Tvö kvöld í röð hef ég lent í því að vinna með laptop-tölvuna fyrir framan sjónvarpið, þar sem ég þarf að undirbúa ansi marga fundi fyrir næstu daga. Í gær var það American Idol, sem ég sat undir, en í kvöld hið íslenska.

Eru menn ekkert að grínast með það hversu miklu skemmtilegra American Idol er? Reyndar þá eru keppnirnar á sitthvoru stiginu, þannig að það skýrir smá muninn. Fyrir kvöldið í kvöld hafði ég aldrei enst í gegnum meira en 15 mínútur af þessu íslenska Idol-i, en í kvöld horfði ég á allan þáttinn. Ameríska Idol-ið er frábær skemmtun og ótrúlega fyndið, en íslenska Idol-ið nær ekki þeim hæðum. Er nokkuð sammála Hagnaðinum í áliti mínu á þessum keppnum. Ég átta mig ekki almennilega á obsessjóni Íslendinga á þessari keppni.

Annars er ég að fara út í fyrramálið til Kölnar (via London). Verð í Köln í fjóra daga, fer þá til Frankfurt og ætla svo að eyða næstu helgi í Prag.

Ég verð að komast í nettengingu vegna vinnunnar, hvort sem það er boðið uppá hana á hótelunum eður ei. Þannig að ég mun vonandi geta uppfært eitthvað á meðan á ferðinni stendur.

Já, og þetta er magnað.

Hérna er fyrsti þátturinn af bandarísku útgáfunni af The Office (38 mb., Windows Media).

Það þarf sennilega ekki að koma neinum á óvart að breska útgáfan er sirka hundrað sinnum betri.

Búinn að vinna síðan 8 í morgun með klukkutíma körfuboltahléi. Það er ágætis törn, enda komið fram yfir miðnætti.

Í iTunes eru eftirfarandi lög á rípít og hafa verið það undanfarna daga:

Bob Dylan - Man in Me (eitt aðallagið í Big Lebowski)
Annie - Heartbeat
Bob Dylan - Standing in the Doorway
Like a Hurricane - Neil Young & Crazy Horse. Algjörlega frábært lag. Ég elska Neil Young og þetta er að mínu mati besta rokklagið hans. Aðeins kántrí lögin á Harvest ná að toppa þessa snilld!

Fyrirgefið, en gerið þið ykkur grein fyrir því að Chicago Bulls eru í 6. sæti í Austurdeildinni?! Sjötta sæti! Einum og hálfum leik á eftir meisturum Detroit! Liðið, sem hefur ekki komist í úrslitakeppnina síðan Jordan hætti og byrjaði leiktíðina 0-9!

Liðið, sem byrjaði síðasta leik var skipað Luol Deng, Antonio Davis, Othella Harrington, Kirk Hinrich og Chris Duhon. Jamm, nöfn sem allir Íslendingar þekkja. Besti leikmaðurinn er hvítur og heitir Kirk Hinrich! Þetta lið er alveg stórkostlega magnað. Meira að segja Eddy Curry og Tyson Chandler eru byrjaðir að spila vel. Mest hefur þó munað um nýliðana Luol Deng og Ben Gordon.

En þetta er magnað og yndislega skemmtilegt, því Bulls hafa ekki getað neitt síðan ég byrjaði að halda með þeim. Ég ólst nefnilega upp sem Boston Celtics aðdáandi, en heillaðist af Bulls þegar ég bjó í Chicago. Ég átta mig ekki alveg á því hvernig mér tókst að heillast af þeim, þar sem Jordan var þá hættur og liðið gat ekki neitt, en allavegana það gerðist. Mikið væri nú gaman ef þeir kæmust í úrslitakeppnina.

Annars var ég einmitt að koma úr körfubolta og þar með eru komnir þrír dagar í röð þar sem ég hef verið í íþróttum á kvöldin. Ég er gjörsamlega uppgefinn og orðinn ansi pirraður á að bíða eftir pizzunni minni.

Þetta myndband er ÆÐI!!!
(36 mb. Windows Media).

Mæli með þessu fyrir alla. Mig langaði til að pakka oní ferðatösku og byrja að ferðast um leið og ég kláraði að horfa á þetta. Algjör snilld (via Mefi)

Ja hérna, Össur Skarphéðinsson, Krataforingi er byrjaður að blogga. Hann byrjar af krafti og það er meira að segja hægt að kommenta við allar færslur. Hægt er að nálgast RSS skrá hér.

Össur skrifar þetta í stuttum og hnitmiðuðum bloggstíl og hann fellur ekki í þá gryfju, einsog aðrir pólitíkusar, að skrifa á heimasíður sínar einsog þeir séu að skrifa í Morgunblaðið. Björn Bjarna skrifar reyndar meira í bloggstíl, en pistlarnir hans eru alltaf svo fáránlega langir að ég gefst upp á lestrinum.

Mér líst vel á þetta framtak hjá Össuri og það sýnir vissulega kjark að hafa opið fyrir komment. Ég veit ekki hvað það er, en mér finnst stjórnmálamenn alltaf setja sig í alltof hátíðlegar stellingar í skrifum á heimasíðurnar sínar. Össur virðist vera óformlegri í þessum skrifum og fyrir vikið verður þetta að ég held skemmtilegra.

Svona við fyrsta lestur virkar síðan sæmilega áhugaverð, sem er mjög ólíkt þeim skrifum, sem tíðkast. Langflottast væri náttúrulega að fá blogg frá ungu þingmönnunum, sem væri skrifað einsog þeir væru actually yngri en fimmtugt. Ef að það væri til dæmis ekki mynd uppí horninu, þá væri erfitt að gera sér grein fyrir því (eftir lestur síðunnar) að Dagný þingkona skuli bara vera 28 ára gömul.

Væri ekki gaman að sjá bloggsíður hjá ungu þingmönnunum, sem sýndu okkur að þau væru actually einsog flest ungt fólk? Væri ekki gaman að fá blogg frá Dagnýju þar sem hún hneykslast yfir Bachelorette eða frá Ágústi Ólafi, þar sem hann talar um sætu stelpurnar á Austurvelli? Þetta fólk hlýtur að hafa um eitthvað meira spennandi að skrifa en einhverja stjórnmálafundi útí bæ. Ég efast ekki um að þessir þingmenn myndu fá fleiri heimsóknir á síðurnar sínar og myndu njóta meira fylgis ef að skrif þeirra væru ekki jafn hátíðleg.

Er það óeðlilegt að hoppa við Bob Dylan lag? Ég var að spá í þessu í gærkvöldi. “One of us must know (Sooner or Later)” kveikir í mér einhverja einkennilega löngun til loka herberginu, stilla græjurnar á hæstu stillingu og hoppa.

Í laginu eru t.d. tveir stórkostlegir kaflar: Fyrst þegar Dylan syngur “I didn’t know that you were sayin’ goodbye for gooooooooooooood” og svo keemur píanó og trommur og læti. Algjört æði. Þá hoppa ég.

Svo í lok lagsins þegar munnhörpusólóið kemur með píanóundirleik. Það er einhvers konar rokk fullkomnun. Fullkominn endir á laginu. Svo er best að láta bara Blonde on Blonde rúlla áfram og þá er maður kominn í rólegri fíling í “I Want You”. Fokk hvað ég dýrka Dylan. Þetta er ekkert eðilega mikil snilld.

Hey, ég sá sæta stelpu í Melabúðinni í kvöld. Það afsannar ummæli mín frá því um helgina.

Svo er líka allt í einu komnar fleiri sætar stelpur í World Class í hádeginu. Það var í raun ekki annað hægt miðað við hversu fáránlega mikið af fólki er komið þangað þessa dagana. Annaðhvort er allt Ísland í einhverju tímabundnu líkamsræktar-átaki, eða þá að allar aðrar líkamsræktarstöðvar í bænum eru tómar.

Annars er bílastæðið fyrir utan World Class komið efst á listann yfir þá hluti, sem ég hata. Bílastæðið hefur þar með vippað sér uppfyrir vekjaraklukkuna mína, Roy Keane og veðurfréttir í sjónvarpi á listanum mínum.

Annie: Well, have you ever made love high?
Alvy: Me? No. I - I, you know, If I have grass or alcohol or anything, I get unbearably wonderful. I get too, too wonderful for words.

Ó, ég elska Woody Allen!

Horfði á Rules of Attraction fyrir nokkrum dögum. Sæmileg mynd. Sérstaklega útaf tvennu: Byrjunaratriðið er frábært og svo er Shanny Sossamon alveg ótrúlega sæt. Það er næg ástæða til að horfa á myndina

Stórkostleg tíðindi!

Á Serrano getur þú nú keypt ljúffengar Quesadillas. Þetta eru auðvitað stórtíðindi í sögu íslenskra veitingastaða. Ég mæli með Quesadillas með kjúklingi, Steiktu grænmeti og maís. Það var kvöldmaturinn minn í gær. Algjör snilld, þó ég segi sjálfur frá.

</plögg>

Ég er að fara til útlanda aftur á laugardaginn og verð í nærri tvær vikur í eintómu vinnu stússi. Nú er það ákveðið að ég fer til Kölnar, Frankfurt, Prag (nýtt land, Jibbíííííí) og svo til Amsterdam. Verð yfir helgi í Prag, þannig að ég get túristast. Er eitthvað, sem ég þarf nauðsynlega að gera í Prag?

Það skal enginn segja mér annað en að þessi Birkir framsóknar-Alþingis-maður sé svona 10 árum eldri en ég! Lágmark! Ég neita að trúa öðru!!!

NEITA ÞVÍ!!!

(sjá sönnunargagn A)

Úr sjónvarsfréttum RÚV:

Samfylkingin á Akureyri telur nauðsynlegt að næsti varaformaður Samfylkingarinnar verði af landsbyggðinni.

(Lemur hausnum í vegginn)

Staksteinar í Mogganum er einhver alversta froða í íslenskum fjölmiðlum. Í síðustu viku birtist þessi snilld:

Í þeim kosningum var Ingibjörg Sólrun forsætisráðherraefni Samfylkingarinnar. Hún varð ekki forsætisráðherra.

Það er hægt að færa rök að því, að þjóðin hafi hafnað Ingibjörgu Sólrúnu, sem forsætisráðherra í síðustu kosningum.

HALLÓ! Í fyrsta lagi legg ég til að Mogginn hætti að hafa Staksteina á síðustu innsíðunni í blaðinu, því þá endar maður alltaf lesturinn reiður. Í öðru lagi, eru þeir ekkert að grínast með þessa vitleysu?

Það vill svo til að Ingibjörg Sólrún, Halldór Ásgríms og Davíð Oddson voru öll í framboði í sama kjördæminu, Reykjavík Norður. Hvaða flokkur skyldi hafa fengið flest atkvæði í Reykjavík Norður? Var það kannski Framsókn? Nei, Framsókn og Halldór Ásgríms fengu bara 11% atkvæða. Nú þá hlýtur það að hafa verið Davíð og Íhaldið! Neibbs, Davíð fékk bara 35%. Ingibjörg, Össur og Samfylkingin fengu hins vegar 36%.

Samfylkingin var því stærsti flokkurinn í þessu kjördæmi. Má því ekki með sömu rökum segja að þjóðin hafi líka hafnað Davíð og Halldóri sem forsætisráðherraefnum?

Málið er auðvitað að þjóðin getur hvorki valið né hafnað forsætisráðherraefnum. Það er einmitt svo að maður, sem fékk 4.199 atkvæði í síðustu kosningum, er forsætisráðherrann okkar.

Lifi lýðræðið og lifi Moggalógík!

Annars er þetta búinn að vera ljómandi fínn dagur.

Ég elska ferðabækur og þá sérstaklega ferðabækur eftir Bill Bryson. Ég hef lesið stærsta hlutann af bókunum hans, þar meðtalið Lost Continent þar sem hann ferðast um Bandaríkin og Neither here nor there, þar sem hann rifjar upp bakpokaferðalagið hans um Evrópu. Þegar ég er á ferðalagi vegna viðskipta á ég það til að leiðast inní flugvalla bókabúðir og kaupa bækurnar hans. Á óspennandi viðskiptaferðalögum er yndislegt að láta sig dreyma um meira spennandi ferðalög en dagsferðir til Noregs.

Í Póllandsferðinni kláraði ég In a Sunburned Country, sem er ferðasaga Brysons frá því í Ástralíu. Ólíkt fyrri bókunum, þá er hann í þessari bók of heillaður af landi og þjóð til að vera jafn kaldhæðinn og vanalega. Bryson kolféll nefnilega fyrir Áströlum og landi þeirra. Og hann er alveg einstaklega góður í að lýsa kostum þeirra og í raun féll ég alveg fyrir Ástralíu bara af því að lesa bókina. Samkvæmt honum þá er Ástralía algjör paradís, full af hamingjusömu fólki, sem lifa í landi, sem er eitt hið ríkasta í heimi og njóta þess að hafa nærri fullkomið veður allan ársins hring. Ég get svo svarið það að oft á tíðum langaði mig að láta bókina niður og kaupa mér flugmiða beint til Sydney.

Ég hef reyndar kynnst nokkrum Áströlum um tíðina og þeir eiga það allir sameiginlegt að þeir geta ekki hætt að tala um Ástralíu. Þeir elska landið sitt og eru óendanlega stoltir. Þeir Ástralar, sem ég hef kynnst, eru einsog gangandi landkynning allan sólarhringinn. Þannig að það hlýtur að vera eitthvað verulega spes við þetta land. Mig langar allavegana að fara!

Hef annars klárað nokkrar bækur að undanförnu, sem eru þess virði að fólk lesi.

What’s the matter with Kansas er frábær pólitísk bók, sem reynir að skýra hvernig Repúblikanar hafa smám saman náð völdum í miðríkjum Bandaríkjanna. Hún fjallar um það hvernig þeir fátækustu í landinu eru oft á tíðum dyggustu kjósendur Repúblikana, einungis vegna þess að fólk kýs útfrá trúarskoðunum í stað efnahagslegra ástæðna. Margt af þessu fólki hefur misst trúna á að stjórnvöld hjálpi við að bæta efnahagsástand þeirra og vona þess í stað að stjórnvöld beiti sér fyrir því að koma gildismati þeirra yfir á aðra. Þess vegna kýs þetta fólk Repúblikana, en efnahagsstefna þess flokks er þessu fólki beinlínis fjandsamleg.

Moral Values, sem þetta fólk telur mikilvægast allra málefna, breytist svo aldrei. Hollywood myndir halda áfram að versna, Howard Stern heldur áfram að vera vinsæll, fóstureyðingar eru ennþá löglegar og svo framvegis. Það eina, sem fólk hefur uppskorið eftir stuðninginn við Repúblikana eru skattalækkanir, sem hygla þeim ríkustu. Eða svo segir allavegana höfundurinn, Thomas Frank.

Las einnig The Five People you meet in heaven, sem er góð. Já, og svo er Moneyball frábær, sérstaklega fyrir þá sem hafa áhuga á baseball og viðskiptum.

Ég verð að segja að ég hálfpartinn dáist að fólki, sem getur pikkað út manneskju á djamminu, gengið uppað henni og hafið samræður um ekki neitt.

Ég fer á djammið vegna þess að mér finnst það skemmtilegt, en auðvitað er vonin um að finna einhvern líka partur af þessu. Það situr þó svo lítið eftir að kvöldi loknu. Í gær sá ég svo sæta stelpu á dansgólfinu að ég fékk í magann þegar hún dansaði rétt hjá mér. Hún var svo sæt að ég fann mig næstum þvi knúinn til að fara uppað henni og segja eitthvað glatað. Næstum því! En ég vissi ekki hvað það átti að vera, svo ég hætti við. Svo sá ég hana uppi talandi við einhvern strák og þar með var hún útúr mínu lífi. Og ég get ekki einu sinni lýst henni almennilega í dag. Kannski ef ég hitti hana aftur myndi ég muna eftir henni. Kannski ekki.

Svo sá ég aðra stelpu á dansgólfinu og sama sagan endurtók sig.

Það situr ekkert eftir í manni. Einu skiptin undanfarna mánuði, sem eitthvað hefur setið eftir í mér daginn eftir, var þegar ég hitti stelpur, sem ég hafði hitt áður. Hitti fyrir einhverjum vikum eða mánuðum stelpu, sem ég var með í skóla einu sinni en hafði ekki séð í langan tíma. Hún stóð uppúr í minningunni daginn eftir, en það gera ekki stelpur, sem maður hittir í fyrsta skiptið á djamminu. Svona er það bara.

En ég var samt á æðislegu djammi. Var með vinnunni á Thorvaldsen Bar í mat og drykk og fór svo með nokkrum á Pravda og seinna á Hverfisbarinn, þar sem ég var eitthvað frameftir. Dansaði mikið og skemmti mér æðislega.

Kom þó heim og setti Damien Rice á og sofnaði á sófanum. O er ekki beint plata, sem ég hlusta á þegar ég er í stuði, þannig að eitthvað var ég daufur í lok kvöldsins.

Vaknaði í morgun og fannst að ég hefði gert einhvern skandal, en fattaði svo að kvöldið hafði bara verið æðislegt og ég hafði hvorki sagt né gert neitt vitlaust. Labbaði niður í bæ til að sækja bílinn minn og hélt að ég hefði losnað við þynnkuna, en eftir fótboltagláp var ég orðinn svo slappur að ég ákvað að fara að sofa. Vaknaði um kl. 7. Drakk 1 lítra af Kristal og horfði á Simpsons frá því í gær. Settist svo niður hér og hugsa minn gang. Sá að ég hafði fengið email frá fóstursystur minni í Venezuela, og talaði svo við góðan vin á MSN. Sit núna og hlusta á Sea Change með Beck. Ég eeeelska þessa plötu! Líður einsog það sé sunnudagskvöld en er því feginn að það er bara laugardagur.

Mér finnst alltaf erfitt að koma aftur í vinnuna eftir hlé. Þegar maður er í vinnuferðum erlendis eiga verkefnin til með að hlaðast upp á meðan. Ég mætti í vinnuna á fimmtudag frekar þreyttur eftir að hafa komið heim seint í daginn áður. Það er eiginlega dálítið yfirþyrmandi að lesa svona mikið af tölvupósti á svo stuttum tíma. Í vinnupóstinum höfðu hlaðist upp um 90 skeyti og í prívat póstinum um 10. Maður verður kolklikkaður á að lesa svona mikið af pósti og tilfinningarnar verða fáránlega brenglaðar.

Á tæpum klukkutíma komst ég að því að ég hafði móðgað eina manneskju verulega, fundur sem ég fór á fyrir nokkrum vikum - bar lítinn árangur, þessi aðili hafði verið að kvarta, þessi aðili er byrjaður á þessu, hinn aðilinn er byrjaður á hinu. Þessi er reiður, þessi er glaður og svo framvegis…

Það bærast svo margar tilfinningar með manni eftir allan þennan lestur. Maður er ánægður með einn hlut en fúll yfir öðrum. Allt saman var þetta eiginlega of mikið fyrir mig þann daginn, sérstaklega þar sem ég var svo þreyttur. Þannig að dagurinn varð allur hálf skrítinn. En svona er þetta.

Við erum að leita okkur að fólki á Serrano. Þetta eru vaktir í afgreiðslu á daginn frá 16-20 og svo um helgar. Mjög sveigjanleg vaktaplön. Ef þú, eða einhver, sem þú þekkir, er að leita sér að vinnu með skóla, endilega sendið mér línu á serrano (@) simnet.is. Ég ætla að reyna að taka viðtöl á morgun inní Kringlu.

Auðvitað eru Pólverjar fínir. Þrír dagar eru nú ekki langur tími til að kynnast þjóð, en það er allavegana byrjun. Fyrir það fyrsta eru allir Pólverjar Pólverjar. Það er, það eru allir eins, allir af sama stofni, allir hvítir. Ekki það að Pólverjar hafi eitthvað á móti innflytjendum, þetta bara er svona. Það var ekki fyrr en á þriðja degi sem ég sá svartan mann og ég sá aldrei neinn frá Asíu eða Mið-Austurlöndum. Dálítið magnað aðeins 300 kílómetra frá Þýskalandi.

Því miður eru stelpurnar ekki jafn huggulegar og í Rússlandi. Þær eiga þó það inni að mér finnst svo yndislega krúttulegt að heyra stelpur tala slavnesk tungumál. Finnst það næstum því jafnflott og að heyra argentískar stelpur tala spænsku. Ég held að ég yrði miklu fyrr hrifnari af stelpu ef hún talaði við mig á rússnesku eða pólsku frekar en einhverju öðru tungumáli.

En allavegana, fyrir utan vinnu gat ég skoðað smá hluta af Varsjá, bæði í leigubíl og gangandi. Ég keypti mér Lonely Planet bók um Pólland og las um sögu þessa lands á leiðinni. Ég er ákveðinn að koma aftur til Póllands og fara þá niður til Kraká og skoða þá borg sem og Auschwitz.

Varsjá ber þess á ýmsan hátt merki hversu illa borgin varð úti í Seinni Heimsstyrjöldinni. Aðeins 50% íbúanna lifðu af Heimsstyrjöldina og aðeins 15% bygginganna stóðu þegar að Nasistarnir höfðu lokið sér af. Ég hafði engin tækifæri til að fara þar sem Gettó-ið var áður og sjá minnismerki um hetjulega baráttu Gyðinga og Pólverja, en ég er harðákveðinn í að gera það næst þegar ég kem til Varsjár. Það er svo ótrúlegt hvað þessi þjóð hefur mátt þola í gegnum tíðina enda hafa fáar þjóðir verið jafn einstaklega óheppnar með nágranna.

Sú staðreynd að svona fáar byggingar lifðu styrjöldina af veldur því að borgin er ansi lituð af arkitektúr áranna eftir Heimsstyrjöldina og eru byggingarnar þá undir áhrifum frá Sovétríkjunum og þeim arkitektúr sem þar var vinsæll. Til að mynda er hæsta byggingin, Palace of Culteres nánast alveg einsog systurnar sjö, sem Stalín lét byggja í Moskvu. Palace of Cultures var jú gjöf Sovétmanna til Pólverja og voru nokkuð skýr skilaboð um það hver stóri bróðir væri, því lengi vel var bannað að byggja hærri byggingar í Varsjá.

Gamli miðbærinn hefur að hluta til verið endurreistur einsog hann var, en einnig að hluta til einsog hann var ekki. Sumar byggingar eru byggðar einungis svo þær líti út fyrir að vera gamlar. Bærinn er þó sjarmerandi, þótt að matsölustaðurinn, sem við borðuðum á fyrsta kvöldið í miðbænum hafi verið lygilega slappur. Innblásinn af Lonely Planet bókinni pantaði ég Bigos af matseðlinum, sem er víst það pólskasta af öllu pólsku í pólskri matagerðarlist. Þetta var ofsoðið kál borið fram í óætu brauði. Bragðaðist jafnvel verr en það hljómar.

Svo er Pólland auðvitað orðið mekka kapítalismans og með hreinum ólíkindum hvað það er hægt að opna marga KFC og McDonald’s staði á ekki lengri tíma. Þarna eru Kringlur útum allt og allir súpermarkaðirnir eru í eigu Carrefour og Tesco. KFC, H&M, Pizza Hut, Zara og McDonald’s á hverju götuhorni. Þetta ætti ekki að koma mér á óvart eftir veru mína í Rússlandi, en stundum getur maður ekki annað en gapað yfir ógnarkrafti kapítalismans.

Myndavélin mín varð batteríslaus á versta tíma, þannig að ég tók engar myndir. Ég held einmitt að myndavélin fái þráðlaust rafmagn úr íbúðinni minni. Hún virðist alltaf vera fulllhlaðinn heima hjá mér, en um leið og ég tek hana útúr húsi, þá verður hún batteríslaus. Helst reynir hún að vera batteríslaus þegar að hleðslutækið er í öðru landi. Ég verð því bara að taka myndir næst.

Ólafur Teitur, frjálshyggju- og Liverpool maður er alveg ótrúlegur. Fyrir tveim vikum finnur hann einhvern prófessor, sem vill íhuga það að Ísland segi upp EES samningnum og tekur sjálfur við hann viðtal, sem er sett á forsíðu Viðskiptablaðsins.

Síðan fær hann til sín í sjónvarpssal hinn Íslendinginn, sem heldur uppi sömu skoðun og vitnar þar í eigin viðtal í Viðskiptablaðinu (sem hann tekur aldrei fram að hann hafi tekið) og lýsir því síðan sigri hrósandi í lok þáttarins að nú sé komin af stað umræða í þjóðfélaginu um að segja upp EES samningnum. Já, og svo kemur hann með 5 mínútna innslag um að RÚV hafi ekki haft einhverja frétt í fréttayfirliti á meðan að skyldar fréttir komust í yfirlitið. Algjör snilld!

Það er ekki á mann leggjandi að byrju þynnkudag á því að Liverpool tapi fyrir Man United. Ég er búinn að vera hálf þunglyndur í allan dag. Var á djammi í gær en reif mig upp þegar nokkrir vinir komu í heimsókn til að horfa á leikinn. Leikurinn var svo ömurlegur. Skap mitt er sambland af þreytu, þynnku og þessu tapi. Semsagt ekki skemmtilegur kokteill.

Ætla að fara snemma að sofa í kvöld, þar sem ég held að frekari mannleg samskipti séu ekki æskileg. Nokkuð góður mælikvarði á það er þegar mamma fer að kvarta yfir því að ég sé alltof daufur.

Það var semsagt starfsmanndjamm á Serrano í gær. Mjöög skemmtilegt. Upphaflega ætlaði ég ekki að drekka, en það klikkaði. Fór svo í bæinn með fólkinu. Allir vildu fara á Gaukinn, þar sem það virðist vera staður fyrir uuuuunga fólkið. Semsagt staður þar sem öllum er hleypt inn. Dyravörðurinn spurði mig um skilríki og ég spurði tilbaka: Ertu að spyrja MIG um skilríki. Hann leit á mig og sagði, nei drífðu þig bara inn.

Ég meina þetta var einsog á þriðjubekkjarkvöldi í Verzló. Ég er nú alltaf hræðilega slappur í því að segja til um aldur stelpna (mér finnst þær alltaf vera miklu eldri en þær eru) en strákarnir þarna virtust margir hverjir ekki vera mikið eldri en 14. Eða það fannst mér allavegana. Ég gafst fljótt upp. Var líka ekkert alltof hress eftir veikindin. Hafði verið í fínu stuði í partíinu, en hafði greinilega ekki úthaldið með mér. Ákvað bara að fara heim, þrátt fyrir að ég hafi nú ekki verið mjög drukkinn.

Á mánudaginn er ég að fara til Póllands, heimalands Jerzy fokking Dudek og verð í þrjá daga í Varsjá. Ég hef alltaf haft ákveðna fordóma gagnvart Póllandi, sem ég veit ekki almennilega af hverju eru til staðar en mig hlakkar samt til að fara til Póllands. Ég er bölvaður asni að nýta ekki ferðina betur og reyna að túristast eitthvað, en maður ætti þó að sjá eitthvað. Kannski verð ég alveg heillaður og losna við alla mína fordóma. Hver veit?

Kannski er þetta þynnkan, sem talar. Eeeen, mér finnst Fall to Pieces með Velvet Revolver vera helvíti flott lag. Ég fíla Slash gítarinn, enda var ég mikill Guns ‘n Roses aðdáandi. Ég var líka ýkt mikill Stone Temple Pilots aðdáandi, þannig að mér líður einsog ég sé 15 ára all over again þegar ég hlusta á þetta.

Ég mæli með Kenny og Spenny á Popp Tíví. Ég hló mun meira að þeim þætti heldur en Office þættinum á undan. Það segir ansi mikið.

Þættirnir byggjast uppá tveim vinum, sem eru alltaf í keppni. Í þættinum, sem var sýndur í kvöld, voru þeir að keppast um hver gæti vakað lengur. Þetta er hrein kanadísk snilld! Ég held að þetta hafi verið endursýning, en þættirnir eru á mánudagskvöldum að mig minnir.

En Office þátturinn var líka auðvitað snilld. Ég á þessa þætti á DVD en horfði á þáttinn aftur í kvöld. Besta línuna átti David Brent:

Spyrill “When was the last time you had an actual girlfriend?”
David Brent: “I don’t look on it as when. I look on it as who, and why.”

Snilld!

Finnst einhverjum þættir einsog Bacelor og Bachelorette vera skemmtilegir þegar þeir eru komnir á þetta 1on1 stefnumótastig? Er ég kannski bara bitur og leiðinlegur að finnast það með ólíkindum leiðinlegt sjónvarpsefni að horfa á fólk kúra uppí sófa?

Á kontakt listanum mínum eru fjórir veikir (eða allavegana fjórir, sem taka það fram). Ég held að ég hafi smitað fólk af flensu í gegnum MSN. Það hlýtur að teljast kraftaverk í læknaheiminum.

Vá, ég hélt að það kæmi mér ekkert á óvart á þessum blessaða fjölmiðlamarkaði, en samt á ég bágt með að trúa því að þær þrjár útvarpsstöðvar, sem ég gat hlustað á, Radio Reykjavík, Skonrokk og X-ið, séu allar hættar.

Í fyrsta lagi er mögnuð sú snilld að ÍÚ hafi sett upp Skonrokk beinlínis til að koma Radio Reykjavík á hausinn og þegar það tókst, þá hættir Skonrokk líka. Það er fokking magnað. Einnig á ég bágt með að trúa því að X-ið skuli ekki geta gengið. Ég hef bæði hlustað og auglýst talsvert á þessari stöð og fannst mér auglýsingarnar vera að skila góðum árangri hjá þeim hóp, sem maður var að sækjast eftir.

Það að þessar stöðvar hætta þýðir líka að nú er ég búinn að missa þrjá af þeim fjórum þáttum, sem ég hlusta á í útvarpi. Ég hlustaði alltaf á Tvíhöfða á morgnana, svo íþróttaþáttinn í hádeginu og loks Freysa á leið heim úr vinnu. Fjórði þátturinn er svo Spegillinn, sem er enn varinn af skattpeningunum mínum.

En mikið er þetta ömurlegt að við skulum sitja eftir með ÞRJÁR ömurlegar eighties stöðvar (Létt, Bylgjan og Mix) og tvær snargeðveikar froðu stöðvar (FM og Kiss) en enga stöð, sem spilar rokk, alvöru hip-hop eða aðra framsækna tónlist. Ég er í vinnunni þegar Poppland er á Rás 2, þannig að ég hef ekki tækifæri til að hlusta á það.

Þetta er ömurlegt ástand. Þrátt fyrir að ég eigi iPod og mikið af tónlist, þá hlusta ég mikið á útvarp. Alveg er ég viss um að þessi nýja talmálsstöð Norðurljósa mun setja Útvarp Sögu á hausinn og svo muni þeir stuttu síðar hætta með þá stöð. Ég vona bara að einhverjir (kannski Kiss, Mix liðið) taki hjá sér og stofni nýja rokkstöð. Ég trúi ekki öðru en að það sé nægilega stór markhópur fyrir Tvíhöfða og Freysa í útvarpi.

AF HVERJU GÁTU ÞEIR EKKI LOKAÐ EFF EMM? AF HVEEEEERJU?

Fleiri skoðanur á málinu hjá Dr. Gunna, Pezus og Gulla

Þegar maður er veikur í fimm daga verður maður að finna sér eitthvað til dundurs. Ég ákvað að taka saman þennan lista yfir uppáhaldsborgirnar mínar.

Ég vona svo innilega að þessi listi muni breytast á næstu árum og ég finni nýjar borgir, sem heilli mig meira en þær á listanum.

1. Chicago: Auðvitað er ég sérstaklega hrifinn af Chicago vegna þess hversu miklum tíma ég eyddi þar. En borgin er æði. Fyrir það fyrsta er hún fallegasta borg Bandaríkjanna. San Fransisco er á fallegri stað, en Chicago er fallegri borg. Fallegri byggingar, hreinni og svo framvegis. Chicago hefur allt, sem maður þarf á að halda. Bestu veitingastaðir, sem ég hef farið á, frábært næturlíf, strönd og svo framvegis. Og það, sem mestu skiptir, hún hefur æðislegasta íþróttavöll í heimi, Wrigley Field. Ég get ekki nefnt margt, sem mér hefur fundist skemmtilegra um ævina en að eyða eftirmiðdegi í sólinni á Wrigley Field, drekkandi bjór og horfandi á baseball. Það er ógleymanleg lífsreynsla.
2. Buenos Aires: Besta næturlíf í heimi. PUNKTUR! Ég var með þremur vinum mínum í þrjár vikur í Buenos Aires og við gerðum nánast ekkert nema að djamma þar. Næturlífið er á fullu, sama hvort það er á mánudegi eða laugardegi. - Vissulega er borgin skítug, ekkert alltof heillandi á köflum, umferðin er sturlun og svo framvegis. En það er eitthvað við þessa borg, sem heillaði mig alveg uppúr skónum þegar ég var þar. Borgin hefur einhvern sjarma, sem erfitt er að lýsa.
3. Moskva: Frábær borg. Einhver ótrúlegur kraftur og geðveiki tengd þessari blöndun á leifum kommúnismans og brjálæðis kapítalismans, sem hefur gripið borgina. Fólkið æði, stelpurnar eru í pilsum sama hvernig veðrið er, frábært næturlíf og endalaust af ferðamannastöðum til að heimsækja.
4. Mexíkóborg: Margir, sem hafa komið til Mexíkóborgar eru ekki hrifnir. Mengunin er fáránleg, borgin er ótrúlega stór og virkar kannski ekki heillandi við fyrstu sýn. En ég varðástfanginn þegar ég bjó þar. Besti matur í heimi, án nokkurs vafa, yndislegt fólk og einstakt næturlíf. Jafnast ekkert á við það að drekka tequila og bjór fram eftir allri nótt og fá sér svo tacos á 500 manna veitingastað, sem er troðfullur klukkan 6 að morgni. Í Mexíkóborg upplifði ég í fyrsta sinn umferðaröngþveiti klukkan 4 að morgni. Það segir ansi mikið um þessa borg, bæði næturlífið og umferðina.
5. Caracas: Svipað og með Mexíkóborg. Margir, sem hafa komið þangað fíla borgina ekki. En ég bjó þarna náttúrulega í ár og hef séð ansi margt. Sennilega fáar borgir, sem ég tengi jafn skemmtilegum minningum og Caracas. Æðisleg borg. Já, og þar býr líka fallegasta kvenfólk í heimi.
6. Las Vegas: Af borgunum á listanum hef ég dvalið styst í Las Vegas. En borgin er ótrúleg. Það er í raun ekki hægt að lýsa henni fyrir fólki. En eftir að ég kvaddi borgina leið varla dagur án þess að mig langaði ekki aftur.
7. Barcelona: Fallegasta borg, sem ég hef komið til. Ótrúlegur arkítektúr, frábær matur, frábært næturlíf og einstakt götulíf. Ein af þessum borgum, sem mig hefur alltaf langað til að verða eftir í.
8. Havana: Draumur minn er að ég verði sjötugur og geti þá flutt til Havana. Þar myndi ég svo eyða eftirmiðdögunum drekkandi romm, reykjandi vindla og spilandi dominos við vini mína. Það væri indælt. Havana er æði. Það slæma við hana er hversu óheppnir Kúbverjar eru með leiðtoga, en það er líka auðvitað viðskiptabanninu að hluta til að þakka hversu sjarmerandi borgin er í dag.
9. New York: Sú borg, sem mig langar hvað mest að búa í. Það er eitthvað yndislega heillandi við allan mannfjöldann, allar byggingarnar og alla geðveikina.
10. New Orleans: Ef að Buenos Aires er með besta næturlíf í heimi, þá er New Orleans ekki langt undan. Ég eyddi þarna spring break með vinum mínum og því djammi mun ég seint gleyma. Áfengi er selt á götum úti einsog svaladrykkir og það eru allir í brjáluðu stuði, hvort sem það er útá götum eða inná stöðum í franska hlutanum. Ótrúlegt að þessi borg skuli vera í Bandaríkjunum, vo ótrúlega ólík öllu öðru í landinu.

Aðrar borgir, sem komu til greina: Rio de Janeiro - Brasilía, Salvador de Bahia - Brasilíu, San Fransisco - USA, St. Pétursborg - Rússland, Montreal - Kanada. Ég hef ekki komið til Asíu, Afríku og Eyjaálfu auk þess sem ég hef ekki heimsótt evrópskar borgir einsog Prag, París, Róm og Berlín.

p.s. látið mig vita ef þið lendið í vandræðum með að kommenta. einarorn (@) gmail.com - ég er nefnilega að prófa nýtt til að verjast kommenta spami.

Ég er að prófa enn eitt meðalið við þessu spam rugli, svo látið mig vita ef þið lendið í vandræðum með að senda inn komment.

Hef allavegana ekki fengið spam í einhverja 4 klukkutíma, svo þetta veit á gott. 7-9-13

Ég er enn heima í veikindafríi. Þó ágætt að geta unnið mikilvægustu verkefnin hérna heima. Myndi ekki alveg höndla það ef að vikuverkefni myndu hlaðast upp í vinnunni, auk þess sem ég er víst að fara til útlanda á mánudag.

Eyddi morgninum í að horfa á MacWorld útsendinguna. Þar var auðvitað fullta af sniðugu fyrir okkur Apple elskendur. Jens og GummiJóh eru með ágætis úttektir á þessu. Það sem er semsagt mikilvægast er að Apple eru að gefa út 500 dollara tölvu, Mac Mini, sem er kjörinn fyrir PC fólk, sem vill skipta yfir í Apple. Með þessu boxi getur fólk haldið gamla skjánum, lyklaborðinu og músinni en notað Mini Mac sem tölvu.

Auk þess er sennilega hægt að gera fullt af sniðugum hlutum við Mac Mini. Til dæmis væri hægt að nota þetta sem DVD spilara í stofuna. Tengja þetta við sjónvarp og geta þarmeð horft á DVD, hlustað á tónlist og horft á myndir af netinu.

Einnig var kynnt iPod shuffle, sem er léttur iPod, sem er án skjás og tekur færri lög. Hann gæti þó hentað vel þeim, sem nota iPod í líkamsrækt, þar sem hann er einstaklega léttur og lögin skippa aldrei.

Þar sem ég á bæði iMac og iPod, þá var ég mest spenntur yfir forritunum, sem Apple kynntu. Þeir kynntu m.a. nýja útgáfu af iLife pakkanum, sem ég nota mikið. Sérstaklega nota ég iPhoto mikið og líta breytingarnar verulega vel út. Til dæmis er hægt að höndla RAW myndir og líka er auðveldara að skipuleggja myndirnar.

Það, sem gladdi mig líka í veikindunum í dag er að Fernando Morientes er kominn til Liverpool og leikur hugsanlega með liðinu á laugardaginn gegn Man U. Mikið verður gaman að vera með markahæsta leikmann EM og markahæsta mann Meistaradeildarinnar í framlínunni á móti Man U! Get varla beðið.

Einsog allir vita eru Apple tölvur bestu tölvur í heimi. Stýrkierfið er einfaldara, fallegra og skemmtilegra en Windows og auk þess færðu aldrei vírusa, spyware eða annað óskemmtilegt drasl.

Allavegana, ég var að uppfæra yfir í nýjan iMac, sem er algjört æði, en af því leiðir að gamla tölvan mín er til sölu. Ég ætla að selja hana ódýrt og því er þetta kjörið tækifæri fyrir þá, sem vilja færa sig frá hinni illu hlið PC tölva yfir í Apple. Það er líka löngu sannað að við Apple notendur erum einstaklega gáfað fólk, þannig að þarna geturðu með einföldu skrefi hækkað greindarvísitölu þína umtalsvert

En án gríns, þá er ég semsagt með gömlu tölvuna mína til sölu. Þetta er þessi tölva: Power Mac G4 (n.b. ekki skjárinn á myndinn). Vélin er með 768 MB vinnsluminni, 72GB hörðum disk og Airport þráðlausu netkorti. DVD innbyggt en geisladiskabrennari er utanáliggjandi

Einnig fylgir með 17” skjár. Allt í fínu standi, nema að lyklaborðið er orðið dálítið ljótt eftir mikla notkun. Það má þau auðveldlega hreinsa

Tilboð óskast. MSN: einarorn 77 (@) hotmail.com eða í gegnum email á einarorn (@) gmail.com

Nota bene, ég er búinn að eiga þessa tölvu í fjögur ár og hún hefur ALDREI bilað. Þetta er mikill gæðagripur, sem hefur reynst mér vel. Í stýrkierfinu fylgir m.a. frábært póstforrit og svo iLife, sem eru frábær Apple forrit, sem gera þér auðvelt að klippa til vídeómyndir eða skipuleggja digital ljósmyndir.

Uppfært: Búinn að selja tölvuna!

Jæja, fjórði veikindadagurinn í röð. Ég er að drepast úr leiðindum. Er búinn að hanga á netinu í bland við það að horfa á Cheers síðan ég vaknaði. Sýnist ekki að ég muni jafna mig á þessu í dag, þannig að enn einn dagurinn heima er framundan.

Það var eitt, sem ég hafði alltaf ætlað að biðja fólk um hjálp við. Ef þú hefur borðað á Serrano, sem og á Culiacan, geturðu sent mér póst. Ég ætla að leggja örfáar einfaldar spurningar fyrir fólk.

Endilega sendið mér póst á einarorn (@) gmail.com ef þið hafið BÆÐI borðað á Serrano og hinum staðnum. Öll hjálp er vel þegin.

Ég gerði í gær mína þriðju tilraun til að horfa á Return of the King á DVD. Er núna búinn með 2 klukkutíma. Kræst hvað þetta er löng mynd. Í þessum veikindum þakka ég samt fyrir það að ég hafi birgt mig upp af DVD diskum síðustu mánuði.

Sem betur fer er Liverpool leikur í kvöld. Verst að hann er á sama tíma og þessi Íslands-Amazing Race þáttur.

Hefur einhver komið til Frankfurt? Ég er að fara þangað á fund í byrjun febrúar og er að spá hvort ég eigi að vera yfir helgi, þar sem fundurinn er á föstudegi. Veit einhver hvort þetta sé skemmtileg borg, sem sé þess virði að eyða einni helgi í?

Ég er orðinn verulega pirraður á því að vera veikur. Ég er búinn að vera heima alla helgina og ákvað því að drífa mig í vinnuna í morgun, þrátt fyrir að ég væri raddlaus og hefði hóstað upp hálfum lungunum fyrir morgunmat.

En ég gafst upp innan klukkutíma og kom heim, fór að sofa og er svo búinn að hanga á netinu og spila Halo2 síðan þá. Það er svosem ágætt, en ég nenni þessu varla annan dag.

Annars eru hér athyglisverðar pælingar hjá Kristjáni um bloggsíður. Hann leggur uppfrá þeirri spurning hvort að allir Íslendingar séu með blogg.

Það er skrítið hvernig bloggið hefur komist í tísku meðal sumra hópa á Íslandi undanfarin ár. Af mínum vinahóp þá bloggar bara einn fyrir utan mig, Jens (sem mér finnst reyndar skemmtilegasta blogg á landinu, hvort sem það er vegna vináttu eða þess að hann sé bara svona skemmtilegur). Í sumum vinahópum virðast hins vegar allir blogga.

Einsog ég sagði í kommentum hjá Kristjáni þá lenti ég í því fyrir einhverjum mánuðum að ég var hrifinn af tveimur stelpum. Eitt kvöldið í leiðindum, þá komst ég með einfaldri leit á blogspot, folk.is og central.is að þær voru báðar með bloggsíður. Það þykir mér nokkuð magnað, þar sem hvorki aðstæður né áhugamál þeirra myndu benda til þess að þær héldu út slíkri síðu. Að maður geti tekið einhverjar tvær random stelpur á Íslandi og fundið að þær eru akkúra báðar með blogg er að mínu mati magnað. Ég efast um að það myndi virka annars staðar. Eða kannski var þetta bara fáránleg tilviljun.

Líkt og Kristján hef ég líka oft á tíðum verið að finna blogg hjá ætttingjum, gömlu skólafélögum og jafnvel fólki, sem ég vinn með. Það þykir mér alltaf jafn fyndið.

Kottke.org bendir á góð ráð varðandi það að hlusta betur:

Now before going to a party, I just tell myself to listen with affection to anyone who talks to me, to be in their shoes when they talk, to try to know them without my mind pressing against theirs, or arguing, or changing the subject. No. My attitude is: ‘Tell me more. This person is showing me his soul. It is a little dry and meager and full of grinding talk just now, but presently he will begin to think, not just automatically to talk. He will show his true self. Then he will be wonderfully alive.’

Ég hef ekki strengt nein áramótaheit, en ég er sammála Kottke um að það væri gott áramótaheit að reyna að hlusta betur, sérstaklega þegar ég horfi aftur á síðustu vikur og mánuði. Ég geri mér grein fyrir að ég er ekki nærri því nógu góður í því.

(via Andrew Sullivan) - Stratfor, sjálfstætt fyrirtæki, sem sérhæfir sig í hermálum birtir þessa greiningu á ástandinu í Írak:

The issue facing the Bush administration is simple. It can continue to fight the war as it has, hoping that a miracle will bring successes in 2005 that didn’t happen in 2004. Alternatively, it can accept the reality that the guerrilla force is now self-sustaining and sufficiently large not to flicker out and face the fact that a U.S. conventional force of less than 150,000 is not likely to suppress the guerrillas. More to the point, it can recognize these facts: 1. The United States cannot re-engineer Iraq because the guerrillas will infiltrate every institution it creates. 2. That the United States by itself lacks the intelligence capabilities to fight an effective counterinsurgency. 3. That exposing U.S. forces to security responsibilities in this environment generates casualties without bringing the United States closer to the goal. 4. That the strain on the U.S. force is undermining its ability to react to opportunities and threats in the rest of the region. And that, therefore, this phase of the Iraq campaign must be halted as soon as possible.

Þeir mæla með því að Bandaríkjamenn dragi herlið sitt útað jaðri landsins og leyfi borgarastríði að geysa í friði!:

After the January elections, there will be a Shiite government in Baghdad. There will be, in all likelihood, civil war between Sunnis and Shia. The United States cannot stop it and cannot be trapped in the middle of it. It needs to withdraw.

Certainly, it would have been nice for the United States if it had been able to dominate Iraq thoroughly. Somewhere between “the U.S. blew it” and “there was never a chance” that possibility is gone. It would have been nice if the United States had never tried to control the situation, because now the United States is going to have to accept a defeat, which will destabilize the region psychologically for a while. But what is is, and the facts speak for themselves.

(sjá alla greinina) Bendi líka á þessa grein: Davíð, Halldór, Írak og Ísland fyrir þá, sem lesa síðuna ekki um helgar.

Ok, það er alveg ljóst að það virkar ekkert til að hamla þessu spam rusli. Ég hef hent út 10 kommentum í dag, en akkúrat núna eru komin þrjú komment, sem voru ekki áðan. Þannig að þetta er vonlaust. Þetta verður bara að vera svona þangað til að ég fæ einhverja sniðuga lausn á þessu helvíti. Ég hugga mig við það að sennilega munu þessir SPAM-arar, sem ofmeta áhuga lesenda þessarar síðu á þýsku barnaklámi, allir brenna í helvíti.

Annars mæli ég með þessari færslu hjá Andrew Sullivan.

Já og ég mæli líka með Neil Young, hann er snillingur. Fyrir nokkrum árum tók ég kast og keypti mér fulltaf plötum með honum. Núna er ég búinn að vera að renna þessu í gegn. Fyrir mörgum árum hlustaði ég gríðarlega mikið á Harvest og núna um helgina er hún búin að vera í mikilli spilun. Æðisleg plata, sem allir ættu að eiga.

Fyrir okkur Makka nörda þá er þetta spennandi ef að myndirnar reynast ófalsaðar.

Uppfært: og hálftíma seinna eru kommentin orðin 10. Ég þarf ekki í fokking megrun og ég þarf ekki að nota viagra. Og mig langar ekki að spila póker á netinu. Af hverju geta þessir fábjánar ekki skilið það og látið síðuna mína í friði? Djöfull fer þetta í taugarnar á mér!

Blaðamaður The Economist hefur ferðast með bandarískri hersveit í Írak undanfarnar vikur.

Í síðasta blaði birtist grein eftir hann. (úr blaðinu 7.janúar - hægt að sækja um eins dags passa til að sjá hana)

Þessi grein er mögnuð, hér eru nokkrir hlutar, sem allir ættu að lesa. Nota bene, þetta er THE ECONOMIST, hægri sinnað blað, sem studdi upphaflega stríðið í Írak:

“There is only one traffic law in Ramadi these days: when Americans approach, Iraqis scatter. Horns blaring, brakes screaming, the midday traffic skids to the side of the road as a line of Humvee jeeps ferrying American marines rolls the wrong way up the main street. Every vehicle, that is, except one beat-up old taxi. Its elderly driver, flapping his outstretched hands, seems, amazingly, to be trying to turn the convoy back. Gun turrets swivel and lock on to him, as a hefty marine sargeant leaps into the road, levels an assault rifle at his turbanned head, and screams: ‘Back this bitch up, motherfucker!’

“The old man should have read the bilingual notices that American soldiers tack to their rear bumpers in Iraq: ‘Keep 50m or deadly force will be applied.’ In Ramadi, the capital of central Anbar province, where 17 suicide-bombs struck American forces during the month-long Muslim fast of Ramadan in the autumn, the marines are jumpy. Sometimes, they say, they fire on vehicles encroaching with 30 metres, sometimes they fire at 20 metres: ‘If anyone gets too close to us we fucking waste them,’ says a bullish lieutenant. ‘It’s kind of a shame, because it means we’ve killed a lot of innocent people.’”

Blaðamaðurinn bendir einnig á eina vitleysu, sem George W. Bush, sem og aðdáendur hans á Íslandi, Davíð og Halldór, hafa endurtekið í sífellu. Það er algjört bull að meirihluti uppreisnamanna séu útlendingar. Nei, þetta eru Írakar að berjast á móti innrásarliðinu. Einsog segir í greininni:

Of over 2,000 men detained during the fighting in Fallujah, fewer than 30 turned out to be non-Iraqi.

Einnig:

It is impossible to mearure the insurgents’ power with much accuracy. Official American reports are absurdly sunny, prone to focus on deliveries of footballs to Baghdad’s slums rather than attacks on army patrols.

Og að lokum:

“they detained 70 men from districts indentified by their informant as ‘bad.’ In near-freezing conditions, they sat hooded and bound in their pyjamas. They shivered uncontrollably. One wetted himself in fear. Most had been detained at random; several had been held because they had a Kalashnikov rifle, which is legal. The evidence against one man was some anti-American literature, a meat cleaver, and a tin whistle. American intelligence officers moved through the ranks of detainees, raising their hoods to take mugshots: ‘One, two, three, ji haa ad!’ A middle-tier officer commented on the mission: ‘When we do this,’ he said. ‘We lose.’”

Mögnuð grein.

[Davíð] sagði að ekki væri nokkur vinnandi vegur að láta ástandið í Írak vera óbreytt og öll þau ríki, sem lögðust gegn hernaðaraðgerðunum á sínum tíma, væru nú á skjön við umræðuna hér á landi því ekkert ríki vildi að hætt yrði við uppbygginguna í Írak. Spánverjar væru nú að leggja fram 20 milljónir evra til að tryggja að þingkosningar geti farið fram í Írak og Frakklandsforseti hefði sagt í gær, að kosningarnar í Írak verði að fara fram.

Þetta er svo mikill útúrsnúningur og rökleysa hjá Davíð að það hálfa væri nóg. Í fyrsta lagi, þá lætur hann einsog fólk, sem gagnrýnir hann og Halldór fyrir fyrir þeirra aðkomu að stríðinu, sé í raun að gagnrýna uppbyggingastarf í Írak! Það er náttúrulega algjör þvæla og Davíð veit það vel. Ég leyfi mér nánast að fullyrða að 100% Íslendinga styðji uppbyggingarstarf í Írak. Auðvitað! Það er það minnsta, sem þjóðir geta gert eftir innrás. Þjóðir einsog Frakkar og Þjóðverjar voru á móti stríðinu, en sýna samt mikinn dug með að taka þátt í að hreinsa upp ruglið eftir Bandaríkjamenn. Það að þessar þjóðir taki þátt í uppbyggingunni eftir eyðileggingu Bandaríkjamanna þýðir þó EKKI að þessar þjóðir séu að gefa sjálfu stríðinu sitt samþykki.

Þessi umræða hér á landi, sem Davíð talar um, snýst um að Íslendingar eru á móti þessu stríði, sem nafn okkar lands var lagt við. Hún snýst EKKI um að við séum á móti uppbyggingarstarfi í Írak. Þetta veit Davíð Oddson og því ætti hann að hætta þessum útúrsnúningi.

Davíð og Halldór drógu okkur inní þetta stríð. Við erum á lista hinna staðföstu útaf þeim tveim. Okkar nafn hefur ítrekað verið notað til að sýna að þetta stríð njóti stuðnings í heiminum, sem það gerir alls ekki. Til að réttmæta stríðið hefur George Bush margoft endurtekið það að fjöldamargar þjóðir séu á lista hinna staðföstu. Þess vegna hjálpar þáttaka Íslands Bandaríkjamönnum við að réttlæta þetta stríð. Það að nafn okkar skuli vera á þessum lista er til skammar fyrir Ísland. Davíð og Halldór bera ábyrgð á þessari vitleysu og það gera líka þeir þingmenn Sjálfstæðisflokks og Framsóknar, sem þora ekki að segja foringjunum til syndanna.

Nei, við erum ekki beinir þátttakendur í stríðinu, en við höfum auðveldað Bandaríkjamönnum verkið og nafn okkar á listanum hefur gefið stríðinu meira lögmæti. Því er Ísland ábyrgt fyrir því, sem er að gerast í Írak. Allar aðrar þjóðir heims mátu það svo að listi hinna staðföstu væri listi þeirra, sem studdu stríð. Þrátt fyrir að Davíð haldi öðru fram núna, þá er það samt svo.

Sem Íslendingur, þá skammast ég mín fyrir þessa ömurlegu ríkisstjórn. Það eina, sem ég get huggað mig við er að allavegana kaus ég ekki þessa flokka og mun sennilega aldrei gera.

Ok, ég er búinn að opna fyrir kommentin. Ef þessir kanadísku SPAM bjánar halda þessu áfram, þá verður bara að hafa það.

Síðan fór yfir 100.000 flettingar í gær. Ég setti upp teljarann fyrir um 6 mánuðum, þannig að það er nokkuð gott. Þetta eru að meðaltali um 550 flettingar á dag og um 350 einstakar heimsóknir. Liverpool bloggið er þó talsvert vinsælla, enda ætti efni þeirrar síðu að höfða til breiðari hóps. Held þó að sú síða eigi mikið inni.

Ég var ýkt heilbrigður í gærkvöldi og vann allt kvöldið við verkefni, sem ég hef tekið að mér. Hver voru svo laun þessarar samviskusemi? Jú, ég vaknaði í morgun eins skakkur og hægt er að vera. Vaknaði með hræðilegt kvef, hausverk og verk í bakinu. Held að ég neyðist til að viðurkenna að ég sé orðinn veikur.

Talandi um bakið á mér, þá hlýtur Tempur dýnan, sem ég keypti fyrir einhverjum mánuðum að teljast versta fjárfesting ævi minnar. Áður var ég með einhverja drasl dýnu frá Bandaríkjunum og fékk öðru hvoru í bakið þegar ég vaknaði. Ég hafði heillast af einhverju auglýsingum um að þessi Tempur dýna ætti að vera lausnin á öllum mínum vandamálum (fyrirtækið, sem selur dýnuna heitir m.a.s. Betra Bak). En þessi dýna er algjör hörmung. Í hvert einasta skipti, sem ég sef út, vakna ég með bakverk.

Ég er sennilega búinn að eiga dýnuna alltof lengi til að getað skilað henni, þannig að ég veit ekki hvort ég eigi bara að reyna að hætta að sofa út, eða hvort ég eigi að kaupa mér nýja. Ég tími bara ekki að eyða meiri pening í eitthvað dót tengt íbúðinni minni.

Keypti DV áðan og sá mér til mikillar skelfingar að ég komst ekki á lista yfir flottustu piparsveina á Íslandi. Ég trúi þessu varla enn. Ég meina, Pétur Blöndal er á listanum! Það er ekkert réttlæti í þessum heimi.

Þetta er alveg ljómandi skemmtilegt myndband. Kom mér allavegana í gott skap. Mayaaa hi, mayah hú maya hí maya ha ha.

Ok, vegna þessa djöfulsins SPAM kjaftæðis, þá hef ég ákveðið að prófa að taka komment af í svo sem einn dag. Set þau aftur upp um helgina. Aðferðin, sem Svenni benti á gekk semsagt ekki upp.

Í millitíðinni getiði bara sent mér póst einarorn (hjá) gmail.com eða talað bara við mig á msn, einaorn77 (hjá) hotmail.com

Vonandi að þessir fábjánar hætti svo þessu SPAM rugli.

Kvöldið í kvöld í hnotskurn.

Ég á það til að gera nokkra hluti í einu.

Ég er undir einhverri svakalegri SPAM kommenta-árás. Eyddi 30 kommentum í hádeginu, en þau hafa komið jafnharðan inn. Það gengur ekki að setja inn MT-Blacklist hjá mér (fokking Windows server). Veit einhver hvað ég get gert?

Auk þessa er iPod-inn minn bilaður. Ég held hreinlega að ég fari heim og gráti mig í svefn.

Þeir, sem hafa hins vegar áhuga á að spila póker á netinu eða kaupa sér ódýrt viagra, geta fundið linka við sitt hæfi með flestöllum færslum á þessari síðu

Ef það er eitthvað, sem ég er góður í þá er það að vorkenna sjálfum ógurlega mér þegar ég er með hausverk. Sjá til dæmis þessa færslu frá því í nóvember

Allavegana, ég er veikur og búinn að vera það í allan dag. Það skýrir kannski þennan pirring, sem ég hef verið með alla vikuna. En er búinn að vera með hausverk í allan dag. Er að reyna að telja mér trú um að þetta verði allt farið á morgun. Þoli ekki hausverk. Hann hefur í för með sér allsherjarþunglyndi og mér finnst allt ómögulegt. Úff úfff.

Og líka þessa færslu frá því fyrir rúmu ári

Mikið djöfull er lífið hræðilega leiðinlegt þegar ég er með hausverk.

Einhvern veginn virðast öll verkefni verða hundrað sinnum erfiðari, mér finnst allt vera ómögulegt, allt fer í taugarnar á mér og svo skíttapa Cubs til að koma mér í enn verra skap.

Ég hef verið með mígreni frá því að ég var krakki en þó hefur þetta skánað með árunum. Tek vanalega ekki verkjalyf við þessum köstum, þar sem mér finnst það flýta fyrir endurtekningu á hausverknum. Þó gafst ég upp núna áðan. Fór fyrr heim úr vinnunni og reyndi að sofa. Vaknaði skárri, en svo versnaði verkurinn til muna. Tók því Excedrin, sem mun sennilega laga hausverkinn en valda því svo að ég verð upptjúnaður af koffíni eitthvað frameftir.

Núna er ég hins vegar að drepast, með stíflað nef og verk í hausnum. Einhvers staðar las ég viðtal við stelpu, þar sem hún sagðist vilja eignast kærasta, sem héldi hárinu hennar uppi á meðan hún ældi í klósettið eftir fyllerí. Ég vil hins vegar kærustu, sem segir: “æ greyið mitt, þú átt svo hræðilega bágt” af mikilli einlægni þegar ég er með hausverk.

Ég geri mér fyllilega grein fyrir hörmungum heimsins, en þegar ég er með hausverk þá vorkenni ég engum í heiminum jafnmikið og sjálfum mér. Ég get bara ekkert að því gert.

Ef að það gat eitthvað glatt mig þá væri það heimskupör karlmanna í The Bachelorette, en það varð nú lítið úr því. Þættirnir eru núna komnir á leiðinlegasta stigið, þegar fólk fer að hitta fjölskyldurnar. Þá verður þetta of væmið og ekki jafnmikið um heimskuleg komment og rifrildi, sem gerir þessa þætti skemmtilega.

Annars fatta ég ekki hvað karlmennirnir sjá við þessa gellu. Ég sé það allavegana ekki.

Ágúst, ég held að ég sé að byrja að fatta “Time out of Mind” Hef rennt honum tvisvar í gegn í kvöld. Galdurinn var bara að skippa yfir Love Sick.

Ég er á því að það sé ekkert betra eftir miðnætti til að hlusta á en Frank Sinatra. “In the Wee Small Hours” er ein af mínum uppáhaldsplötum. Maður getur þó lagst í stórkostlegt þunglyndi ef maður hlustar vel á textana.

‘Cause there’s nobody who cares about me,
I’m just a soul who’s
bluer than blue can be.
When I get that mood indigo,
I could lay me down and die.

(úr Moon Indigo) - gríðarlega hressandi.

Í Kastljósinu áðan var sýnt brot úr norskum fréttaþætti þar sem rætt var við mann, sem lifði af hörmungarnar við Indlandshaf. Saga hans var átakanleg en utan hennar var eitt, sem vakti athygli mína við þáttinn. Það var sú staðreynd að Kjell Magne Bondevik, forsætisráðherra sat þarna við pallborðið og hlustaði á það þegar maðurinn skammaði norsk stjórnvöld fyrir seinagang við hjálparstörf.

Ég spyr þá, víst að svona gerist í Noregi, af hverju í ósköpunum þurfum við á litla Íslandi að sitja við það einstaklega bjánalega fyrirkomulag að forsætirsáðherra sé alltaf einn í viðtölum, nema fyrir kosningar og á gamlársdag?

Sá áðan auglýsingu fyrir Salsa námskeið hjá einhverju dansstúdíó-i. Ég þóttist einu sinni vera ýkt góður að dansa salsa og merengue, enda dansaði ég nánast hverja einustu helgi þegar ég var skiptinemi í Caracas í Venezulea fyrir alltof mörgum árum.

Partýin í Venezuela voru nefnilega algjört æði. Ég mætti edrú en fékk mér kannski 3-4 Polar bjóra í boði hússins. Drykkjan var hinsvegar algjört aukaatriði, ólíkt því sem gerist hérna heima. Nei, aðalatriðið var að dansa. Fólk setti bara merengue disk í spilarann og svo greip maður næstu stelpu og byrjaði að dansa. Og dansaði allt kvöldið. Nánast án þess að stoppa. Mikið var það æðislega gaman.

Vá, hvað ég sakna þess. Þessi hópdans, sem er stundaður á Íslandi er einfaldlega hundleiðinlegur miðað við það að dansa salsa eða merengue við stelpu.

Allavegana, stelpan, sem ætlaði með mér á salsa námskeið í haust hér á Íslandi, klikkaði á því, en ég er samt staðráðinn í að fara á námskeið fyrr en síðar. Fóstursystir mín í Venezuela kenndi mér að dansa merengue en ég lærði salsa aldrei nógu vel. Jú, einhverjar stelpur reyndu að kenna mér það bæði í Mexíkó sem og í Venezuela og á Kúbu en samt finnst mér ég ennþá vera hálfslappur í því. Og ég veit að núna er ég búinn að gleyma öllum sporunum, sem er synd.

Annars auk þess að læra salsa almennilega þá ætla ég alltaf að læra að dansa tangó. Ég sagði það einnhvern tímann við vini mína að ég ætlaði mér að gera þrennt áður en ég deyji:

1. Fara á Anfield
2. Sjá Pink Floyd á tónleikum
3. Dansa tangó við argentíska stelpu á götum Buenos Aires

Hingað til hef ég ekki gert neitt af þessu. Hef jú farið til Buenos Aires (sem er ein af mínum uppáhaldsborgum) og sá líka Roger Waters, fyrrum söngvara Pink Floyd á tónleikum. En það er ekki nóg.

Fyrir 5 árum var ég í Buenos Aires ásamt þremur af mínum bestu vinum. Við vorum þar í þrjár vikur, en samt klikkaði ég á tangó-inum með argentísku stelpunni. Ég er samt ekki ennþá búinn að gefa upp drauminn. Mig langar enn að finna þessa argentísku stelpu og dansa við hana tangó á hliðargötu í Buenos Aires alla nóttina.

Það væri æði.

Já, Gleðilegt Ár!

Gamlárskvöld var það rólegasta í mörg ár. Einsog vanalega var ég heima hjá foreldrum. Fór svo heim til vinar míns einsog flest gamlárskvöld. Hlustaði á Dylan og talaði við skemmtilegt fólk. Var edrú allt kvöldið og keyrði heim.

Fór svo aftur heim til vinar míns á nýársdag og horfði á Liverpool tapa fyrir Chelsea. Það var ekki einsog ég hafði vonast eftir að þessi óheppni Liverpool yrði bara á árinu 2004. 2005 byrjar alveg hræðilega með tapleik og fótbroti snillingsins Xabi Alonso. Ég var þó ekkert svo þunglyndur eftir leikinn. Betra en ég átti von á.

Allavegana, ég mæli með grein Hallgríms Helgasonar í Fréttablaðinu á gamlársdag. Hallgrímur er snillingur og skrifar um fjölmiðlafrumvarpsruglið frá því í sumar. Alveg er magnað að hugsa til þess hver kolklikkað þetta sumar hans Davíðs var í raun. Legg til að fólk rammi greinina inn og lesi hana einu sinni á ári til að gleyma því aldrei úr hverju þessir Sjálfstæðisþingmenn eru gerðir.

Talaði við vin minn, sem býr á Tælandi áðan. Það samtal varð ekki til að leysa þær flækjur, sem mér finnst líf mitt vera í þessa stundina. Veit ekki hversu mikið ég á að skrifa á þessa síðu. Vinur minn var nýkominn frá Phuket, þar sem hann drakk íslenskt vatn og hjálpaði við að bera kennsli á lík. Ótrúlega magnað.

Reyndi að horfa á Terminator 3 í gærkvöldi en mikið afskaplega er það leiðinleg mynd. Reyndi þá að horfa á Chicago en gafst upp. Hún var þó ekki jafn leiðinleg og ég hafði búist við.

Úff, þarf að taka mér tak á þessu nýja ári. Það er svo margt að gerjast inní hausnum á mér, finnst einsog ansi margt þurfi að breytast. Kannski ef ég skrifa bara um það hérna, þá geri ég eitthvað í hlutunum í stað þess að hugsa bara um þá.

Úr frétt af Reuters

The Bush administration is preparing plans for possible lifetime detention of suspected terrorists, including hundreds whom the government does not have enough evidence to charge in courts

Jahá! Þú ert semsagt saklaus uns sekt er sönnuð í Bandaríkjunum. Neeeema Bandaríkin haldi að þú sért hryðjuverkamaður, þá ertu strax sekur.

Four more years! Four more years!