlum krökkum gjafir, sem er alltaf skemmtilegast.

Ég verð að játa það að ég hlýt að vera alveg glataður að hafa ekki einu sinni heyrt lagið, sem þeir á Pitchfork velja sem bestu smáskífu ársins. Samkvæmt þeim er Heartbeat með Annie lag ársins. Náði í það á netinu og þetta er svosem ágætis popp. Ég er þvílíkt ánægður með snobbhausana á Pitchfork fyrir að velja Toxic með Britney í þriðja sætið (á eftir Hearbeat og 99 Problems með Jay-Z).

Toxic er nefnilega æðislegt lag. Ég er enginn sérstakur aðdáandi tónlistar Britney (þrátt fyrir að ég hefði viljað giftast Britney), en Toxic er einfaldlega frábært popplag og myndbandið við það lag er án efa lang-næst-besta myndband ársins (á eftir besta myndbandi allra tíma, Call on Me).

Æ!

Er svona um það bil að ná mér eftir frekar slæman þynnku dag. Þegar Eldsmiðjupizzan kemur eftir hálftíma, held ég að ég nái fyrri styrk. Var í matarboði með góðum vinum í gær. Það var helvíti skemmtilegt. Allir strákarnir urðu allavegana nokkuð ölvaðir og vorum við gríðarlega hressir til svona 4-5 um morguninn þegar ég fór heim. Fór ekki einu sinni í bæinn, sem telst til tíðinda.

Horfði á Liverpool vinna í morgun. Öskraði þegar Mellor skoraði og það var nú ekki beint til að bæta hausverkinn. Ákvað að leggja mig eftir leikinn.

Er að reyna að berja í mig eitthvað jólaskap, en það gengur erfiðlega. Hér eru hvorki skreytingar né jólatré, en ég er búinn að vera að spila jólalög og borðaði eitthvað af smákökunum, sem mamma bakaði. Samt, kemst ekki í stuð. Er ekki búinn að kaupa eina jólagjöf og sýnist allt stefna í að ég kaupi jólagjafirnar á Þorláksmessukvöld einsog svo oft áður.

Já, og ég er bara kominn með 35 rétt svör. Ferlega er þetta erfitt.

Ó, ég elska raunveruleikasjónvarp! Núna er byrjað ný sería af The Bachelorette, þar sem nokkrir strákar keppa um hylli þessarar þrítugu gellu. Ég missti af fyrsta þættinum vegna Liverpool fótbolta, en sá þátt númer 2 í gær. Hann var snilld! Gargandi snilld!

Í fyrsta lagi var það hálf scary að nokkrir þessir gaurar voru jafngamlir og ég, en þeir voru allir að pipra á lífinu og vildu helst ekki bíða stundinni lengur eftir því að eignast börn. Þeir voru allir ofsalega hrifnir af þessari Meredith og sáu hana fyrst og fremst sem eitthvað, sem gæti fært þeim þessi börn. Í þessum þætti fékk einn gaurinn prívat stefnumót, en hinir voru á hóp-stefnumótum.

Það voru í raun engin takmörk fyrir fáránlegum línum hjá þessum gaurum í þættinum. Fyrstan ber að telja gaurinn, sem Meredith fékk einkastefnumót með. Þau hittust í einhverri höll og áttu þar að borða saman. Meredith spyr hann þá hver séu áhugamál hans. Ég er ekki með svarið 100%, en það var eitthvað á þessa leið:

I like to travel, but I’m not the outdoor-sy type. I’m still caught in the whole metrosexual thing. I love to take care of myself.

Vá! Þetta er eiginlega OF mikil snilld. Samkvæmt vísindalegum könnunum á ég víst að teljast dálítið metró, en aldrei dytti mér í hug að monta mig af því við stelpu. Eru ekki stelpur fyrst og fremst að leitast eftir því að menn séu sæmilega vel lyktandi og snyrtilegir, en ekki að þeir geti talað um safnið sitt af húðkremum? Þannig ímynda ég mér þetta allavegana. Já, og þýðendur Skjás Eins þýddu metrósexúal sem “buxnaskjóni”!!!

Allavegana, gaurinn hélt svo áfram að sýna sig. Skyndilega kom svo inn þjónn og hellti vín í glösin þeirra. Gaurinn stoppaði þá þjóninn og sagði án efa bestu línu þáttarins:

ahm, do you have some Californa Oak Chardonnay.

Halló. Í fyrsta lagi, þá biður enginn karlmaður um hvítvín! Í öðru lagi, hversu tilgerðarlegt er að biðja einhvern random þjón um einhverja ákveðna tegund af hvítvíni? Come on! Ef ég væri stelpan, hefði ég ælt nákvæmlega á þeirri stundu.

Allavegana, það voru samt fleiri, sem voru enn meira desperate. Til dæmis einn, sem lá uppí rúmi með Meredith og sagði: “Ég get ímyndað mér þig ólétta með barnið okkar”. KRÆST!

Já, og annar, sem loksins náði “one on one” tíma með Meredith og nýtti þann tíma til að segja: “I want something, I want Kids”. Hann fékk ekki rós. Ég veit ekki alveg hvort gaurarnir eru að tapa sér eða hvort þeir hafi lesið of mikið af bókum, sem segi að allar stelpur séu að leita sér að “commitment” eða einhverri ámóta vitleysu.

Ég hef áður haldið því fram að Bachelorette geti aldrei verið jafn skemmtilegur og The Bachelor vegna þess að strákar geta/nenna ekki að rífast jafn mikið og stelpur og því verður ekkert um slagsmál og rifrildi. Hins vegar eru þessir gaurar svo stórkostlega desperate að þetta lítur út fyrir að þetta verði verulega skemmtileg þáttaröð.

Já, fyrir utan það að ég veit hver vann. En auðvitað segi ég ekki frá því hér.

Ok, ég er búinn að komast að stórmerkilegum hlut. Málið er nefnilega að ég verð örmagna af þreytu af því einu að vera í jakkafötum allan daginn. Ég segi bara Guði sé lof fyrir að ég vinn ekki í banka.

Sem betur fer er það svo að í vinnunni minni þarf ég ekki að vera í jakkafötum nema við hátíðleg tilefni, svo sem þegar ég tek á móti útlendingum eða þegar ég fer í heimsóknir til útlanda. Það skrítna við þessi skipti, sem ég fer í jakkaföt, er að ég verð alltaf gjörsamlega örmagna í lok dags.

Dagurinn í dag var t.d. ósköp venjulegur. Ég var mættur í vinnu aðeins seinna en vanalega og var þá með konu, sem var í heimsókn hjá okkur. Við funduðum nokkuð lengi, ég komst í ræktina og svo var ég í vinnunni til 5, sem er mjög stuttur vinnudagur. En þegar ég kom heim var ég alveg búinn. Ég settist niður og var nánast sofnaður. Þurfti þó að berja í mig hressleika því ég fór áðan útað borða. Fór á Vox, sem er æði.

Allavegana, ég get ekki séð hvernig þessi dagur hefur verið öðruvísi en aðrir dagar, nema fyrir þá staðreynd að ég var í jakkafötum. Þannig að það hlýtur að vera eitthvað við þann fatnað, sem gerir þetta að verkum. Ég fíla reyndar að ganga í jakkafötum, svona öðru hvoru. Maður fær hrós fyrir að líta vel út og þetta er ágætis tilbreyting við gallabuxurnar, sem ég geng í dags daglega. En þetta þreytu dæmi er verulega þreytandi. Já, eða eitthvað svoleiðis.

Ég er til dæmis svo þreyttur núna að þessi færsla er eintóm vitleysa.

En svona til að segja eitthvað af viti, þá vil ég vinsamlega benda fólki á að “Sooner or Later” með Bob Dylan er fokking snilld!

Já, og svo er það leiðinlegt að Toggi skuli vera hættur að blogga. Ég þarf að fara að finna mér nýjar síður til að lesa víst að bæði hann og Járnskvísan eru dottin útúr daglega blogg rúntinum mínum.

Jæja, þá er komið að því að veita hin árlegu verðlaun eoe.is fyrir leiðinlegustu frétt ársins. Verðlaunin í ár hlýtur:

Öll umfjöllun um bók Hannesar Hólmsteins um Halldór Laxness!!!

Jiminn eini, hvað þetta er þreytt umræða. Var ekki nóg að eyða síðustu jólum í þetta röfl. Rifrildi á milli bókmenntafræðinga er ekki athyglisvert fréttaefni, sama hverjir eiga í hlut. Takk fyrir.

Fyrir nokkrum dögum héldum við Emil uppá 2 ára afmæli Serrano á Pravda, þar sem við buðum samstarfsfélögum, vinum og ættingjum. Ég byrjaði að skrifa ræðu fyrir þann atburð, sem ég hætti við að flytja og úr varð þessi grein um sögu staðarins. Ég vona að einhverjir hafi gaman af því að lesa um þessa æsispennandi atburðarrás. Þetta er skrifað út frá mínum sjónarhóli, þannig að eflaust gerir sagan alltof mikið úr mínu hlutverki, en alltof lítið úr hlutverki Emils og annarra, sem hafa komið nálægt staðnum. En svona blogg er alltaf svo sjálhverft .

Það má í raun segja að Serrano hafi byrjað fyrir sjö árum í rútuferð einhvers staðar í Suður-Ameríku. Þar var ég ásamt Emil og tveim öðrum vinum mínum á ferðalagi. Í 6 mánuði flökkuðum við um öll lönd Suður-Ameríku á ferðalagi, sem við munum aldrei gleyma. Einsog ég man þetta þá sátum við Emil saman í langri rútuferð. Talið barst að mat og ég fór að tala um mexíkóskan skyndibitastað, sem ég hafði dýrkað og dáð meðan ég bjó og vann í Mexíkó.

Þegar ég var 18 bjó ég og vann í Mexíkóborg. Eftir klókum leiðum hafði mér tekist að redda mér vinnu þar í borg. Fyrsta kvöldið í Mexíkóborg fór ég út að borða með fólki frá fyrirtækinu, sem ég vann hjá. Fyrir valinu var þessi mexíkóski skyndibitastaði, sem ég varð strax ástfanginn af.

Þegar ég minntist á þennan stað við Emil á ferðalaginu í Suður-Ameríku fórum við strax á flug og okkur fannst rosalega sniðugt að opna svona stað á Íslandi.

Eftir að við komum heim úr ferðalaginu skildu leiðir. Ég fór út til Bandaríkjanna í nám en Emil í háskóla á Íslandi. Í Bandaríkjunum varð ég ofboðslega hrifinn af nokkrum veitingastöðum. Þar á meðal var einn veitingastaður, sem ég var fullviss um að myndi virka á Íslandi. Ávallt þegar ég og Hildur, fyrrverandi kærasta mín, borðuðum á þeim stað töluðum við um hversu gaman það yrði að setja upp slíkan stað á Íslandi.

Ég var skeptískur, því ég vissi ekki hvort ég þyrði útí slíkt ævintýri, en Hildur var sannfærð. Það má segja að án hennar væri Serrano örugglega ekki til. Hún hamraði stöðugt á því hversu klár og duglegur ég væri og að þetta yrði ekkert mál fyrir mig. Allar þessar pepp ræður hennar urðu til þess að ég tók ákvörðunina um að þetta vildi ég gera þegar ég kæmi heim.

Í jólafríi heima á Íslandi 2001 hringdi ég svo í Emil og bað hann um að hitta mig á kaffihúsi. Við hittumst á Kaffi List og þar bar ég undir hann hugmyndina um að opna veitingastað. Ég var alltaf á því að ég þyrfti að fá einhvern með mér í þetta og ég var viss um að Emil hefði þá hæfileika og þá þekkingu, sem mig skorti. Hann tók lygilega vel í hugmyndina og sagðist lítast mjög vel á pælingar mínar. Sú hugmynd, sem ég seldi honum það kvöld, var þó gjörólík þeim stað, sem Serrano er í dag.

Þegar ég fór aftur út til Bandaríkjanna byrjaði ég að hugsa betur um möguleikana og komst í raun á þá ákvörðun að hefðbundinn veitingastaður, einsog sá sem ég var að hugsa um, væri ekki nógu sniðug hugmynd. Vænlegra til árangurs væri ákveðin útfærsla á mexíkóskum skyndibita, sem ég hafði minnst stuttlega á við Emil. Við Hildur höfðum nefnilega verið miklir aðdáendur nokkurra staða, sem buðu uppá mexíkóskan skyndibita, og vorum sannfærð um að slíkt gæti virkað heima á Íslandi.

Ég sendi Emil því email og sagðist hafa skipt um skoðun. Hann var mjög sáttur við hugmyndina, því sér hefði litist betur á Serrano hugmyndina. Úr því varð ekki aftur snúið.

Ó, The Apprentice er svo mikil snilld. Það er ekki hægt annað en að dást að þessum þáttum og sérstaklega Donald Trump. Hápunktar þáttana eru án efa innskotin með Trump, þar sem hann bæði gefur góð ráð og svo þegar hann er að vinna.

Sérstaklega er gaman þegar það koma innskot með Trump, þar sem hann situr í limósínu og talar við einkaritarann sinn og öskrar: “Cancel all my appointments, I have to go meet the teams”. Einsog það hafi ekki verið ákveðið fyrirfram.

Ég væri til í að vera með einkaritara einungis til að geta sagt: “Cancel all my appointments”. Já, og til að færa mér kaffi, það væri indælt.

Nei, nú segi ég stopp. Þetta pósthólf hérna á Hagamelnum hlýtur að vera leiðinlegasta pósthólf í heimi.

Tölvupóstur hefur fyrir löngu séð til þess að maður er hættur að fá skemmtilegan póst. Núna fæ ég bara endalausa reikninga og auglýsingapóst. Ég er svo heppinn að fá líka alla reikninga fyrir Serrano heim til mín, sem þýðir að ég fæ heilan haug af reikningum á hverjum degi. Ég er líka ýmsu vanur í ruslpósti, en ég er gjörsamlega að farast yfir þessum endalausu auglýsingabæklingum. Einhvern veginn eru þeir allir uppfullir af vörum, sem ég hef engan áhuga á. Í dag fékk ég 5 auglýsingabæklinga.

Ég fór til útlanda í gær. Í fyrsta skipti, sem ég fer til útlanda í minna en sólahring. Fór út til Osló kl 7 og kom aftur fyrir klukkan 11 um kvöldið. Mætti svo í vinnuna gríðarlega hress í morgun, en er núna alveg búinn.

Ég komst endanlega að því að tollurinn er í samsæri gegn mér. Þar sem ég var á fundi var ég í jakkafötum og ég er nýbúinn í klippingu, þannig að ég lít út einsog 18 ára kórdrengur. Auk þess var ég bara með bakpoka, en engan farangur. En SAMT var ég tekinn í tékk í tollinum. Það er greinilegt a þegar ég tek uppá því að smygla kókaíni til landsins, þá munu jakkaföt ekki duga til að gabba tollarana.

Í kvöld er ég glaður.

Ég elska Liverpool. Ég fokking elska þetta lið!!! Þið megið alveg gera grín að þessu, en það er bara fátt skemmtilegra en að horfa á svona frábæra fótboltaleiki með uppáhaldsliðinu sínu. Ótrúlega gaman!

Þetta er SNILLD!

Farsímafyrirtæki í Ástralíu býður nú kúnnum sínum að loka fyrir viss númer áður en það fer á djammið. Þannig að til dæmis er hægt að loka á númer hjá fyrrverandi kærustum, svo maður hringi ekki í þær þegar maður er orðinn vel drukkinn.

Þetta hefði hiklaust komið sér vel fyrir mig í nokkur skipti í gegnum tíðina.

Símayrirtækið fann út að 95% fólks í könnun hringir í fólk þegar það er á djamminu. 30% hringja í sína fyrrverandi, 19% til núverandi maka og 36% í aðra, svo sem yfirmenn sína.

Fyrirtækið fann einnig að 55% aðspurðra kíkja á gemsann sinn “morguninn eftir” til að sjá hverjir þeir hafa hringt í daginn áður. Hóst hóst.

Ég var að horfa á Kastljós áðan og þá áttaði ég mig á merkilegum hlut: Ég trúi því ekki enn að Halldór Ásgrímsson sé orðinn forsætisráðherra. Þetta er of magnað til að vera satt.

Ok, nú er ég 27 ára gamall. Síðan ég fæddist hafa forsætisráðherrar Íslands komið úr eftirfarandi flokkum:

Sjálfstæðisflokkurinn: 18 ár
Framsóknarflokkur: 8 ár
Alþýðuflokkur: 4 mánuðir

Er þetta fokking eðlilegt???

Í alvöru talað? Alþýðuflokksmaðurinn var forsætisráðherra þegar ég var tveggja ára!!! Síðan ég varð þriggja ára hafa Íhaldið og Framsókn ráðið öllu á Íslandi.

Sú staðreynd að Halldór er orðinn forsætisráðherra þýðir líka að í þeim löndum, sem mér þykir mest vænt um eru helstu ráðamenn þessir:

Ísland: Halldór Ásgrímsson
Bandaríkin: George W. Bush
Venezuela: Hugo Chavez

Kræst! Þetta er ekki hægt.

Vá, heimur minn hefur hrunið.

Joel Stein, pistlahöfundur í Time, skrifar grein í LA Times þar sem hann fjallar um veruleikasjónvarpsþætti. Þar talar hann um að Simple Life sé skrifaður frá upphafi til enda, sem kemur svo sem ekki á óvart.

Það, sem kemur hins vegar á óvart er að Stein birtir HANDRIT að Queer Eye for the Straight Guy þætti!!!

Auðvitað vissi maður að þátturinn væri vel undirbúinn, en það virðist einnig vera sem að einstaka línur og atburðir séu undirbúnir. Þannig að allar línurnar hans Carsons, sem virðast koma óundirbúnar þegar hann finnur ákveðna hluti í íbúðum karlanna, eru víst margar hverjar undibrúnar.

Handritið er nokkuð magnað. Þar er talað um hverju hommarnir eiga að taka eftir í íbúðinni, hvað þeir eiga að tala um í fatabúðinni og öll ráðin, sem Jai gefur þeim gagnkynhneigða eru þarna á blaði.

Ja hérna! Say it ain’t so. (via MeFi)

Mikið afskaplega hefur þetta verið róleg helgi, sem nær svona nokkurn veginn hámarki þegar maður er á netinu á laugardagskvöldi. En þetta var jú allt planað. Ég var ákveðinn í að djamma ekki, heldur reyna að taka lífinu rólega. Veitir víst ekki af.

Í gær var ég uppí HR, þar sem ég horfði á nemendur í MBA námi flytja lokaverkefni sitt. Verkefnin tengdust ákveðnu vörumerki, sem ég hef umsjón með í vinnunni og því var ég fenginn sem “sérfræðingur” og átti að spyrja nemendur spurninga. Það var bara nokkuð fínt.

Þetta er búin að vera frekar mikil stress vika og eitthvað gerði það að verkum að þegar ég kom heim úr vinnunni í gær var ég gjörsamlega úrvinda. Ég lagðist uppí sófa, en sá að ég væri ekki alveg að höndla þetta allt saman og fór því að sofa. Vaknaði reyndar aftur um kvöldmat og lá uppí sófa í annarlegu ástandi það sem eftir lifði kvöldsins.

Ef það er einhver, sem er snillingur í að sóa lagardögum í ekki neitt, þá er það ég. Ég svaf til hádegis, horfði svo á fótbolta, fór uppá Serrano, horfði á meiri fótbolta þegar ég kom heim og spilaði Halo2. Pantaði pizzu og reyndi að horfa á Charlie’s Angels 2, en mikið djöfull er hún nú leiðinleg. Spjallaði svo við gamlan vin, sem býr í Tælandi. Ég er byrjaður að láta mig dreyma um að heimsækja hann í Bangkok á næsta ári. Verð þó að passa mig á því að hugsa ekki um ferðalög á þessum tíma árs.

Allavegana, mér finnst þetta alveg fáránlega fyndin markaðsherferð (via MeFi)

Einnig: The Onion: Iraq adopts terror alarm system

Í World Class í dag sá ég strák í bol, sem á stóð: “Don’t be economic girlie men”. Ég hélt í alvöru að Genni vinur minn (sem ég hef ekki heyrt frá lengi, hint hint) væri sá eini, sem fyndist þessi komment frá Schwartzenegger sniðug. Það, sem meira er, ég held að gaurinn sé í SUS. Þessir “economic girlie men”, sem Arnie talaði um, eru þeir, sem telja að fjárlagahalli Bandaríkjanna sé of mikill. Semsagt, allir hagfræðingar í heimi, fyrir utan þá, sem eru á launum hjá Bush.

Allavegana, ég hef aldrei talað um kosningarnar og nenni eiginlega ekki að gera það. Mér datt hins vegar í hug að birta hérna hluta úr bréfi til fyrrverandi herbergisfélaga míns úr háskóla. Hérna er kaflinn, þar sem ég talaði um kosningarnar í USA stuttu eftir að þær voru haldnar.

I still can’t believe how things went. I’m sure you’ve felt the same way I have.

I was really into the elections.  I stayed up to watch the debates, and all the programs I could catch on them.  On election night I went to an event hosted by the American Embassy in an art gallery in Reykjavik.  I then stayed up at home until around 4AM, but finally fell asleep.  I woke up the next day, turned on my computer and was convinced Kerry had won.  I couldn’t believe it.  And that’s sort of been my mood over the last days.  I still can’t believe it, and I get really annoyed talking about it.

I *really* thought Kerry would win.  I *really* thought more than 60% of the population would show up to vote.  I’m so disappointed, so I can only imagine how you feel, since you have to live there.  I just want to shake people who really didn’t think it was worth their time to spend two hours of their precious time to vote.  I just cannot understand them, and I can’t understand the people who vote for Bush. That’s just something I have to accept. I even have an Icelandic friend who thinks Bush is brilliant. No matter how hard I try, I just can’t understand him. I think I told you sometime that most of the time I can understand my opponents in Icelandic politics, but I *just can’t* understand Bush or his supporters.

I actually read a good article about the whole blue/red state America by an Icelandic leftist.  The thing is that the America we know from TV is sort of the blue state America. We see all those shows from New York, Chicago, L.A., and we really don’t understand those red state people, who find banning gay marriage more important than stopping the U.S. from attacking other countries or a healthy economy.  We just cannot understand them.  So that’s basically the feeling.  We’ve given up on trying to understand America. I saw a poll somewhere where 90% of the Icelandic population wanted Kerry to win. Those same 90% basically think Bush is an evil moron.

The remarkable thing is really that even though I lived for more than 3 years in the U.S., I completely failed to see the red side of America.  I don’t know why, but all my friends are Democrats, even those I made before I went to college.  I remember those dorky conservative guys who wrote for that conservative paper at NU, but I really never got to know them, only the Democrats. It’s a bit weird.  Oh well.

Anyways, you deserve better than Bush.

Ég held því fram að það séu engir bloggarar, sem eru jafn beittir og ótrúlega fyndnir þegar þeir fjalla um persónur, sem þeir fíla ekki, einsog Toggipop og Dr. Gunni.

Það þarf varla frekari sannanna við en umfjöllun þeirra um Kristján Jóhannsson í Kastljósþættinum áðan: Toggi Pop - Doktorinn.

Ég horfði hins vegar ekki á þáttinn, heldur var ég á Players að horfa á Liverpool vinna Tottenham í vítaspyrnukeppni. Mikið var það gaman. Og mikið hlýtur að vera leiðinlegt að vera Tottenham aðdáandi. Einnig er það augljóst að það er ekki beinlínis auðvelt að vera hávær stelpa inná þessum fótboltapöbbum.

Já, svo er ég á lista Mýslu yfir frægt fólk, sem hún hefur hitt í Melabúðinni undanfarnar vikur.

Ljómandi skemmtilegt.

Ef þið vissuð það ekki fyrir, þá erum við víst öll að fara að deyja úr flensu á næstu mánuðum:

the death toll could exceed one billion if the disease were to spread rapidly among people

Þetta er nú aldreilis hressandi fréttir (via MeFi)