eoe.is

Sólskin, 30 stiga hiti, Bud Light og Chicago Cubs á Wrigley Field. Ég get varla ímyndað mér betri skemmtun!

Jæja, ég er kominn aftur til Chicago. Að mörgu leyti er þetta ótrúlega líkt því þegar ég var hérna síðast, en það eru 3 ár síðan ég heimsótti þessa frábæru borg. Veðrið hérna er öllu bærilegra en það var í Texas, rétt yfir 20 gráður í stað 33 gráðu hita í Texas.

Ég og Birkir eyddum tæpri viku í Austin. Mestum tímanum eyddum við í að skoða mexíkóska veitingastaði, en við höfðum þó einhvern smá tíma í annað. Heimsóttum þetta safn, röltum um Austin, reyndum að sjá leðurblökur og eitthvað fleira.

Í gær keyrðum við svo upp til Dallas þaðan sem ég flaug í dag til Chicago. Í gærkvöldi fórum við svo á súrasta bar í Bandaríkjunum. Við vorum að borða á steikhúsi og einn þjónninn þar mælti með því að við færum á “Veterans of Foreign Wars” barinn, sem var hinum meginn við götuna. Þar var afskaplega skrautlegt samansafn af fólki.

Við spiluðum shuffleboard við tvo gaura, létum einhverjar hálf sjúskaðar gellur reyna við okkur, drukkum með risavöxnum fyrrverandi hermanni og svo fékk ég að heyra ævisögu fimmtugrar, 170 kílógramma þungrar konu, sem sagði að ég liti út einsog Matthew McConaghey á milli þess sem hún klappaði mér í framann og sagði mér átakanlega ævisögu sína.

* * *

Og svo kom ég hingað til Chicago í morgun. Tók lestina niðrí bæ og labbaði svo heim til Dan vinar míns. Horfði á restina af Cubs leik, sem mínir menn unnu (auðvitað!) – og er svo búinn að rölta um hverfið, bíðandi eftir því að Dan komi aftur heim úr vinnunni. Í kvöld ætlum við að kíkja út og á morgun er það Cubs leikur á Wrigley Field.

Bud Light-inn bíður kaldur eftir mér inní ísskáp. It’s good to be back!

Skrifað í Chicago, Illinois klukkan 17.53

Jæja, ég er að fara til útlanda í fyrramálið.  Ferðinni er heitið til Bandaríkjanna í tæpar tvær vikur.  Fyrir utan millilendingu þá hef ég ekki verið í Bandaríkjunum síðan árið 2004, þannig að ég er orðinn verulega spenntur, enda er ég afskaplega hrifinn af þessu frábæra landi.

Þessi ferð er hugsuð að hluta til sem vinnuferð og að hluta til sem skemmtiferð.  Ég og yfirkokkur Serrano erum að fara til Austin í Texas, þar sem við ætlum að kynna okkur aðeins nokkra veitingastaði og sjá hvað er að gerast í veitingastaðamálum í Bandaríkjunum þessa dagana.  Ég hef aldrei komið til Austin, en ég hef heyrt góða hluti um borgina og hún býr yfir þeim kostum að innihalda mikið af veitingastöðum og mexíkóskum innflytjendum og svo er hún stutt frá þremur stórum borgum (Dallas, Houston og San Antonio).

Frá Austin ætla ég svo að fara einn til Chicago næsta föstudag.  Þar ætla ég að gista hjá Dan vini mínum og ætlum við að skemmta okkur í Chicago yfir helgina.  Er nú þegar kominn með miða á Cubs leik og svo ætlum við njóta borgarinnar í nokkra daga.  Frá Chicago ætla ég svo að fljúga til Washington DC, þar sem ég ætla að hitta Genna og Söndru vini mína og vera hjá þeim yfir þjóðhátíðardag Bandaríkjamanna, 4.júlí.  Daginn eftir á ég svo flug heim.

Ég er orðinn verulega spenntur.  Eftir að ég hætti í gamla starfinu mínu þá ferðast ég ekki nærri því jafn mikið til útlanda og því er ég aftur farinn að verða spenntur fyrir ferðalögum.  Það er gaman.

• Ég fór á Air tónleikana á þriðjudaginn. Upphitunin var ekki góð. Air voru ágætir, en samt ekki nógu góðir. Ég hafði ekki ætlað að fara á tónleikana, en vinur minn veiktist þannig að ég fór með konunni hans og vinum hennar. Þetta var fínt, en samt ekkert ofboðslega gott. Frábær útgáfa af La Femme d’Argent bjargaði þessu fyrir horn. Snillingurinn Dr. Gunni tók lagið upp og dreifir á síðunni sinni.
• Tekið skal fram að ég svaf ekki hjá eiginkonu vinar míns eftir tónleikana.
• Í gær fór ég að borða á Reykjavík Pizza Company með vinkonu minni. Við sváfum ekki saman eftir matinn, heldur fórum bara á Kaffibarinn, þar sem við spjölluðum um fulltaf skemmtilegum og spennandi málum. Ég var harðákveðinn að skrifa blogg um stelpumál eftir þetta spjall, en svo hef ég bara verið of latur. RPC er verulega góður staður. Þarna fást pizzur sem eru eiginlega alveg einsog á Eldsmiðjunni.
• Í kvöld fór ég með vinum mínum útað borða á Rosso Pomodoro. Það er ekki nógu góður staður. Eða þá að ég er ekki nógu góður að panta réttu réttina þar. Vinir mínir eru hins vegar góðir gæjar, þrátt fyrir að þeir þurfi að fara að sofa snemma, sem sést á því að ég er að blogga núna klukkan 10.
• Við spiluðum pool. Ég hef aldrei gert mér neinar hugmyndir um það að ég sé sérlega góður í pool. En jedúddafokkingmía hvað ég var lélegur í kvöld. Þetta var pínlegt.
• Ég er að fara til útlanda á laugardaginn og ég er að deyja úr spenningi. Skrifa meira um það á morgun.
• Apple eru búnir að uppfæra iPhone heimasíðuna.  Ég þrái þennan síma!  Ég held að mig hafi aldrei langað jafn mikið í nokkurt tæki án þess að hafa séð það “live”.  Ég fæ vonandi tækifæri til að prófa símann í utanlandsferðinni minni.

Ja hérna. Ég sem hélt að menn færu að vera uppiskroppa með hugmyndir að raunveruleikaþáttum.

En þá kemur NBC til bjargar með nýjustu snilldina: Age of Love

Eftir því sem ég kemst næst af því að lesa um þáttinn, þá er tennis-stjarnan Mark Philippoussis í nokkurs konar Bachelor hlutverki og mun velja úr hópi bandarískra kvenna. Twist-ið við þennan þátt er að konunum er skipt í tvennt. Annar hópurinn er um tvítugt, en hinn hópurinn er nær fertugt. Á þetta víst að fylgja því trend-i að það sé svo vinsælt fyrir karlmenn að deita eldri konur þessa dagana. Sú elsta í hópnum í þessum þætti er 48 ára gömul og lítur nú bara helvíti vel út. Sú yngsta er svo 21 árs.

Ég ætla rétt að vona að forsvarsmenn Skjás Eins séu komnir í símann strax!

Punktablogg:

• Þriðju helgina í röð var ég með Couchsurfing gest hjá mér. Í þetta skiptið var það bandarísk stelpa (Jena), sem var mjög skemmtileg. Við djömmuðum m.a. saman bæði kvöldin og skemmti ég mér ótrúlega vel í bæði skiptin. Ég ætla þó að hvíla mig aðeins á þessu Couchsurfing dæmi á næstunni.
• Á föstudaginn fórum við milli bara í miðbænum. Borðuðum á Vegamótum, fórum svo á Boston, Kúltúra, Prikið, svo aftur á Ólíver og enduðum á Vegamótum. Ég fór síðan eftir það í partí uppá Reykjavíkurflugvelli.
• Á Ólíver kynntumst við bandarísku pari og áströlskum strák. Þar rifjaðist líka upp fyrir mér af hverju ég hef ekki farið á Ólíver í hálft ár. Samkvæmt Mogganum er Ólíver lang vinsælasti staður landsins með um 2300 gesti á laugardagskvöldi. Það er nokkuð magnað. Allavegana, tvær ástæður fyrir því að Ólíver er ekki í náðinni hjá mér: Fyrir það fyrsta eru það allir þessir gaurar sem panta sér borð fyrir kvöldið og sitja þar með vodkaflösku og Magic og láta einsog kóngar. Á föstudaginn virtust þetta aðallega vera útlendingar, Bretar í steggjapartíum svona svipað einsog á vinsælasta staðnum í Prag. Ólíver virðist vera orðinn staðurinn sem útlendingum slefandi á eftir íslenskum stelpum er beint inná. Hin ástæðan: Jena dró mig útá dansgólfið þegar að eitthvað skemmtilegt lag var í spilun. Það tók okkur smá tíma að komast á gólfið og þegar við loksins komumst þangað var næsta lag byrjað. Hvaða lag var það? Jú, I wanna dance with somebody með Whitney Houston.
• Við héldum því á Vegamót. Ástralski strákurinn nánast faðmaði mig fyrir að beina honum á þann stað. Ég skildi þau svo eftir þar og fór uppá flugvöll.
• Í gær fórum við svo í matarboð til vina minna og kíktum svo örstutt í útskriftarpartí.
• Fórum svo í bæinn. Fyrst á Vegamót, svo á Barinn og fengum okkur svo drykk á Kúltúra. Komum aftur á Vegamót og þá var komin fáránleg biðröð þar. Þar héngum við í um hálftíma-45 mín í algjörri stöppu og ég var nánast kominn með keðjufar á rassinn eftir þetta allt. Að lokum gáfumst við upp og fórum á Ölstofuna.
• Þetta er í síðasta skiptið sem ég fer í þessa biðröð á Vegamótum. Annaðhvort redda ég mér einhverju korti (sem er reyndar í vinnslu) eða ég fer eitthvað annað. Það er ekki hægt að bjóða manni uppá þetta. Ég er of gamall fyrir svona kjaftæði.
• Á Ölstofunni var hins vegar gaman. Sátum þarna með afskaplega góðu fólki í mjög langan tíma. Hitti fólk sem ég bara hitt á netinu áður og fulltaf öðru skemmtilegu fólki. Tókst að biðjast afsökunnar á því hvað ég var mikið fífl fyrir einhverjum vikum við eina manneskju og eitthvað fleira. Mjög gott kvöld.
• Enduðum svo á einhverjum Habibi stað, sem er þar sem Purple Onion var einu sinni. Sé ekki alveg hver munurinn á þessum stað og Purple Onion er. Borðuðum því samloku á meðan við löbbuðum heim.
• Tveir staðir sem eru 100 sinnum meira heillandi eftir að reykingabannið tók gildi: Ölstofan og Boston. Ég sat í gærkvöldi á Ölstofunni í einhverja 3 tíma og skemmti mér ljómandi vel. Fyrir bannið gat ég varla setið þar í meira en hálftíma.
• Jena er farinn heim til sín og ég sit hérna heima og er að bíða eftir því að lokaumferðin í spænsku deildinni byrji. Ég nenni ekki niður í bæ. Í fyrra var ég allur í fjölskyldustemningunni á 17.júní, en aðstæður hafa breyst í ár.
• Mér líður hálf skringilega. Einsog ég hafi gert eitthvað vitlaust í gær, en samt var þetta í alla staði gott kvöld. Ég er ekki einu sinni þunnur, sem er skemmtileg tilbreyting frá gærdeginum.

Hérna eru nokkur góð myndbönd úr Daily Show og Colbert Report

Lesa áfram »

Í kommenti við færslu hjá Jensa er bent á þennan ansi merkilega lista yfir menntun Seðlabankastjóra í hinum ýmsu löndum. Þetta er ansi fróðlegt.

Seðlabankastjóri á Íslandi er lögfræðingur.

Væri ekki álíka gáfulegt að skipa hagfræðinga sem hæstaréttardómara á Íslandi?

Síðan hegðar sér eitthvað skringilega, þannig að ég set þessa færslu inn aftur.

Ok, enn einu sinni þarf ég hjálp með smá netmál. Málið er að ég vinn ansi mikið á Kaffitár á morgnana. Þar get ég vanalega tengst þráðlausu neti, sem er boðið uppá hjá Kaffitári. Málið er að undanfarna tvo daga hef ég ekki geta tengst netinu. Macbook-in mín sér netið, en þegar ég reyni að tengjast þá kemur bara smá bið og svo býður hún mér að reyna aftur.

Ég spurði annan gest á kaffihúsinu hvort að hann gæti tengt sig og hann átti ekki í vandræðum þannig að þetta virðist bundið við mína vél. Samt á ég ekki í neinum erfiðleikum með að tengja mig inná þráðlaust net heima hjá mér né á þráðlausa netið í Kringlunni.

Hefur einhver hugmynd um hvað gæti mögulega verið vandamálið?

* * *

Það var auðvitað smá hátíð fyrir okkur Apple nörda í dag en Steve Jobs var með kynningu í San Francisco áðan. Svo sem engar stórkostlegar yfirlýsingar, en þó verður hægt að búa til vefforrit fyrir iPhone, sem er spennandi. Ef að OmniFocus verður fáanlegt á iPhone þá mun ég kaupa mér þann síma strax. Það myndi gjörbylta vinnunni minni. (uppfært: Þetta eru víst bara vef-forrit, þannig að maður þarf alltaf að vera veftengdur til að nota það. Það er fáránlega glatað! Pú Apple! Púúúú!)

El Jobso kynnti svo líka næstu útgáfu af stýrikerfinu, sem lítur afskaplega vel út. Hérna er hægt að sjá myndbönd og lýsingar á þessum nýjungum. Sumt af þessu, einsog nýjungarnar í Mail og iChat finnst mér hálf kjánalegar, en eflaust heillar þetta fulltaf fólki. Mér líst vel á nýja desktop-ið og finder-inn, sem og Quick Look og einnig verður gott að geta notað Spaces. Einnig eru smávægilegar, en mikilvægar breytingar á forritum einsog iCal sem ég nota mikið.

Á föstudaginn fór ég í fyrsta skipti í bæinn eftir að reykingabannið tók gildi. Ég ætla nú ekki að lesa of mikið í þetta, en þetta var föstudagskvöld viku eftir mánaðarmót og Ölstofan og Vegamót voru hálftóm. Klukkan 3 var ekkert mál að fá sæti á báðum þessum stöðum, en hellingur af fólki var í portinu á milli staðanna.

Ég drakk bjór í, sem veldur vanalega þynnku – og ég verð að segja að ég get ekki séð að þetta reykingabann hafi dregið úr þynnkunni að neinu leyti.

* * *

Í gærkvöldi ákvað ég hins vegar að láta ekki plata mig útúr húsi, horfði á fulltaf spænskum fótbolta og svaf svo í 14 klukkutíma. Himneskt segi ég, himneskt. Ég sá fyrir mér heilan dag af sjónvarpsglápi og svo fjölskyldumatarboð í kvöld, en því miður er það mikið af veikindum uppá Serrano að ég þarf að vinna þar til lokunnar.

* * *

Er samt búinn að eyða megninu af deginum í að horfa á bresku útgáfuna af The Office, sem ég hef ekki horft á í nokkur ár. Hjá mér eru núna tveir bandarískir strákar, sem koma í gegnum Couchsurfing og eru búnir að gista hérna um helgina.

Ég er farinn að fá það mikið af Couchsurfing fyrirspurnum að ég hef varla tíma í að svara öllum. Er strax búinn að lenda í því að fá óþolandi leiðinlegan gaur, en öll hin skiptin hafa verið gríðarlega jákvæð. Er að spá í að nýta mér þetta að verulegu leyti þegar ég fer vonandi á eitthvað ferðalag í haust.

Tvær síðustu vikur hef ég verið að fylgja nýju æfingaplani, sem að er hreinlega að gera út við félagslíf mitt. Planið byggist á því að ég mæti klukkan 7 inní Laugar (sjáiði hvað ég er lúmskur að koma því að hvar ég er staddur ), hleyp þar í sirka klukkutíma, fer svo í vinnuna og er mættur aftur klukkan 12 og lyfti þá lóðum.

Þetta er í fínu lagi…

… nema fyrir þá staðreynd að þegar ég kem heim á daginn úr vinnu, sem er vanalega um 5-6 leytið, þá gjörsamlega slökknar á allri líkamsstarfsemi. Ég á til dæmis í alvarlegum erfiðleikum núna með það eitt að halda augunum opnum. Ég geri mér nú grein fyrir því að fótaæfingar draga úr manni það mikla orku að augnlok hafa ekki einu sinni lengur kraft til að halda sér opnum.

Því hefur áhugi minn á því að gera eitthvað annað á kvöldin en að sofa eða horfa á sjónvarp minnkað umtalsvert. Tvö síðustu kvöld hefur fólk gert heiðarlegar tilraunir til að draga mig af sófanum og útúr húsi. Þær tilraunir hafa mistekist hrapallega. Ég vona þó að fólk hætti ekki að reyna, þetta getur varla haldið svona áfram.

Opinbert takmark þessa átaks er að líta út einsog forsíðumódel á Men’s Fitness blaði. Ef það tekst ekki með þessu prógrammi, þá tekst það aldrei.

* * *

Þessi landsleikur er svo ekki beinlínis að blása í mig krafti.

Það sama má segja um þetta veður.

* * *

Hins vegar er nýja Manic Street Preachers platan afskaplega hressandi. Til að sýna hversu ömurlegur Manics aðdáandi ég er, þá vissi ég ekki einu sinni að þeir væru komnir með nýja plötu fyrr en ég las þessa færslu hjá Palla. Allavegana, á nýju plötunni þá syngja þeir m.a.s. með NÍNU minni, sem er uppáhaldssöngkonan mín! Pæliði í því (sjá myndband á Yotube með því lagi)! Fyrsta lagið á plötunni er líka skuggalega svalt!

Manic Street Preachers hafa lengi verið ein af mínum uppáhaldssveitum. Ein platan þeirra inniheldur til að mynda fullkomnustu byrjun í rokksögunni (að mínu mati auðvitað), en það er This is My truth, tell me Yours, sem byrjar á The Everlasting, sem ég hef alltaf tengt ákveðnum sambandsslitum í mínu lífi og svo If you tolerate this, then your children will be next, en ég efast um að ég hafi hlustað á mörg lög oftar á ævinni.

Og víst ég er farinn að Youtube-ast með Manic Street Preachers, þá er hérna mynband með þeirra besta lagi, Motorcycle Emptiness.

Frábær hljómsveit!

Ekki myndi ég fyrir mitt litla líf nenna að röfla yfir því að laun Seðlabankastjóra séu að hækka.

En það athyglisverða við þessa launahækkun núna er að þetta opinberar væntanlega þá staðreynd að laun þessara stjóra eru allavegana ekki árangurstengd.

Þetta er ansi skemmtileg myndasería, en þarna eru myndir af fjölskyldum í ýmsum löndum heimsins og öllu því sem sú fjölskylda borðar á einni viku. Að sjá muninn á milli landa er oft sláandi. Kemur ekkert sérstaklega á óvart að sjá kók neysluna í Mexíkó. Einnig er sláandi að sjá hversu hátt hlutfall af neyslu bandarísku fjölskyldunnar er pakkavara.

(via Kottke)

Á hverju ári gleymi ég blogg-afmælinu mínu, en ég byrjaði að blogga 22.apríl árið 2000. Nokkrum vikum seinna rifjast afmælið alltaf upp fyrir mér þar sem að Gummi Jóh man alltaf eftir sínu.

En allavegana, ég hef núna bloggað í 7 ár og 5 vikur án þess að stoppa. Það finnst mér ágætis árangur. Til hamingju ég!

Þessi færsla hjá Sigurjóni segir allt sem segja þarf um Ísland í dag.

Æji fokk fokk fokk, eftir að hafa horft á þessar auglýsingar, þá er ég aftur orðinn spenntur fyrir iPhone. Reyndar er nokkuð öruggt að einhverjir fídusar eiga ekki eftir að virka jafnvel í Evrópu, en mikið afskaplega er þetta samt flottur sími!

Ég hef lengi ætlað að setja hérna inn BA ritgerðina mína frá því að ég stundaði hagfræðinám við Northwestern. Um páskana var ég að gramsa í draslinu mínu og fann þar verðlaunin, sem ég fékk fyrir ritgerðina, og ákvað að setja hana hérna inn fyrir þá, sem kynnu að hafa áhuga á svona hagfræði-nördaskap.

Þegar ég las yfir ritgerðina núna áðan, þá var ekki laust við að ég saknaði daganna í skólanum – ekki endilega lífsins sem ég hef vissulega saknað þúsund sinnum áður, heldur þess að vera að grúska í hagfræði í háskóla. Ég var eiginlega búinn að gleyma því hvað mér finnst hagfræðin skemmtileg.

Ritgerðin fjallar um áhrif veðurfars á Íslandi á fjarveru starfsfólks. Hérna er abstract úr ritgerðinni og svo er tengill í hana hér að neðan:

The issue of worker absenteeism has been recognized as a serious economic problem, yet it has been the focus of surprisingly little research. In a sample of 1500 workers from seven different companies in Iceland, on average 2.9 percent of the workers were absent each day. Economists have cited wages, workplace security and worker happiness as the most important variables for determining worker absenteeism. This paper determines the effect of a number of variables on worker absenteeism, including differences in wages, union membership, workplace security and holidays, but particularly the effect of weather. By matching data on worker absenteeism with weather information, this paper demonstrates that weather can help explain why some workers are absent. This paper finds that when the weather is especially cold the percentage of absent workers increases by one-half percent.

Fyrir þessa ritgerð hlaut ég Frederick S. Deibler verðlaunin fyrir framúrskarandi BA ritgerð. Hérna er svo ritgerðin sjálf:

The impact of weather on worker absenteeism – 200kb PDF skjal

Það er kannski kaldhæðni örlaganna að ég hafi síðar farið útí bransa þar sem að fjarvera starfsmanna er jafn veigamikill þáttur í daglegum rekstri.

Partur af vinnu kvöldsins var að fara í gegnum alla pappíra hérna heima. Ég fæ bæði reikninga fyrir Serrano og mína eigin hingað heim í Vesturbæinn.

Allavegana, ég var að fara í gegnum VISA reikninginn minn. Það er athyglisvert plagg. Ég er með helstu reikninga einsog afborganir af lánum, húsfélagi og slíku í heimabankanum, en allt annað borga ég með kreditkortinu mínu. Því get ég auðveldlega tekið saman hvaða fyrirtæki njóta minna viðskipta og í hvað peningarnir mínir fara.

Þegar ég tek þetta saman, þá sé ég að ég eyði peningum beisiklí í mat, djamm og bensín. That’s it! Nota bene, þetta er semsagt yfir mánaðartímabil og ég er ungur karlmaður á lausu og bý í eigin húsnæði í Vesturbænum. Þetta eru hæstu útgjöldin.  (þess ber auðvitað að geta að ég fæ matinn á Serrano ókeypis, en verðmæti þess matar myndi sennilega fara yfir innkaupin úr Melabúðinni).

1. N1. Sjitt hvað þetta safnast saman. Núna keyri ég ekkert sérstaklega mikið (eða finnst það allavegana ekki). Ég man ekki eftir að hafa keypt neitt annað en bensín hjá N1, þannig að þetta er bensínkostnaðurinn minn þennan mánuðinn. Ég fékk sjokk þegar ég tók töluna saman.
2. Melabúðin. Fyrri hluti matarkostnaðarins.
3. Nóatún. Ég versla semsagt í tveim dýrustu búðunum í hverfinu. Myndi eflaust spara eitthvað með því að kaupa í Bónus, en ég er einfaldlega svo latur við að versla að ég nenni því ekki. Þetta myndi eflaust breytast ef ég væri að kaupa fyrir fleiri en einn.
4. Vegamót. Þetta er nú ekki svo slæmt. Upphæðin á Vegamótum hefur oft verið hærri en þennan mánuð.
5. Hreyfill / BSR. Úfffff! Ég sem hleyp oftast heim úr bænum. Held örugglega að parturinn af þessu sé vegna þess að ég var í partíum í Kópavogi.
6. Kaffitár. Nokkuð góður árangur það. Ég sinni mjög mikið af skrifstofustörfum mínum á Kaffitári, þannig að þetta er í góðu lagi.
7. Players. Já, það er dýrt að fylgjast með fótbolta! Hægt að bæta við þetta Sýn og Enska boltanum. Þetta er furðu dýrt áhugamál
8. Ölstofan
9. Eldsmiðjan

Aðrir á listanum: Sólon (matur), McDonald’s, Barinn, Nasa, Hamborgarabúllan, Krua Thai, Hlölli, Kaffibarinn, Café París, Kaffi Róma og Bæjarins Bestu.

Líf mitt snýst semsagt officially um mat og djamm.

Punktablogg aftur!

• Þessu föstudagskvöldi verður eytt í vinnu. Miðað við það sem ég er búinn að púsla saman frá síðasta laugardagskvöldi úr sms-um, MySpace skilaboðum og fleiru, þá held ég að það sé ágætis hugmynd.
• Þessi England-Brasilíu leikur er svo leiðinlegur að ég verð að blogga líka til þess að sofna ekki.
• Sýn fær hrós dagsins fyrir að ætla að sýna frá Wimbledon í beinni. Þá fá Íslendingar loksins tækifæri til að sjá besta íþróttamann heims í dag.
• Hvaða snillingur velur Alan Smith í enska landsliðið? Er þessi maður á lyfjum?
• Af hverju í andskotanum er Jermaine Pennant ekki í hópnum?
• Þetta er afleit byrjun hjá Jóhönnu og ríkisstjórninni!
• Ég eyði orðið alveg óhóflegum tíma á MySpace. Þetta er mest ávanabindandi vefsíða í heimi. Stelpan sem ég sendi skilaboð á MySpace – og skrifaði svo um – svaraði mér að lokum. Sem er gott.
• Þetta veður er ömurlegt. ÖMURLEGT!
• Ég held að Peter Crouch hafi sofið hjá eiginkonu Steve McClaren.
• Vó vó vó! Er Wes Brown í hópnum? Er þetta grín? Ooooog hann er inná í eina mínútu og er næstum því búinn að gefa mark.
• “Wake me up lower the feeever, Walking in a straight line” – NÆ.ÞESSU.EKKI.ÚR.HAUSNUM.Á.MÉR!
• (uppfært):  Vá!  Sjónvarpsefni kvöldsins er án efa sýning LeBron James á Sýn.  Það eina skemmtilegra en að horfa á þá snilld er að hlusta á lýsendurna tapa sér yfir James.  Af hverju eru fótboltalýsingar aldrei svona skemmtilegar?  Þeir eiga hrós skilið!  Og LeBron er ekki mannlegur.

Ok, þetta blogg er ekki nóg. Ég þarf líka grænt te til að sofna ekki yfir þessum leik.

Þetta er afskaplega gott lag:

Og í gærkvöldi rétt fyrir miðnætti komst ég að því að það er alveg ótrúlega kúl að spila þetta lag þegar maður er að keyra. Það er nauðsynegt að spila þetta HÁTT!

Njótið.