eoe.is

Í kjölfar Whitesnake færslunnar frá því í gær, þá ætla ég að gera heiðarlega tilraun næstu daga til að benda á lög, sem mér finnst vera góð og tengjast mér á einhvern hátt.

Hérna er uppáhaldslagið mitt með Coldplay

Nú er það mikið í tísku að dissa Coldplay, en ég hef ávallt verið veikur fyrir þessu bandi. Katie, fyrrverandi kærasta mín, kynnti mig fyrir þessu lagi en það hefur aldrei komið út á plötu svo ég viti Katie er snillingur og var alltaf að kynna fyrir mér nýja hluti – það var kosturinn við að vera með stelpu, sem var svona ótrúlega ólík mér. Hún kynnti mig fyrir nýjum bókum, nýrri tónlist, nýju fólk og samdi um mig ljóð, sem að snertu mig meira en nokkrar bækur eða lög höfðu áður gert. Bæði góð ljóð um góðu tímana og líka hræðileg ljóð um það hversu mikill asni ég gat verið.

Þegar ég kom heim til Íslands gaf hún mér Grace með Jeff Buckley, sem ég hlustaði á miljón sinnum og svo stuttu seinna kynnti hún mig fyrir þessu lagi með Coldplay. Ég ætlaði á tímabili að loka mig af og bíða bara eftir henni líkt og í laginu:

In a bullet proof vest
With the windows all closed
I’ll be doing my best
I’ll see you soon

En svo brást það auðvitað.

Ég er að skanna inn myndir af negatívum, sem ég á uppí skáp og veldur það sennilega þessum tveimur síðustu færslum. Hef ótrúlega mikið verið að hugsa um síðustu ár. Það fyndna við að skanna inn myndir af negatívum er að maður uppgötvar aftur myndir, sem maður hafði áður hent. Skemmtistaða-sleikir og aðrir skandalar eru enn til á negatívunum mínum þótt ég hafi eytt sjálfum myndunum fyrir einhverjum árum. Það er ótrúlega skemmtilegt að fara aftur í gegnum þetta og ég ætla að henda inn eitthvað af gömlum myndum á næstu vikum. Ég sleppi þó myndunum sem ég hafði áður hent.

* * *

Á þessari síðu, sem að Wordpress benti mér á, er ég settur í hóp með Agli Helga, Sóleyu Tómasar og Henry Birgi yfir þá bloggara, sem að viðkomandi les en pirrast svo yfir eftir lesturinn. Til viðbótar er ég svo kallaður furðulegur. Ég verð að játa að þetta er magnaður félagskapur sem ég er þarna í, en ég sé ekki almennilega hvernig að skrif mín á þessa síðu geti farið í pirrurnar á fólki. Vissulega er ég oft í ham á Liverpool blogginu, en þessi síða verður rólegri með hverju árinu. Ég er m.a.s. hættur að böggast útí Framsóknarflokkinn.

Helgin var frábær!

Á föstudaginn fór ég í fyrsta skipti í langan tíma í leikhús. Bauð stelpu með mér á Kommúnuna í Borgarleikhúsinu. Það leikrit var ágætt – fínasta afþreying sem skilur svo sem ekki mikið eftir sig. Það að fara í leikhús er eitthvað sem ég ætla alltaf að gera meira af, en klikka alltaf á, svo ég var eiginlega ánægður með þá staðreynd að ég væri yfir höfuð staddur í leikhúsi og verkið skipti minna máli. Hvað varðar deitið, þá virkaði það ekkert sérstaklega vel.

Ég hef aldrei skilið af hverju sumir segja enga “deit” menningu ríkja á Íslandi. Ég get sjálfur vitnað fyrir að þessi menning lifir ágætu lífi, þar sem ég hef farið á allmörg slík undanfarin ár. Ég var orðinn hálf þreyttur á þessu hefðbundnu veitingastaða-deitum, þannig að leikhúsið var tilraun til þess að brjóta það upp. Það gekk misjafnlega. Sumir þurfa bara að mæta á eitt deit á ævinni en mér virðist vera ætlað það hlutskipti að verða fyrsti jarðarbúinn til að fara á deit á öllum veitingastöðum á Íslandi. Þetta er eiginlega orðið hálf vandræðalegt, því ég vil helst ekki fara á fyrsta deit tvisvar á sama staðnum – finnst það asnalegt þar sem ég á til að tengja veitingastaðinn við góðar minningar af kvöldinu. Sumir staðir einsog Einar Ben og Apótekið tengjast of sterkum minningum og því gæti ég varla séð mig fara á deit þar aftur. Þannig að ég fagna alltaf þegar að nýjir veitingastaðir opna.

Ég hef þó aðeins boðið þrem útlenskum stelpum á deit um ævina og uppúr þeim hafa sprottið þrjú af langlífustu og bestu samböndunum mínum. En ætli það sé ekki full mikil einföldun að kenna þjóðerni um þetta allt saman?

* * *

Á laugardaginn náði ég að sofa út og svo kom vinur minn og horfði með mér á Liverpool sigur, sem er alltaf indælt. Stuttu seinna kom svo vinkona mín í heimsókn og við enduðum á því að eyða eftirmiðdeginum öllum og fram á nótt í að spjalla og horfa á vídeó. Góð leið til að eyða laugardegi án áfengis.

Á sunnudag fór ég svo með vinkonu minni á snjóbretti í Bláfjöllum. Við ákváðum fyrir nokkrum mánuðum að prófa snjóbretti og í þessu frábæra veðri gátum við ekki frestað því lengur. Þegar ég var lítill var ég mikið á skíðum en hef hins vegar aldrei prófað snjóbretti. Við fórum því saman í kennslu þar sem við vorum í kaðlalyftunni í Bláfjöllum.

Einsog ég hafði verið varaður við, þá datt ég sirka 100 sinnum þessa fyrstu klukkutíma. Til að byrja með gat ég ekki einu sinni staðið kjurr á brettinu því ég datt alltaf aftur á rassinn. En smám saman kom þetta og í lok tímans gat ég komist niður “brekkuna” án þess að detta. Ég get vel séð hvernig þetta getur verið skemmtilegra en skíði og er spenntur fyrir því að fara aftur sem fyrst.

Myndin sem er hér til hliðar var einmitt tekin á sunnudaginn. Það var vissulega sólskin þegar við mættum í Bláfjöll, en svo byrjaði að snjóa. Á myndinni er ég einmitt á rassinum, sem er ákaflega lýsandi fyrir daginn. Elín, vinkona mín og snillingur, tók myndina.

Ég gerði svo þau mistök að fara í fótbolta um kvöldið eftir þetta snjóbrettabrölt og frammistaða mín þar var ekki merkileg.

* * *

Toyota umboðið er búið að valda því að ég er með Here I go Again með Whitesnake á heilanum. Það lag er spilað í nýju LandCruiser auglýsingunni. Dálítið fyndið þar sem textinn í laginu er hálf sorglegur og spilar ekki beinlínis inná þá ímynd, sem ég hef af fjölskyldu- og úthverfabílnum LandCruiser. Coverdale er í einhverri ástarkreppu og er að sætta sig að vera einn á ný eftir misheppnað samband.

Just another heart in need of rescue
waiting on love’s sweet charity
and I’m gonna hold on for the rest of my days
cause I know what it means to walk along the lonely street of dreams.

And here I go again on my own
going down the only road I’ve ever known.
Like a drifter I was born to walk alone.

Myndbandið við lagið er tímalaus eitís snilld. Ég spilaði þetta hátt þegar ég var lítill.

…And I’ve made up my mind, I ain’t wasting no more time. But here I go again.

Í New York Magazine: Viðtöl við fólk, sem gengur bara í fötum sem eru í einum ákveðnum lit.

Blár – Grár – Hvítt / Bleikt – Grænn – Brúnn

Magnað.

Í kvöld skrifaði ég leikskýrslu eftir sigurleik hjá Liverpool.  Ég man ekki hvenær það gerðist síðast.

* * *

Stundum gleymi ég plötum í mörg ár. Jafnvel plötum sem ég dýrkaði einu sinni og dáði. Þannig var það um eina af mína uppáhaldsplötum þangað til að ég heyrði óminn af The Wild Ones á Ölstofunni fyrir tveim helgum. Ég man að ég var búinn með nokkra vodka-í-sóda, en ég sagði samt vinkonum mína einhverja óljósa romsu um það hvað ég dýrkaði og dáði þetta lag.

Einhvern veginn hafði Dog Man Star týnst í safninu mínu og því þurfti ég að kaupa hana aftur í gegnum iTunes. Og síðan það gerðist hef ég hlustað á hana nær stanslaust. Betri plata til að hlusta á í myrkrinu er vandfundinn. The Asphalt World er eitt af bestu lögum allra tíma (sjáið vídeóið – kaflinn sem byrjar á 5:40 er STÓRKOSTLEG SNILLD – sjá hérna líka live útgáfu). Þegar þessi plata kom út var ég 17 ára að ganga í gegnum eitt versta skeið ævi minnar og eyddi ófáum klukkutímunum liggjandi uppí rúmi, hlustandi á þessa mögnuðu plötu.

Ég er enn bitur yfir því að Butler og Anderson skuli ekki hafa getað unnið saman áfram. Fyrir ykkur, sem hafið ekki enn uppgötvað þessa plötu, hlaupið einn hring í stofunni, setjist svo aftur niður við tölvuna og hlaðið henni niður á löglegan eða ólöglegan hátt. Þið eigið ekki eftir að sjá eftir því.

Ég er á því að ferðasögur á þessu bloggi séu langbestar þegar ég skrifa þær á staðnum. Þegar ég kem heim, þá gleymist ferðin, stemningin dettur úr sögunni, almenn leti kemur yfir mig og á endanum verða þær stuttar og slappar.

Núna er svo farið að styttast ískyggilega í næstu ferð, sem verður til Stokkhólms í byrjun mars.

Þannig að ég gefst upp á því að skrifa spennandi og skemmtilegar ferðasögur um síðustu tvær ferðir og skelli þessu öllu saman í eina færslu.

* * *

Ég og Emil fórum semsagt í vikulanga ferð til Bandaríkjanna. Við flugum til New York með Icelandair með tilheyrandi þrengslum og slæmum mat. Við lentum alltof seint og því leit út fyrir að við myndum missa af tengifluginu til San Francisco. Okkur tókst að sannfæra einhverja starfsmenn á flugvellinum um að hleypa okkur í Bandaríkjamannaröðina í vegabréfseftirlitinu og náðum í töskurnar á mettíma.

VIð tók síðan æsilegt spretthlaup á milli terminal-a á JFK. Þegar við komum hinsvegar að JetBlue deskinu komumst við að því að flugið var farið. Okkur tókst samt að komast í flug til Oakland, sem er einmitt næsta borg við San Francisco. Við tók yndislegt flug til Oakland. Hér er skemmtilegur samanburður á JetBlue og Icelandair.

Lengd flugs:
Icelandair: 4171 kílómeter
JetBlue: 4133 kílómetrar

Valmöguleikar í myndefni:
Icelandair: 1 gömul bíómynd
JetBlue: 40 gervihnattastöðvar og svo 5 nýjar bíómyndir on-demand (gegn 5 dollara gjaldi)

Pláss fyrir lappir
Icelandair: Hóflegt fyrir 5 ára börn og dverga
JetBlue: Mjög gott

Verð
Icelandair: 55.500
JetBlue: 20.644

Skál fyrir Icelandair og íslenskri einokun!!!

* * *

Allavegana, við komumst til San Francisco og lentum þar um 2 leytið um morgun og herjuðum strax inná uppáhalds-hamborgarastaðinn minn, Carl’s Jr og fengum okkur yndislega hamborgara og fórum svo að sofa.

Á laugardeginum hittum við Grace vinkonu mína. Við Grace vorum góðir vinir þegar við vorum bæði skiptinemar í Venezuela. Hún býr í L.A. en kíkti á okkur á laugardeginum. Við eyddum mestum deginum á rölti um Mission hverfið, sem er hverfi innflytjenda frá Suður- og Mið-Ameríku. Um kvöldið borðuðum við svo á frábærum fínum mexíkóskum stað.

Á sunnudeginum hittum við svo Dan vin minn. Hann var minn besti vinur á háskólaárunum mínum og höfum við hist nokkrum sinnum síðan ég útskrifaðist. Við ákváðum að hittast á bar fullum af New England stuðningsmönnum og horfa á úrslitin í Ameríkudeildinni í NFL fótbolta, sem að New England vann.

* * *

Tilgangurinn með ferðinni til San Francisco var tvíþættur. Í fyrsta lagi að fara í ákveðna stefnumótunarvinnu fyrir Serrano. HIns vegar var planið að skoða slatta af veitingastöðum. Burrito er auðvitað upphaflega mexíkóskur matur, en sá matur sem við seljum á Serrano er ekki fáanlegur í Mexíkó, heldur er hann útgáfa af þeim mat sem að mexíkóskir innflytjendur byrjuðu að selja á taquerias stöðum í Mission hverfinu.

Í því hverfi eru því tugir af stöðum sem selja burritos og við gerðum góða tilraun til að borða á sem allra flestum stöðunum. Við það fengum við slatta af hugmyndum og einhverjar breytingar munu verða á Serrano í kjölfarið á þessari ferð okkar.

* * *

Á þriðjudagskvöldinu fögnuðum við svo afmæli Carrie, kærustu Dan á bar í Mission hverfinu þar sem við gátum fylgst með fullum Dan, en hann er einmitt ásamt Borgþóri vini mínum, allra fyndnasti maður á fylleríi sem ég þekki.

Á miðvikudeginum flugum við svo til Boston. Þar kíktum við á nokkra veitingastaði, versluðum og löbbuðum um borgina. Á fimmtudagskvöldinu kíktum við á djammið með Jenu, stelpu sem að gisti hjá mér í gegnum Couchsurfing síðasta sumar. Fluginu okkur heim var seinkað um einn dag þannig að við nýttum tækifærið og fórum á leik með Boston Celtics þar sem þeir unnu Minnesota Timberwolves í fínum leik.

Æ, þetta varð eiginlega lengra en ég ætlaði. Ég skrifa um Liverpool ferðina seinna.

Á þessari síðu er hægt að skoða verðlaunatillögu fyrir Vatnsmýrina, sem ég ætla að kíkja á í Hafnarhúsinu um helgina. Ég hef auðvitað ekki legið á skoðunum mínum á þessum bölvaða Reykjavíkurflugvelli, sem ég vill sjá fjarlægðan úr miðbæ Reykjavíkur ekki seinna en á morgun. Er andúð mín á nýjum meirihluta borgarinnar ekki síst tilkomin sökum þess að það er þeirra helsta stefnumál að flugvöllurinn skuli vera áfram (þvert oná öll “loforð” Sjálfstæðismanna fyrir kosningar). Valdagræðgi Sjálfstæðismanna sá til þess að þeir fórnuðu þessu máli, sem að margir (allavegana ég) telja vera mikilvægasta skipulagsmálið í borginni.

Allavegana!

Núna eru komnar verðlaunatillögur um nýtingu á Vatnsmýrinni og auðvitað er flugvöllurinn farinn á þeim tillögum. Nýji borgarstjórinn ætlar samt að notast við þessar tillögur á einhvern óskiljanlegan hátt, þar sem að flugvöllurinn myndi leggja þessa tillögu í rúst.

Mér líst vel á tillöguna þótt ég hafi bara séð hana í mýflugumynd. Hún virðist vera nokkuð spennandi íbúðahverfi, með vel blandaðri byggð og fallegum grænum svæðum. Ég hef þó bara eitt við þessa tillögu að athuga. Við sjáum hér mynd af tjörninni og hluta af Þingholtunum.

Hvað er að þessari mynd?

Jú, það er búið að STROKA ÚT SERRANO!

Hneyksli! Ég krefst þess að hausar fái að fjúka!

Þessi grein eftir mig birtist á Vefritinu í dag

Í Bandaríkjunum er oft sagt að Demókratar séu sérfræðingar í að finna leiðir til að tapa kosningum. Fyrir rúmum sjö árum töldu nánast allir að Al Gore ætti auðveldan sigur vísan í forsetakosningum gegn George W Bush. Gore var varaforseti fyrir gríðarlega vinsælan forseta, sem hafði setið yfir tiltölulega friðsælu hagsældarskeiði. Hann gerði hins vegar of mörg mistök í kosningabaráttunni, svo sem með því að reyna að fjarlægjast Clinton vegna mistaka hans í einkalífinu og með því að virka of stífur í baráttunni ólíkt því sem við höfum átt að venjast á síðustu árum, sem urðu til þess að Gerge W Bush sigraði í eftirminnilegum kosningum.

* * *

Fyrir fjórum árum áttu Demókratar líka að vinna auðveldlega, þar sem fyrstu ár George W. Bush sem forseta höfðu alls ekki reynst farsæl. Íraksstríðið var orðið óvinsælt, efnahagurinn ekki í góðum málum og vinsældir Bush litlar. En Demókrötum tókst að finna John Kerry, sem mótmælti aldrei almennilega ótrúlegum árásum fyrrverandi hermanna úr Víetnam stríðinu, sem sökuðu hann um að hafa ýkt afrek sín. Þær árásir urðu til þess að stríðshetjunni Kerry tókst að tapa fyrir George W Bush, sem fékk að fljúga flugvélum í Texas á meðan að Víetnamstríðinu stóð.

Þannig að einhvern veginn tókst George W Bush að sigra Demókrata í bæði skiptin og 8 ára valdatímabili hans er nú að ljúka. Í fyrsta sinn í nokkra áratugi standa Bandaríkjamenn því frammi fyrir kosningum þar sem hvorki sitjandi forseti né varaforseti er í framboði. Bandaríkjamenn eru á fullu í óvinsælu stríði í Írak, efnahagurinn er í slæmum málum, dollarinn veikur, olíverð í hæstu hæðum , George W Bush með ólíkindum óvinsæll forseti og líklegur kandídat Repúblikana verður 72 ára gamall þegar að kjörtímabilið hefst. Hvernig eiga Demókratar að fara að því að tapa núna?

Lesa áfram »

Verkfall handritshöfunda í USA er búið og New York Times eru með góðan lista yfir það hvað mun verða um helstu sjónvarpsþættina. Uppáhaldsþættirnir mínir:

Lost: Will probably cut short its planned 16-episode season to about 13 episodes
The Office: Expected to shoot 5 to 10 new episodes to air in April/May”

Ok, ég hef verið ástfanginn af Keira Knightley allt frá því að ég sá þetta atriði í fyrsta skipti:

Núna hefði maður haldið að hið gullna tækifæri væri komið fyrir mig: Keira á leið til Íslands og ég á lausu. En nei nei, kemur hún ekki með KÆRASTANN sinn með. Þennan gaur!!! Andskotans vesen.

Hverjum hefði dottið í hug að gamanmynd með Paris Hilton í aðalhlutverki myndi fá slæma dóma?  Nýja myndin hennar fær 0,6 af 10 mögulegum í einkunn á MetaCritic. Defective Yeti, sem er ein besta bloggasíðan á netinu, tekur saman brot af verstu dómunum.

“Imagine the worst movie you’ve ever seen. Got it? Now try to think of something worse. That something is this movie.”

Ég er orðinn spenntur.

Þökk sé Sjálfstæðisflokknum, þá er þessi maður borgarstjóri okkar Reykvíkinga.

Til hamingju, Reykjavík!

Það sem mér dettur í hug eftir daginn:

• Blaðamannafundurinn áðan hlýtur að vera tilgangslausasti blaðamannafundur sögunnar. Þvílíkt anti-climax eftir tæplega tveggja tíma bið.
• Röksemdafærslan um að Villi hafi nú þegar axlað ábyrgð útaf því að klúðrið hans sprengdi gamla meirihlutann er með hreinum ólíkindum. Ég hlýt eiginlega að álykta að maðurinn viti ekki hvað það að axla ábyrgð þýðir. Spurning um að halda námskeið uppí Valhöll.
• Villi “lenti” í þessu REI máli álíka mikið og fólk “lendir” í því að halda framhjá maka sínum.- Ég verð að viðurkenna að ég hef gaman af því að sjá Sjálfstæðismenn klúðra málunum trekk í trekk. Það hlakkar í hluta af mér því ég er sannfærður um að Samfylkingin mun vinnas stórsigur ef að Villi verður í framboði fyrir næstu kosningar, en svo er hluti af mér gráti nær yfir því að Ólafur F. og Villi muni stjórna borginni næstu tvö árin. Þetta verður ekki framfaraskeið.
• Eru Sjálfstæðismenn alveg hættir að tala um glundroðakenninguna?
• Talandi um Ólaf F, þá hefur Villa tekist hið ómögulega. Honum hefur tekist að gera Ólaf F að betri kost þegar að kemur að vali á borgarstjóra. Ef ég á að velja milli Villa og Ólafs, þá lítur Ólafur F ekki jafn hræðilega út og áður.
• En niðurstaðan er samt sem áður sú að það er svo ótrúlega sorglegt að þessari ágætu borg, sem við búum í, skuli nú vera stjórnað af þessu fólki.

Við eigum betra skilið.

Fyrir einhverjum mánuðum stofnaði ég prófíl á Twitter, sem er alveg gasalega vinsælt dæmi í Bandaríkjunum.  Af einhverjum ástæðum hef ég aldrei nennt að uppfæra þetta, sennilega vegna þess að enginn af mínum vinum notar Twitter.  Reyndar má benda á það að flestir af mínum gömlu vinum vita varla hvað MæSpeis er, þannig að það var svo sem ekki nema von.

Allavegana Twitter er nokkurs konar míkróblogg, alltaf undir 140 stöfum, sem ég ætla að prófa að uppfæra úr tölvunni minni og símanum.  Þú getur séð Twitter míkróbloggið mitt hérna og einnig verður ávallt linkur hérna vinstra megin undir “Um Einar Örn“.  Ætla að skoða hvort þetta geti verið skemmtilegt.  Gæti reyndar alveg trúað því að þetta verði alveg óbærilega leiðinlegt.  En ég verð að prófa.

Mikið afskaplega venst hún illa sú tilhugsun að borginni minni sé stjórnað af Vilhjálmi Þ. og Ólafi F.

Ég trúi þessu eiginlega ekki ennþá.

Hér er mynd sem ég er verulega spenntur fyrir: Where in the world is Osama Bin Laden. Í þessari mynd reynir Morgan Spurlock, sem gerði SuperSize Me, að finna Osama Bin Laden. Fín hugmynd!

* * *

Svo er ég búinn að sjá þrjár myndir síðustu tvær vikur, sem ég mæli með. Fyrir það fyrst er það Cloverfield, sem er heiladauð skemmtun, en samt verulega góð. Hinar tvær myndirnar eru svo öllu merkilegri. Útí Boston sá ég No Country for old men, sem er besta mynd sem ég hef séð síðan ég sá The Departed. Ég hef fengið skammir frá vinum mínum fyrir að dásama bæði Knocked Up og Departed svo mikið að þeir hafi farið með algjörlega uppblásnar vonir og orðið fyrir vonbrigðum – þannig að ég ætla ekki að nota mjög sterk lýsingarorð til að lýsa No Country for old men, en læt nægja að segja að hún er besta mynd sem ég hef séð síðan ég sá The Departed fyrir um 18 mánuðum.

Svo sá ég líka Before the Devil Knows your Dead með Ethan Hawke, Marisu Tomei og Philip Seymour Hoffman. Ég hafði ekki lesið einn staf um þá mynd, þannig að hún kom mér verulega á óvart. Myndin fjallar um bræður (leikna af Hawke og Hoffman!!) sem ákveða að ræna skartgripabúð foreldra sinna. Frábær mynd, sem ég mæli líka hiklaust með. Já, og ég komst að því að Marisa Tomei er 43 ára gömul. Það finnst mér magnað.

Þannig að núna hafið þið þrjár myndir til að horfa á. Ekkert að þakka!

Jæja, kominn heim.  Eftir tvær ferðir til útlanda á tveim vikum skulda ég víst tvær ferðasögur.  Ferðin til Liverpool var tær snilld og ég sá loksins Liverpool vinna á Anfield eftir 3 töp í röð.  Ég gæti svo skrifað heila ritgerð um það hversu mikið álit ég hef á breskum stelpum.  En allavegana, ég reyni að henda inn ferðasögu – en hér eru allavegana komnar inn myndir frá San Francisco og Boston ferðinni. – og hérna eru myndirnar sem slideshow.