eoe.is

Það er ómögulegt að hrífast ekki af Jerúsalem.

Á sama götuhorninu getur maður séð kristna asíubúa berandi krossa, palestínska götusala, múslima biðjandi í átt að Mekka og Hasidi gyðinga á leiðinni að Vesturmúrnum.

Í gærkvöldi fylgdist ég með munkum bera kross eftir Þjáningarveginum (sem ég sit nú við á netkaffihúsi). Ég fylgdi svo hópnum inní Grafarkirkjuna. Þar beið ég svo í biðröð, á meðan munkarnir sungu, eftir því að komast inní grafhýsi Jesús. Eftir það klifraði ég svo uppá aðra hæð þar sem er geymdur steinninn sem að kross Jesús var festur á.

Einsog þetta væri ekki nóg af trúarþemanu, þá labbaði ég því næst að Vesturmúrnum á Musterishæðinni, sem er þekktur sem Grátmúrinn, helgasti staður Gyðinga. Á Musterishæðinni í Jerúsalem var eitt sinn annað hof Gyðinga, sem að Rómverjar eyðilögðu. Á þeim stað þar sem hofið var er í dag Dome of the Rock, sem að múslimar byggðu. Steinninn, sem að nafnið gefur til kynna, er sá steinn sem að Gyðingar trúa að allt líf hafi sprottið út frá.  Samkvæmt trúnni mega Gyðingar ekki heimsækja Musterishæðina sjálfa, þar sem steinninn er – og því er Vesturmúrinn það næsta sem að Gyðingar komast að steininum.

Á sama punktinum getur maður því séð helgasta stað Gyðinga og þriðja helgasta stað Múslima. Allt nokkrum metrum frá þeim stað þar sem Jesús var krossfestur.

Ég er því búinn að skoða Grátmúrinn tvisvar.  Fyrst á fimmtudaginn þegar ég fór líka í skoðunarferð um göngin meðfram múrnum. Í gegnum árin hefur sprottið upp byggð meðfram stórum hluta Vesturmúrsins og er sá hluti múrsins sem við þekkjum í dag af myndum aðeins lítið brot af múrnum sjálfum. Í ferðinni er farið undir byggðina og múrinn skoðaður einsog hann var fyrir 2000 árum. Ég setti líka á mig kippa húfu og labbaði uppað múrnum og fylgdist með.

Um kvöldið fylgdist ég svo með Gyðingum fagna Shabbat fyrir framan Grátmúrinn. Það er frábær upplifun. Torgið fyrir framan múrinn var fullt af Gyðingum – næst múrnum voru Hasadi gyðingar, sem að vögguðu sér fram og tilbaka og báðu og kysstu múrinn. Fyrir aftan þá voru svo hópar af strákum (aðkoma að múrnum er kynjaskipt) sem að dönsuðu og sungu. Því miður má ekki taka myndir á shabbat, en þetta var ógleymanleg upplifun.

* * *

(Sjitt hvað unglingsstrákar í Counter Strike eru viðbjóðslega óþolandi þjóðfélagshópur! Hérna á netkaffihúsinu er ég umkringdur palestínskum strákum, sem öskra uppí eyrað á mér einhver fagnaðaröskur á sirka mínútu fresti).

Fyrir utan þessa staði er ég búinn að túristast alveg fullt í Jerúsalem.  Ég er reyndar búinn að taka því frekar rólega í dag, þar sem að ansi stór hluti af Jerúsalem lokar dyrum sínum á shabbat.  Nánast allar búðir loka (nema þær sem eru reknar af múslimum eða kristnum), flest kaffihús loka og túristastaðir líka).  Ég fór þó í morgun í gamla borgarvirkið þar sem er rekið nokkuð gott safn um sögu Jerúsalem. Í hádeginu var ég grand á því og fékk mér hádegisverð á hinu fræga American Colony Hotel í Austur Jerúsalem. Ef ég kem einhvern tímann aftur til Jerúsalem, þá ætla ég að gista á því hóteli. Ég labbaði svo um borgina og fann loks opið kaffihús þar sem ég kláraði að lesa A Thousand Splendid Suns (sem er frábær).

* * *

Í gær fór ég líka í tvö frábær söfn.  Fyrst fór ég í Ísraels-safn, sem inniheldur meðal annars Dauðahafshandritin, ásamt öðrum fornminjum og listaverkum.

Síðan fór ég uppá Yad Vashem hæðina.  Þar er samansafn af minnismerkjum um Helförina.  Þar á meðal er frábært Helfarar-safn, sem er jafnvel betra en Helfararsafnið í Washington DC, sem ég heimsótti fyrir nokkrum árum.  Þótt að maður þekki atburðina býsna vel, þá er alltaf hollt að rifja þessa hluti upp.  Sérstaklega fyrir þá, sem á viðbjóðslegan hátt líkja saman Helförinni og aðgerðum Ísraelsmanna á Vesturbakkanum.

* * *

Lífið í borginni er líka magnað.  Ég gisti á hóteli í múslimska hluta gömlu borgarinnar.  Þrátt fyrir alla þessa túristastaði í Gömlu Borginni, þá er borgin líka lifandi borg – hér býr fulltaf fólki.  Í stað þess að borgin hafi breyst í safn, þá er hún iðandi af lífi allan daginn.  Flestir túristarnir virðast vera fólk í hópum tengdum trúarbrögðum.  Fulltaf kristnum Bandaríkjamönnum, útlenskum Gyðingum og fleirum.  Ef maður vippar sér framhjá þessum hópum, þá verður maður ekki svo var við túristana, því að göturnar eru fullar af fólki, sem að býr hér.

Gamla borgin er líka mjög ólík nýja miðbænum.  Á mörgum stöðum minnir gamla borgin á gömlu borgina í Damaskus.  En nýrri hlutar af Jerúsalem minna á vestræna borg, þar sem umferðarreglum er sinnt, græn svæði útum allt og ekkert rusl. 

* * *

Ég verð að játa það að ég er mjög hrifinn af Ísrael.  Eftir 4 vikur í frábærum Arabalöndum, þá er svo margt sem að heillar við Ísrael.  Allt frá hreinlætinu, skipulaginu til lýðræðis og kvenfrelsis.  Á landamærunum voru konur landamæraverðir og kona keyrði leigubílinn sem fór með mig frá landamærunum til Eilat. Slíkt væri óhugsandi í mörgum nágrannalöndunum.

Og svo er auvðitað magnað að vera í þessum heimshluta í landi, þar sem að fólk getur óhrætt talað um stjórnmál.  Í Sýrlandi þorði fólk oft ekki að tala um stjórnmál og það fyllti mig alltaf smá óhug að sjá allar þessar myndir af Assad forseta útum allt.  Það sama gildir um Jórdaníu, þó að ástandið þar sé vissulega betra.

Vissulega er öryggisgæslan mikil útum allt, en ég vandist því vel í Líbanon að sjá hermenn með Ak-47 riffla útá götu einsog er hér.  Ég var líka búinn að venjast því frá Jórdaníu að þurfa að fara í gegnum vopnaleit þegar ég fór inní verslunarmiðstöðvar eða á hótel.  Þannig að öryggisgæslan er sennilega ekki jafnmikið sjokk fyrir mér og hefði ég komið beint frá Íslandi til Ísrael. 

En ætli aðalástæðan fyrir því hve vel mér líður séu ekki stelpurnar.  Guð minn góður, stelpurnar!

Eftir að hafa verið í Arabalöndum í 4 vikur, þá var það nánast sjokk fyrir mig að koma til Ísrael.  Að sjá allt í einu stelpur í pilsum.  Að sjá berar axlir, bera fótleggi, bera handleggi.  Að sjá sítt hár.  Að í stað þess að stelpur séu klæddar í föt, sem gera þær sem mest óaðlaðandi, þá megi stelpur hér klæða sig einsog þær vilja.  Þetta hljómar kannski allt sjálfsagt fyrir okkur, en það er samt frábært að koma til þessa litla lands í þessum heimshluta og sjá hlutina með eigin augum. Og svo hjálpar það auðvitað að hérna í Ísrael er ótrúlega mikið af fallegum stelpum.

Hérna dettur engum í hug að banna konu sinni að sitja fyrir á ljósmynd, eða banna henni að fara útúr húsi án þess að vera með hulu fyrir andlitinu.  Hérna dettur engum í hug að banna konum að keyra bíla eða vinna ákveðin störf.

Ég hef alltaf verið sannfærður um réttmæti Ísraelsríkis og sú sannfæring hefur ekki minnkað á þessum dögum hér.  Ég held að hrifning mín á Sýrlandi og Jórdaníu hafi engum dulist, sem hafa lesið þessa síðu.  En það breytir því ekki að ansi margt mætti betur fara í þeim löndum, sérstaklega þegar að kemur að málfrelsi, lýðræði og réttindum kvenna.  Í öllum þessum málaflokkum mættu þau lönd taka sér Ísrael til fyrirmyndar.

* * *

Ég ætla að vera í Jerúsalem í einn dag í viðbót.  Á morgun ætla ég að fara uppá Musterishæðina og skoða nokkra fleiri staði.  Seinnipartinn ætla ég svo að fara til Haifa í norður Ísrael.

Já, og ég er búinn að setja inn nokkrar myndir frá Sýrlandi og Jórdaníu inná Flickr. Einsog áður, þá eru þetta eingöngu myndir úr litlu vélinni minni (sem ég svo týndi / var stolið á Vesturbakkanum), þannig að þær mynda ekki merkilega sögu.

Skrifað í Jerúsalem, Ísrael klukkan 20.58 

Ég er staddur inná hóteli í Ramallah á Vesturbakkanum, um 20 kílómetra frá Jerúsalem. Ég kom hingað fyrir um klukkutíma eftir frábæra dagsferð um Nablus og smærri bæji í nágrenninu. Ég er búinn að hugsa um svo marga hluti í dag að ég held að það sé best að koma þeim á blað í punktaformi.

• Ég hefði aldrei trúað því hversu ótrúlega mikið er af landtökubyggðum Gyðinga hér á Vesturbakkanum. Þær eru hreinlega ÚTUM ALLT. Það verður aldrei friður á þessu svæði á meðan að Vesturbakkinn er skorinn upp með þessum hætti. Landtökubyggðirnar eru einstaklega skrýtin fyrirbæri. Hver byggð inniheldur oft aðeins í kringum 200-250 (oftast strangtrúaða) íbúa. Vanalega eru byggðirnar vel stæðar, sem er svo sem ágætt. En hins vegar er öryggisgæslan og umstangið í kringum þær fáránlegt. Við þurftum í dag að keyra í klukkutíma vegna þess að landtökubyggð var kominn, þar sem hefði verið augljós 5 mínútna leið frá Nablus til smábæjar.
  
  Landtökubyggðirnar virðast líka vera (allavegana í augum utanaðkomandi aðila einsog ég er) byggðar að vissu leyti til þess að segja FOKK JÚ framan í andlitið á Palestínumönnum.  Löngu áður en maður kemur að byggðunum blasir við manni ísraelski fáninn á hverjum einasta ljósastaur og þær eru víggirtar og oft byggðar uppá hæðum, sem gnæfa yfir aðrar byggðir.  Allt þetta á landi, sem að Palestínumenn eiga.  (Ég sá fleiri ísraelska fána en palestínska í dag)
  
  Vandamálið er auðvitað að landtökumennirnir trúa því að landið sé þeirra vegna þess að það sé vilji Guðs.  Þeir trúa því að það sé á móti vilja Guðs að veita einn einasta fermetra af Ísrael undir áhrifasvæði Palestínumanna.
  
  Af öllu sem ég hef séð á Vesturbakkanum, þá kom það mér mest á óvart hversu ofboðslega margar og áberandi landtökubyggðirnar eru.  Það er ekki furða að þær veki upp reiði Palestínumanna.
• Af mjög yfirborðskenndum skoðunum á þessum palestínsku bæjum, þá sýnist mér efnahagurinn hérna vera mjög svipaður og á mörgum stöðum í Sýrlandi og Jórdaníu.  (Ég get auðvitað ekki heimsótt Gaza þar sem ástandið ku vera mun verra.) 
  
  Miðað við þá mynd sem oft er reynt að draga upp af Palestínu, þá á hér allt að vera í rúst.  Svo sýndist mér ekki vera, þótt að leigubílstjórinn hefði verið viljugur til að sýna mér allt það slæma sem að Ísraelsmenn hafa hér gert (og af nógu er að taka) og við fórum meðal annars inní Balata flóttamannabúðirnar.  Hins vegar þá hef ég á mörgum stöðum séð verra efnahagsástand.  Ef fólk kemur beint frá Evrópu til Ísraels og sér svo palestínska bæji, þá eru viðbrigðin mikil – en ef bæjirnir eru bornir saman við bæji í nágrannalöndunum þá er munurinn (allavegana á yfirborðinu) ekki mikill.
• Ég tók leigubíl frá Jeríkó til Nablus og þaðan til Ramallah, með mörgum stoppum á leiðinni í minni bæjum og löngu stoppi í Nablus.  Leiðin snérist að mörgu leyti um það hvernig væri hægt að komast í gegnum varðstöðvar Ísraela.  Á einum staðnum fengum við þær upplýsingar að ég kæmist í gegn, en ekki tilbaka.  Þannig að á tímabili vorum við í þeirri stöðu að á Leið A gat ég farið en ekki (palestínskur) bílstjórinn, en á Leið B gat bílstjórinn farið en ekki ég.  Leið C, sem við uppgötvuðum síðar faldi það í sér að við keyrðum eftir malarveg framhjá engjum í um hálftíma.Þessi endalausu stopp eru auðvitað niðurlægjandi fyrir Palestínumenn.  Vesturbakkinn á að heita þeirra land, en þeir þurfa samt sem áður að sætta sig við endalaust áreiti frá ísraelskum hermönnum.  Á meðan að ísraelskir bílar með gulum númerum geta keyrt útum allt á Vesturbakkanum, þá þurfa palestínskir bílar að bíða í biðröðum eftir að vera skoðaðir.  Við sáum í dag 15 ísraelska bíla keyra framhjá okkur við einn vegatálmann.  Ég skil það afskaplega vel hvernig slíkt elur á óvild.
• Mér var boðið heim til tveggja fjölskyldna í dag og þurfti að pína oní mig allavegana 4 bolla af arabísku kaffi en það var vel þess virði.
• Seinni heimsóknin var nokkuð skemmtileg.  Þegar við komum inn var okkur boðið af húsbóndanum inní stofu og dyrunum að restinni af húsinu var læst.  Þegar ég bað um að fara á klósettið þurfti húsbóndinn að fara inní húsið og fela allar konurnar, sem voru orðnar kynþroska (eiginkona og ein dóttir) áður en mér var hleypt inn á klósettið.
  
  Í þessum bæ koma engir túristar og því gátu um 15 krakkar skemmt sér við það í hálftíma að kíkja innum gluggann og ”skrýtna útlendingsins” og hlaupa svo í burtu öskrandi af hlátri þegar ég veifaði til baka.  Algjörlega æðislegt. 
• Nablus er ein þeirra borga, þar sem að mótstaðan við Ísrael hefur verið hvað sterkust.  Ég labbaði um borgina í dágóðan tíma í dag.  Hún lítur út einsog hefðbundin Araba borg, ekki ósvipuð borgum einsog Hama og Aleppo (nema að klæðaburður kvenna er mun frjálslyndari).Það sem aðskilur Nablus þó frá þeim borgum er að á hverjum einasta vegg eru tugir plakata þar sem að litlir strákar með stórar byssur eru hylltir sem hetjur.  Þetta er dapurleg menning.
• Á mörgum stöðum fá Palestínumenn ekki leyfi til að byggja eða bæta húsin sín.  Það að landið sé hernumið hlýtur líka að þýða það að fólk sjái minni hvata í því að sinna húsum sínum og nánasta umhverfi.  Þetta er bara einn af fjölmörgum hlutum sem gerir fólki hér lífið leitt.

Jæja, þetta er ágætt.  Á morgun ætla ég að skoða mig um hér í Ramallah og svo seinnipartinn að halda aftur Jerúsalem.

Fyrir þá, sem hafa áhuga þá er auðvelt að finna hér fyrri skrif mín um Ísrael.  Ég hef oft varið Ísraelsríki gegn oft á tíðum fáránlegum málflutningi í íslenskum fjölmiðlum – og verið kallaður ótrúlegum nöfnum fyrir það. 

Ólíkt því sem margir virðast halda þá þýðir það þó ekki að ég sé einhver sérstök klappstýra fyrir Ísraelskríki.

Skrifað í Ramallah, Palestínu klukkan 22.35

Ég er núna kominn til Jeríkó og þar sem ég er inná svo æðislegu hóteli með svona frábæra tölvu þá ákvað ég að henda inn stuttri færslu, þrátt fyrir að ég hafi skrifað líka í gær.

Um sex leytið í dag eftir að haf eytt deginum á ferð um Vesturbakkann og þegar ég sat úti í 35 stiga hita, í blautum (af svita) bol og hugsaði um kostina tvo sem ég átti – annars vegar að gista á hóteli sem bauð ekki einu sinni uppá viftu – og hins vegar að gista á glæsihóteli með loftkælingu og sundlaug (fyrri talsvert meiri pening) – þá ákvað ég að ég ætti inni smá þægindi og skellti mér á dýrari kostinn. Gat því stungið mér til sunds í hitanum hérna rétt hjá Dauða Hafinu í elstu borg heims, en talið er að hér hafi verið byggð í yfir 10.000 ár.

* * *

Ég byrjaði daginn á því að fara útá rútustöð og taka þaðan rútu frá Jerúsalem til Betlehem, sem tilheyrir Vesturbakkanum. Í Betlehem, einsog manni hefur verið kennt í jólalögum frá því að maður var lítið barn, fæddist Jesús. Þrjú hundruð árum síðar kom Helena, móðir Konstantínusar keisara og lét byggja Fæðingarkirkjuna á þeim stað sem talið er að Jesús hafi fæðst. Þá kirkju heimsótti ég í dag. Þar kemur maður inní sal þar sem liggja niður tröppur að helli þar sem er stjarna, sem markar þann stað sem fæðingin á að hafa átt sér stað. Þar var í dag endalaus straumur af túristum, sem snertu stjörnuna á meðan ég reyndi að taka myndir.

Við hliðina er svo Kirkja heilagrar Katrínar, þar sem ár hvert er haldin jólamessa, sem er sjónvarpað til flestra landa í heimi.

Eftir að hafa látið palestínskan homma hanga á mér einsog plástur í um klukkutíma á meðan ég skoðaði miðbæinn og markaðinn, ákvað ég svo að ég hefði séð nóg af Betlehem og tók því leigubíl til Jeríkó.

Eftir að hafa eytt dágóðum tíma í að spjalla við gamla kalla við tré Zaccheus-ar, þá tók ég kláf uppá Fjall Freistingarinnar, þar sem Djöfullinn á að hafa freistað Jesú. Hvort sem það gerðist í raun, þá breytir það því ekki að þar er gríðarlega gott útsýni yfir Jeríkó og Dauða Hafið.

* * *

Ég hef átt nokkur skemmtileg samtöl um trú við ferðalanga og innfædda á þessu ferðalagi mínu. Allar þessar ferðir á Biblíuslóðir hafa fengið mig til að hugsa ansi mikið um trúmál og ég kannski skrifa lauslega um það síðar.  Á þeim stöðum sem ég hef verið síðustu daga er gríðarlega mikið af Kristnum pílagrímum á ferð, flestir frá Bandaríkjunum. Margir hverjir styðja þeir Ísraels-ríki algjörlega gagnrýnislaust (ég sá í dag bandaríska konu með hatt merktan Ísraels-her!) og ansi margir trúa þeir því að Gyðingar eigi rétt á öllu landi Ísraels og Palestínu – og að um það verði ekki deilt - því það sé vilji Guðs. Þessu trúa einnig margir landnemanna, sem búa í landtökubyggðum Gyðinga á Vesturbakkanum. Þegar að fólk trúir einhverju vegna þess að það sé vilji Guðs þá verður oft erfitt að eiga við það samræður.

* * *

Ég endaði svo daginn á því að skoða rústir í Jeríkó, sem eru taldar vera allt að 7.000 ára gamlar.  Í kvöld ætla ég að njóta lífsins á góðu hóteli.  Á morgun ætla ég til Nablus og þaðan til Ramallah.

Skrifað í Jeríkó, Palestínu klukkan 19.44

Ég er kominn til Ísrael, er staddur núna inná hóteli í gömlu borginni í Jerúsalem. Ég sit uppá þriðju hæð hótelsins og ef ég sný mér við blasir við mér Klettamoskan uppá Musterishæðinni. Ef ég horfi svo aðeins til hægri sé ég í turninn á Grafarkirkjunni, sem er byggð á þeim stað sem að Jesús á að hafa verið krossfestur.

Þetta er mögnuð borg!

* * *

Ég kom hingað til Jerúsalem seint í dag frá Eilat, sem er strandborg við Rauða Hafið – alveg við landamæri Jórdaníu. Þar gisti ég eina nótt og naut seinni partinn í gær lífsins á ströndinni og baðaði mig í Rauða Hafinu, sem var frekar kalt þrátt fyrir um 35 stiga lofthita.

Ansi margt breytist við það að koma úr Arabaheiminum yfir til Ísrael. Ég ætla að bíða með að skrifa almennt um Ísrael, þar sem ég hef verið hérna í svo stuttan tíma. En um leið og ég fór yfir landamærin frá Jórdaníu þá breyttust strax hlutirnir. Fyrir utan augljsa hluti einsog klæðaburð kvenna, þá er efnahagurinn greinilega umtalsvert betri í Ísrael. Húsin eru fallegri og stærri, bílarnir nýrri og verslanirnar flottari. En svo eru það líka ótal aðrir hlutir sem eru svo ólíkir. Hérna í Ísrael spenna menn öryggisbelti í bílum og fara eftir umferðarreglum. Hér eru gangbrautir virtar, fólk hendir ekki rusli útum allt og svo framvegis

En það er líka mikill munur á Ísrael sem ég sá í Eilat og Ísrael sem ég hef séð á nokkrum klukkutímum í Jerúsalem. á leiðinni á rútustöðina keyrðum við framhjá hverfum þar sem virtust nær eingöngu búa Hasidim gyðingar (sem eru auðþekkjanlegir af klæðaburði og hárgreiðslu (hliðarlokkum)), en svo er gamli miðbærinn hérna í Jerúsalem nánast alveg einsog markaðirnir í Damaskus og Aleppo í Sýrlandi. Hérna í kringum hótelið heyrir maður salam alaykum (arabísk kveðja) miklu oftar en shalom (hebreska).

* * *

Síðustu dögunum í Jórdaníu eyddi ég í Wadi Rum eyðimörkinni. Þar var ég keyrður á jeppum um eyðimörkina þar sem ég skoðaði stórkostlegt landslag (og lenti í skemmtilegum ævintýrum sem ég nenni ekki að skrifa um á svona hrikalega lélegu lyklaborði). Ég svaf svo í Bedúínatjöldum í miðri eyðimörkinni þar sem ég gat horft uppá stjörnubjartan himininn. ógleymanleg ferð! Svo daginn eftir fór ég á úlfalda frá tjöldunum til Wadi Rum þorpsins þar sem ég tók leigubíl til Aquaba við landamæri Ísraels. úlfaldaferðin var skrautleg. Hún tók um 3 tíma án þess að stoppa og ég get staðfest það að rassinn minn hefur ekki enn fyrirgefið mér fyrir þá meðferð.

Við ísraelsku landamærin lenti ég svo í um klukkutíma bið (þrátt fyrir að ég væri nánast einn) þar sem ég var spurður alls konar spurninga, en var svo að lokum hleypt í gegn.

Ég mun sennilega vera með annan fótinn í Jerúsalem í nærri því viku. Hérna er gríðarlega mikið að skoða og svo ætla ég einnig að nota borgina sem grunnbúðir til að skoða Vesturbakkann. Ég er jafnvel að gæla við að fara þangað strax á morgun. Planið er að fara til allavegana Ramallah, Jericho og Betlehem en það er þó ekkert fastneglt.

Skrifað í Jerúsalem, Ísrael klukkan 21.53

Ok, fyrir það fyrsta, þá er ég á þessu netkaffihúsi núna búinn að hlusta á I will always love you með Whitney Houston TVISVAR í röð. Allah hjálpi mér!

Í öðru lagi, þá er mér batnað. Líður alveg hreint ljómandi vel og er núna búinn að vera hress tvo daga í röð. Eina sem angrar mig er þetta lélega lyklaborð, sem virðist hoppa yfir annan hvorn staf sem ég pikka inn.

Og núna, Everything I do I do it for you í einhverri stelpubands útgáfu. Ég er farinn. FARINN!

* * *

Ok, ég er kominn á nýtt netkaffihús. Stökk heim á hótel og náði í iPod-inn minn og hlusta nú á BetaBand í staðinn fyrir Whitney og pikka inná sæmilegt lyklaborð. Talsvert betra. Ég er enn staddur í Wadi Musa, sem er við hlið Petra rústanna. Er búinn með minn skammt af Petra og hef því nákvæmlega ekkert að gera það sem eftir lifir af þessum degi nema að lesa eða hanga á netinu.

Jú, ég gæti reyndar verið inná hóteli, en á herberginu mínu er gervihnattasjónvarp með SEX hundruð stöðvum. Gallinn við það eru aðeins tveir. Fyrir það fyrsta eru um 100 stöðvanna klámstöðvar. Nú gæti sennilega margt verið verra en það, en klám hér virðist eingöngu afmarkast af því að gellur í bikiní sitja uppí sófa og klæmast á arabísku við einhverja graða kalla sem eru eflaust dreifðir um Arabaheiminn. Áhugi minn á slíku er takmarkaður. Restin af stöðvunum (fyrir utan Al-Jazeera og BBC World) eru svo stöðvar frá öllum múslima heiminum, allt frá súdönskum stöðum til jórdanskra. Dagskrárgerð virðist aðallega miðast við þætti þar sem að stjórnandinn situr heima í stofu og talar á arabísku. Það er líka slappt sjónvarp, allavegana fyrir mig.

* * *

Jórdanía var teiknað upp sem land af Winston Churchill árið 1921, en landið fékk sjálfstæði frá Bretum árið 1946. Jórdanía er um 10% minna en Ísland og hér búa rúmlega 5 milljón manns – þar af eru um 60% þeirra Palestínumenn sem hafa flúið hingað eftir hin ýmsu stríð, en Vesturbakkinn tilheyrði áður Jórdaníu.

Landið er konungsríki, stjórnað af Abdullah II Hussein. Landið er einnig merkilegt fyrir þær sakir að það skartar sennilega fallegustu þjóhöfðingjafrú í heimi (ég vil allavegana sjá ef að ég hef rangt fyrir mér), en Raina drottning er með ólíkindum falleg.

* * *

Ég er búinn að eyða síðustu tveim dögum að skoða merkustu fornminjar Jórdaníu, Petra. Borgin, sem er að mestu höggvin útúr fjallgarði var byggð af Nabateum frá um 600 fyrir Krist til um 100 eftir Krist. Borgin er ótrúleg. Fyrir það fyrsta er umhverfi hennar magnað með áhrifamiklum fjöllum allt í kring, en svo eru líka byggingarnar ótrúlegar. Fallegustu byggingarnar eru á einhvern ótrúlegan hátt höggnar úr berginu. Frægust er sennilega Al-Kazneh, sem blasir við manni eftir nokkuð langa göngu eftir gjá, sem kallast Siq.

Ég er einsog ég sagði búinn að eyða tveim dögum í að skoða borgina og hafa þeir dagar verið nokkuð þéttskipaðir. Borgin er gríðarlega stór og fjöldi bygginganna (flestar eru þær grafhýsi) gríðarlegur. Ég er búinn að labba um svæðið allt, labba uppá tvö fjöll (þar á meðal til að sjá Al-Deir. Stórkostlegir tveir dagar og þetta er svo sannarlega með mikilfenglegustu stöðum sem ég hef séð á ferðalögum mínum.

Í gærkvöldi sá ég svo Petra að nóttu til. Þá var fólki smalað saman við innganginn að Petra svæðinu, þaðan sem við löbbuðum í röð eftir veginum lýstum af kertum uppað Al-Kazneh.  Ég verð seint talinn fylgismaður slíks hjarðtúrisma, en þetta var víst eina leiðin til að sjá borgina að kvöldi til.

* * *

Í kvöld ætla ég svo að fara snemma að sofa enda föstudagur og frídagur hér og allt lokað – og ég uppgefinn eftir labb síðustu daga. Á morgun ætla ég svo að reyna að koma mér til Wadi Rum.

Skrifað í Wadi Musa, Jórdaníu klukkan 18.55

Dagur 3 í veikindum. Megi þetta verða síðasti dagurinn. Er byrjaður að bryðja einhverjar magatöflur frá Íslandi, sem ég átti að taka í neyð og þriggja daga magakveisa á ferðalagi er neyð í mínum huga. Djöfulsins vesen. Þetta var allavegana ekki þynnka, þannig að ég kenni sushi-inu um. Helvítis viðbjóðslega ofmetna japanska rusl.

Eitthvað við magakveisur á ferðalögum veldur því að ég fæ algera óbeit á matseld innfæddra. Ég man hvernig þetta var í Suð-Austur Asíu þegar ég gat ekki hugsað mér að borða núðlusúpur eða hrísgrjónarétti. Núna get ég ekki hugsað mér að borða shawarma, falafel og allt það dót og hef þess í stað gripið til þess örþrifaráðs að panta á veitingastöðum aðeins hluti, sem ég kannast við frá Íslandi einsog hamborgara. Í þessu er nákvæmlega ekkert vit því að hamborgaranir hérna eru ógeðslegir, en matur innfæddra er frábær. Jæja, þetta hlýtur að fara að skána.

Ég var að koma til Wadi Musa í dag, en það er bærinn sem hýsir hótelin fyrir Petra rústirnar, sem ættu væntanlega að vera einn af hápunktum þessarar ferðar. Þegar ég kom inná hótel um þrjú leytið í dag henti ég öllu draslinu mínu á rúmið og sofnaði, örmagna af þreytu. Málið er að í viðbót við veikindin hef ég verið á alveg rugl lélegum hótelum undanfarna daga. Hótel án allra viftna (og auðvitað án loftkælinga), sem hefur gert það að verkum að ég hef þurft að hafa opna glugga, sem hefur hleypt inn hópum af flugum, sem vilja ekkert meira en blóðið mitt (jú, þeim þykir reyndar dótið sem ég spreyja á mig til að verjast þeim vera líka gott). Þetta hefur valdið því að ég hef lítið sofið útaf ágangi flugnanna og vakna örmagna – og svo er það líka eitthvað við öll þessi bit, sem draga úr mér kraftinn.

En nóg af þessu andskotans væli. Aggi vill hressar sögur, svo að hér með lýkur þessu væli.

* * *

Í gær tók ég leigubíl til að skoða helstu túristastaðina í Jórdaníu á milli Amman og Petra. Við byrjuðum á því að fara til Madaba, borgar rétt sunnan við Amman. Þar skoðuðum við nokkrar mósaík myndir, sem eru eflaust stórkostleg listaverk fyrir áhugamenn um mósaík myndir. Þaðan keyrðum við svo uppá Nebo fjall. Það er fjallið þar sem að Móses kom 120 ára gamall til að sjá fyrirheitna landið og dó. Af fjallinu er gott útsýni yfir Dauða Hafið og Palestínu.

Þaðan keyrðum við svo að Bethany handan Jórdan ánnar, sem er staðurinn þar sem að Jesús var skírður. Auk þess að sjá staðinn þar sem hann var skírður, þá er þetta líka eini staðurinn þar sem hægt er að snerta Jórdan ána, sem ég og gerði og fékk mér fótabað í þessari frægu á, sem er í dag mjög vatnslítil. Áin markar auðvitað landamæri Jórdaníu og Vesturbakkans (Jórdan-árinnar) í Ísrael, en það svæði sem mun vonandi sem fyrst mynda meginhluta lands sjálfstæðrar Palestínu, en Vesturbakkinn var áður undir stjórn Jórdaníu, en Ísrael tók svæðið yfir í Sex Daga Stríðinu árið 1967. Vegna landamæranna er nánast öll Jórdan áin umvafin hernarðarmannvirkjum og því ekki hægt að komast að henni nema á þessum litla stað.

Allavegana, þaðan fórum við svo að Dauða Hafinu. Dauða Hafið heitir því skemmtilega nafni þar sem að mikið saltmagn gerir það að verkum að í vatninu þrífst ekkert líf. Hafið markar einnig lægsta punkt á jörðinni, en það er um 330 metra undir sjávarmáli (og fer lækkandi). Vegna þess hve hratt vatnið gufar upp hefur saltmagnið í vatninu aukist og veldur því núna að hægt er að fljóta í vatninu (sökum þess hve salt það er). Þetta er nokkuð skemmtilegt að upplifa. Maður getur legið í vatninu með hendur undir höfði og slappað af. Einnig er ekki hægt að synda þar sem að stór hluti líkamans flýtur alltaf uppúr vatninu og því ekki hægt að hafa hendur og fætur í vatninu á sama tíma (nema að maður standi). Þetta er allt mjög skemmtilegt að upplifa.

Ég slappaði svo af í sundlaugum nálægt ströndinni og naut ótrúlega góðs veður. Reyndar var hitinn gríðarlegur, sem var í lagi þegar maður var ofaní vatni, en versnaði þegar að vatnið hafði þornað. Eftir þetta fór leigubíllinn svo með mig að Dana þjóðgarðinum, þar sem ég gisti síðustu nótt.

* * *

Í dag byrjaði ég svo daginn á 6 tíma gönguferð um Dana þjóðgarðinn, sem var ágæt og er sennilega best lýst af myndum.

Næstu tvo daga ætla ég svo að skoða Petra rústirnar.  Þaðan ætla ég að fara til Wadi Rum, þaðan til Aqaba og svo yfir til Eilat í Ísrael.

Skrifað í Wadi Musa, Jórdaníu klukkan 21.00

Heyriði, hérna að neðan eru komnar inn tvær færslur og ekki eitt einasta helvítis komment! Þetta er agalega slappt. Ég geri allavegana ráð fyrir því að íslam færslan mín hafi verið rétt, þar sem enginn hefur kommentað á hana með leiðréttingum.

Allavegana, ég er komin til Amman í Jórdaníu og hef verið hérna í rétt rúman sólahring. Síðustu tveir sólarhringar hafa verið skrautlegir.

* * *

Ég er búinn að vera fárveikur í dag. Ég veit ekki hvort það er uppsöfnuð matareitrun, sushi-ið sem ég borðaði í gær eða flaskan af hvítvíni sem ég drakk með matnum. Það sem ég veit er að ég vaknaði í rúminu mínu klukkan 4 í morgun við það að bænakallarar í moskunni byrjuðu morgunbænirnar sínar og var þá með brjálaðan hausverk og hrikalega magapínu.

Dagurinn í dag hefur því verið nánast óbærilegur. Ég byrjaði á því að staulast útaf hótelinu um klukkan 9 og gerði örvæntingarfulla leit að Starbucks stað, því ég hef ekki fengið annað en arabískt kaffi síðustu daga. Ég fann hann og borðaði morgunmat þar, en leið samt ömurlega. En skyldurækni mín sem túristi er oft mögnuð og ég ákvað þrátt fyrir veikindin að fara í dagsferð til Jaresh rústanna. Eina sem ég gerði aukalega útaf veikindunum var að ég fór í loftkældum leigubíl í stað rútu.

Jerash eru þrjú hundruðustu rómversku rústirnar sem ég sé á þessu ferðalagi og segi ég þetta nú gott af rómverskum súlum. Borgin var uppá sitt besta á árunum blah blah og blah blaaaah! Nei, ég segi svona.  Ég er svona neikvæður því ég var alveg hræðilega slappur í Jerash og meikaði varla að skoða alla staðina. Ekki hjálpaði að hitinn var nánast óbærilegur, um 35 stig í sól sem er of mikið fyrir fárveikan (og fullan af sjálsvorkun) Einar. Eftir þetta fór ég heim á hótel og sofnaði. Vaknaði svo um klukkan 5 og tók þá við röð af vestrænum þægindum hér í borg, sem ekki var hægt að nálgast á Sýrlandi.  Fór fyrst og borðaði á McDonald’s, fór svo í bíó á Iron Man (sem er góð) og slappaði svo af í leðursófa á einhverjum lúxuhótelsbarnum.  Kom svo hingað heim á mitt skítuga og ódýra hótel fyrir smá stundu.

Hótelið sem ég er á er þó nokkuð skemmtilegt.  Það er fyrir það fyrsta viðbjóðslegt, en það skiptir ekki öllu máli.  Það er einsog hótelið hafi verið innréttað árið 1930 og svo hafi hlutirnir bara verið látnir sitja.  En hótel eigandinn bætir upp fyrir þetta.  Hann var brjálæðislega hress inná skrifstofu sinni í gærkvöldi þegar að ég og Rachael komum heim úr sushi-ævintýrinu okkar.  Ég sat og spjallaði við hann í einhverja tvo tíma um ferðalög og jórdönsk stjórnmál.  Frábær kall!

* * *

Síðasta kvöldið mitt í Damaskus var gott.  Suzie, önnur bandaríska stelpan, var á fullu í arabísku tíma um kvöldmatarleytið, þannig að ég og Rachael (hin bandaríska stelpan) ákváðum að skella okkur útað borða á stað sem reyndist bjóða uppá guðdómlega góðan mat.  Ég borðaði grillað sýrlenskt lambakjöt, sem var stórkostlegt (take that!, Guðni Ágústsson!) borið fram með besta hummus-i sem ég hef fengið í ferðinni (og hef ég nú borðað hummus á hverjum degi í þessari ferð) og fersku, nýbökuðu khubz brauði sem var himneskt!

Við kíktum svo heim á gistiheimili, drukkum hvítvín og reyktum nargileh með fólkinu þar.

Ég og Rachael (sem erum bara vinir, bara svo það sé alveg á 110% hreinu) ákváðum svo að samræma plönin okkar og fara saman í gær.  Við ætluðum að fara til Golan hæða, Bosra og svo yfir til Amman.  Það reyndist skrautlegt.

Við byrjuðum á því að fara í innanríkisráðuneytið og sækja um leyfi fyrir Golan hæðirnar, en þar var bílstjóranum okkar (sem talaði ekki orð í ensku) sagt eitthvað, sem olli því að hann ákvað að fara með okkur beint til Quneitra, sem er borgin sem að Ísraelar lögðu í rúst eftir Yom Kippur stríðið.

Áður en við komum þangað fórum við inná sýrlenska herstöð.  Þar var okkur vísað inní aðalherbergið, þar sem voru hvorki fleiri né færri en 4 sýrlenskir hershöfðingjar, sem virtust vera mjööög hátt settir og þar af einn hershöfðingi sem að gat talað í tvo síma í einu fyrir aftan skrifborðið sitt.  Okkur var boðið kaffi, sem við þorðum ekki annað en að þiggja.  Svo sátum við þarna inni á meðan að hershöfðingjarnir horfðu á Al-Jazeera, þar sem akkúrat þurfti að birtast andlitið á Gerge W Bush, sem er sennilega ekki í miklu uppáhaldi hjá þeim.  Eftir þetta kaffiboð stóð aðalgaurinn upp, tók í hendurnar á okkur og við fórum út.  Eftir smá reikistefnu komumst við að því að við fengum ekki leyfi til að heimsækja Golan hæðirnar.  En við fengum allavegana kaffi með hershöfðingjunum.

Það voru vissulega vonbrigði og keyrðum við því til Bosra, sem er fræg fyrir rómverkst (surprise!) leikhús.  Við skoðuðum það og fórum svo í átt að landamærunum.  Á endanum tók það okkur meira en klukkutíma að komast yfir landamærin því að bílstjórinn okkar var stoppaður og af einhverjum ástæðum mátti hann ekki fara inn til Jórdaníu, þannig að við þurftum að húkka okkur far með öðrum leigubíl.  En á endanum komumst við hingað til Amman.

Í gærkvöldi fórum við svo að borða á Vinaigrette, sem er fllottur sushi bar í Shmeisani hverfinu í Amman.  Þar hittum við fyrir gaurinn sem var með okkur í leigubílnum, en hann er bandarískur Harvard nemi sem talar arabísku og er að skrifa doktorsritgerðina sína um Líbanon.  Yfir sushi-inu og hvítvíninu fengum við svo stórkostlegan fyrirlestur um ástandið í Líbanon, sem færði mig kannski aðeins nær því að skilja eitthvað í þessu flókna landi.

Annars er ég alltaf að hitta alveg ótrúlega klárt og skemmtilegt fólk hérna.  Ég er búinn að ferðast með tvítugri stelpu, sem er að læra í Yale og talar arabísku, borða með þessum doktorsnema, drekka hvítvín og spjalla um stelpur með rithöfundi sem hefur gefið út vel heppanaðar bækur í USA, drukkið kaffi með jórdönskum hóteleiganda sem hefur ferðast um hálfan heiminn og svo framvegis.  Ég get ekki kvartað.

Á morgun er stefnan að fara í fótbspor Móses á Nebo fjalli og baða mig í Dauða Hafinu.

Skrifað í Amman, Jórdaníu klukkan 21.00

Fram til þessa í ferðinni hef ég farið nokkuð hratt yfir. Ég fór yfir helstu staðina í Líbanon á viku og fyrsta vikan á Sýrlandi var líka nokkuð þétt skipuð. Það er því mjög gott að hafa slakað aðeins á hraðanum hérna í Damaskus.

Ég hef rosalega gaman af því að vera á fullu alla daga, sjá nýja staði og gera nýja og spenanndi hluti. En svo er líka gaman að ílengjast aðeins í borgum. Vera nógu lengi til að rata á helstu staðina, eignast uppáhalds veitingastaði og svo framvegis. Bæði er Damaskus ótrúlega heillandi borg og svo hef ég líka verið rosalega heppinn með gistiheimilið sem ég er á. Þar hef ég kynnst ótrúlega skemmtilegu fólki, sem ég hef drukkið, borðað, labbað og ferðast með síðustu daga.

Ég er búinn að eyða þrem dögum á rólegu labbi um borgina. Ég kynntist á gistiheimilinu tveim bandarískum stelpum, sem ég hef verið með síðustu daga. Fimmtudeginum eyddum við á labbi um borgina, skoðuðum Umayyad í annað skipti, löbbuðum um markaðina og urðum villt í gömlu borginni. Um kvöldið fórum við með leigubíl uppá Quassioun fjallið, þar sem er alveg frábært útsýni yfir Damaskus og horfðum þar á sólsetrið. Borðuðm svo frábæran mat og reyktum Nargileh á veitingastað með fleira fólki af gistiheimilinu.

* * *

Í gær fórum við svo þrjú til Palmyra rústanna, sem eru sennilega merkustu fornleifar Sýrlands. Palmyra er borg, sem var byggð á vin í eyðimörkinni um 200 km frá Damaskus. Talið er að þar hafi fólk búið frá því fyrir um 4.000 árum, en hápunktur borgarinnar var undir stjórn Zenobia, sem stjórnaði Palestínu, Sýrlandi og hluta Egyptalands frá Palmyra í kringum árið 200.

Í dag eru í Palmyra rústir hofa og aðalgötunnar, sem var umkringd súlum. Við skoðuðum rústirnar í nokkura klukkutíma og eyddum svo restinni af deginum inná kaffihúsi, bíðandi eftir rútu til Damaskus – sem ætlaði aldrei að koma, spjallandi um fulltaf skemmtilegum hlutum.

Ég ætlaði svo bara að taka því rólega inná gistiheimili í gærkvöldi. Fékk mér falafel og settist niður til að klára The Corrections. En þá kom Carl, nýsjálenskur rithöfundur, heim með fulltaf léttvíni – svo við sátum að drykkju frameftir kvöldi með fólki, sem kom inná gistiheimilið eftir því sem á leið á kvöldið.

Í dag er ég svo búinn að taka því frekar rólega. Heimsótti Umayyad í þriðja skiptið, enda fæ ég varla nóg af þeirri stórkostlegu byggingu. Reyndi að heimsækja minnismerki um baráttuna um Golan hæðir án árangurs og labbaði svo meira um borgina. Á morgun ætla ég svo að gera aðra tilraun til þess að fá ferðaleyfi til Golan hæða og svo á mánudaginn er planið að fara með rútu til Amman í Jórdaníu.

Skrifað í Damaskus, Sýrlandi klukkan 17.30

Ég er búinn að vera í Damaskus í rúman sólahring og verð að segja að ég er alveg heillaður af þessari borg. Ég er eiginlega bara staddur á internet-kaffihúsi til að kæla mig aðeins niður, enda sólin sterk og veðrið gott. Hérna á netkaffihúsinu hljómar How am I supposed to live without you með Michael Bolton og ég er umkringdur Sýrlendingum, sem keðjureykja. Sannkallaðar kjör-aðstæður!

Ég kom hingað með rútu frá Aleppo í gær og er búinn að eyða deginum í dag í labb um gamla bæinn. Ég gisti á gistiheimili í kristna hverfi gamla bæjarins, rétt hjá Decumanus götu (Straight Street) þar sem að Páll Postuli á að hafa verið skírður eftir að hafa snúist til Kristni á veginum til Damaskus. Hið skemmtilega gistiheimili sem ég bý á er rekið af Palestínumanni, sem hefur búið í Ástralíu lengi en er nýfluttur til Damaskus.

* * *

Í dag skoðaði ég þriðju helgustu mosku múslima (á eftir Mekka og Medina), Umayyad moskuna í Damaskus. Sú bygging er einfaldlega stórkostleg, sannarlega með fallegri byggingum, sem ég hef séð á ævinni. Ég eyddi megninu af fyrri part dagsins inní moskunni. Í henni er m.a. bænasalur þar sem haus Hussein (barnabarns Múhameðs) er geymdur. Sá staður er helgur fyrir Shía múslima. Þegar ég kom þangað inn var þar stór hópur af grátandi fólki í miðjum bænum.

Ég verð að játa það að ég hef alltaf átt erfitt með að muna hvernig skiptin á milli súnní og sjía eru. Ég ákvað því eitt kvöldið að byrja að krota í stílabókina mína töflu til að hjálpa mér við að læra þetta í eitt skipti fyrir öll. Og deili henni hér með ykkur (með fyrirvara um villur, sem þið megið endilega leiðrétta, þar sem ég er enginn fræðimaður í þessum málefnum). Tel þarna til lönd þar sem hvor hópur er í meirihluta og karaktera (flestir miður góðir, enda fréttaflutningur af íslam sjaldnast góður) úr fréttum.

Vonandi að þetta hjálpi einhverjum. Ég ætla að nota Damaskus sem bækistöð næstu daga, enda kann ég vel við mig á gistiheimilinu meðal skemmtilegs fólks. Ég er að spá í því að fara til Palmyra á morgun og hugsanlega til Golan hæða seinna í vikunni, með stoppum í Damaskus á milli. Þegar ég er búinn að skoða þá staði og allt sem ég ætla að sjá í Damaskus þá mun ég halda til Jórdaníu.

Skrifað í Damaskus klukkan 18.13

Svona bakpokaflakk snýst auðvitað að mörgu leyti um að skoða helstu túristastaðina. Skoða helstu moskurnar/hofin/kirkjurnar í hverri borg, helstu náttúruperlur og gera það sem að allir pakkatúristarnir gera á sínum ferðum.

En svo snýst þetta flakk líka um daga einsog daginn í dag, sem hefur verið nánast fullkominn. Daga þar sem maður getur kynnst innfæddum, daga þar sem maður hefur ekkert betra að gera en að sitja á torgi, stara útí loftið og spjalla við fólkið á götunni. Setjast svo á kaffihús, horfa á mannlífið, lesa góða bók og spila fótbolta við krakka útá götu. Dagar sem að fulltaf litlum, óvæntum og skemmtilegum hlutum gera svo frábæra. Svoleiðis dagar eru líka ótrúlega mikilvægir.

* * *

Sýrland hefur ekki beint á sér gott orðspor. Ég man ekki eftir að hafa lesið neitt gott um þetta land í fréttum áður en ég kom hingað. Landinu hefur í nærri því 40 ár verið stjórnað af al-Assad feðgum, fyrst Hafez al-Assad, sem komst til valda í valdaráni hersins árið 1970 og stjórnaði landinu alveg til dauðadags árið 2000 þegar að sonur hans Bashar al-Assad tók við. Hér búa um 20 milljónir manns, langflestir Súnní múslimar.

Í fréttum hefur Sýrland aðallega verið tengt vandamálum í nágrannaríkjunum. Ríkisstjórnin hefur verið með puttana í málefnum Líbanons, landið hefur staðið í landamæradeilum við Ísrael mjög lengi, ríkisstjórnin var að mati Bandaríkjamanna ekki nógu dugleg við að loka landamærunum að Írak (svo að vígamenn gætu ekki komið inní Írak frá öðrum Arabalöndum) og svo framvegis og framvegis. Í 24 þáttunum eru hryðjuverkamenn frá Sýrlandi og ég man ekki eftir að hafa séð sýrlenskan karakter í bandarísku afþreyingarefni öðruvísi en hann væri tengdur hryðjuverkum. George W Bush tilnefndi svo Sýrland sem einhvers konar viðbótarmeðlim í möndulveldi hins illa ásamt Kúbu og Líbíu.

En ef það er eitthvað sem ég hef lært af ferðalögum mínum um heiminn, þá er það að skilja frá aðgerðir ríkisstjórna og álit mitt á þegnum viðkomandi lands. Ég get til að mynda vel elskað Bandaríkin og þegna þess lands þrátt fyrir að aðgerðir GWB séu mér ekki að skapi og þótt að ég viti að í því landi séu hópar sem mér líkar ekki við.

Þetta er frekar langur fyrirvari að því að koma því frá mér að Sýrlendingar eru með yndislegasta fólki sem ég hef kynnst. Ég veit að ég hef bara verið hérna í 4 daga, en aldrei áður hef ég kynnst jafnmikilli gestrisni. Aldrei hefur mér liðið jafnvel í nýju og ókunnu landi. Aldrei hefur jafnmikið af fólki komið uppað mér á götu og boðist til að hjálpa mér. Ólíkt mörgum fátækari löndum sem ég hef komið til þá eru þessi almmennilegheit algjörlega ótengd því að verið sé að reyna að selja manni eitthvað. Fólkið býður mann einfaldlega velkominn úti á götu af engri auðsýnilegri ástæðu. Mér hefur verið boðið heim til fólks í te, fólk brosir sífellt til mín úti á götu og hvert sem ég fer heyri ég fólk hrópa “Hello!” og brosa til mín. Þetta er með hreinum ólíkindum.

* * *

Ég er núna staddur í Aleppo, næst stærstu borg Sýrlands í norðurhluta landsins. Hingað kom ég um hádegisbilið í dag með rútu frá Hama. Þeir sem að taka vel eftir ættu að hafa áttað sig á því að planið mitt hefur breyst. Ég ætlaði upphaflega að fara til Palmyra á sunnudaginn, en á laugardagskvöldið ákvað ég að breyta planinu. Þess í stað fór ég á sunnudaginn (sem var einmitt í gær – VÁ hvað tíminn líður oft hægt á svona ferðalögum – Yndislegt!) í ferð um austurhluta Sýrlands.

Hótelið mitt í Hama skipulagði þennan túr, sem fólst í því að leigja leigubíl með arabísku-mælandi bílstjóra og segja honum hvert átti að fara. Við byrjuðum á að skoða Rasafa rústirnar, sem eru magnaðar rústir borgar í miðri eyðimörkinni. Þar var ég einn einsog við flestar fornminjar á þessari ferð minni og það var frábært. Síðan keyrðum við að Efrat ánni, sem rennur í gegnum Tyrkland, Sýrland og Írak. Þar sem við komum að ánni er risastórt uppistöðulón fyrir virkjun, sem var reist af stjórn al-Assad á sjöunda áratugnum. Sú virkjun er mikið þjóðarstolt í Sýrlandi. Hjá lóninu skoðuðum við svo eitt virki í viðbót. Á leiðinni aftur til Hama skoðuðum við svo fleiri rústir og það var eiginlega orðið svo í gær að ég var kominn með nett leið á að skoða gamla steina í eyðimörkinni, enda hafa síðustu dagar verið uppfullir af slíku.

Ég ákvað því að hætta við að fara til Palmyra (sem eru frægustu fornminjar Sýrlands) í bili og tók þess í stað rútu hingað til Aleppo. Hérna er ég svo búinn að eiga frábæran dag. Eftir að ég hafði komið dótinu mitt inná hótel, sem er í miðju hverfi dekkjaverkstæða, þá labbaði ég niður að gamla miðbænum í Aleppo. Þar er hinn frægi markaður, sem er furðu skemmtilegt að labba í gegnum. Aðallega vegna þess að markaðurinn er (ólíkt t.d. Grand Bazar í Istanbúl) ekki mikill túristamarkaður. Þetta er fyrst og fremst markaður þar sem að borgarbúar koma til að kaupa sínar nauðsynjar. Allt frá kindaheilum til kjóla.

Eftir að hafa labbað í gegnum markaðinn og skoðað aðalmoskuna í Aleppo fór ég uppí virkið sem gnæfir yfir borginni. Þar skoðaði ég mig um í smá tíma og settist svo niður á torgi í miðju virkinu. Úr því varð hin besta skemmtun því uppað mér komu strax nokkrar stelpur, sem byrjuðu að spjalla við mig. Þær töluðu nokkuð góða ensku og vildu sennilega æfa enskuna. En svo vildu þær líka taka mynd með mér. Stelpan sem var með mér á myndinni var í litríkum hijab, sem var því fínt tækifæri fyrir mig að ná mynd af slíkum klæðnaði.

Þegar ég var svo sestur aftur og þær farnar settust hjá mér þrjár aðrar stelpur. Ég spjallaði heillengi við þær líka, sem og mömmu þeirra og frænku sem komu síðar. Þegar ég var að fara vildu þær líka fá að taka mynd af mér með sér. Önnur þeirra var í algerlega svörtum hijab með allt hulið nema augun (einsog á þessari mynd efst til hægri), en fyrir myndatökuna tók hún niður blæjuna sem var fyrir andlitinu. Þá var bróðir þeirra mættur á svæðið með eiginkonu sína (sem var gull gull gullfalleg stelpa, sú fallegasta sem ég hef séð á þessari ferð minni) en hann bannaði henni að vera með á myndinni, þrátt fyrir að hann virtist þess utan vera ótrúlega skemmtilegur og líbó gaur. En svona geta hlutirnir verið skrýtnir.

Hérna í Aleppo er einsog í hinum borgunum mismunandi hversu mikið stelpurnar hylja andlit og líkama. Ég hef séð slatta af stelpum, sem hylja allt nema augun, en eru samt sem áður í þunnum hijab sem að sýnir að mörgu leyti vöxt þeirra (og sumar þeirra eru líka í litríkum og fallegum skóm, sem er það eina sem aðgreinir þær). Svo eru ansi margar sem eru í þykkum hijab, sem er einsog þykkur frakki og hylur allan vöxt – svo mikið að maður getur ekki einu sinni greint hvort að undir er ung stelpa eða eldri kona.

Karlmenn klæða sig einsog karlmenn á Vesturlöndum.

* * *

Eftir þessar skemmtilegu samræður og myndatökur fór ég svo útúr virkinu og spilaði á torginu fyrir utan fótbolta með nokkrum krökkum í smá tíma. Svo rölti ég í átt að hótelinu mínu og fann á leiðinni þetta frábæra netkaffihús. Í kvöld ætla ég að vera ótrúlega frumlegur og fá mér kjöt á spjóti eða þá shawarma. Það væri skemmtileg tilbreyting.

Skrifað í Aleppo, Sýrlandi klukkan 19.36

Ég er búinn að setja inn eitthvað af myndum inná Flickr síðuna mína frá Líbanon. Vandamálið er að ég tek flestar myndirnar á EOS vélina mína í RAW og get því ekki sett þær inná Flickr af net-kaffihúsum. Ég get því bara sett inn myndir sem ég tek með litlu vélinni minni. Vanalega er ég með litlu vélina í borgum og þá stóru á stærri túristastöðunum.

Á þessari mynd er ég nánast aleinn á aðaltorginu í miðbæ Beirút. Nokkrum dögum áður en svo allt varð vitlaust.

* * *

Ég veit varla hvernig ég á að lýsa óþverranum sem manni er boðið uppá undir merkjum kaffis hér í Sýrlandi. Þetta er einhver ógeðsleg leðja, sem að fólk blandar í með sirka 4 sykurmolum til þess að það verði drykkjarhæft. Í gær var ég fastur hérna í Hama, þar sem að ég nennti ekki að fara í sýnisferð um nágrennið í rigningu. Það sem ég fattaði ekki fyrirfram var að það var föstudagur (ég er lygilega fljótur að gleyma því hvaða vikudagur það er á ferðalögum) og því voru allar verslanir og flestir veitingastaðir lokaðir.

Þannig að ég hafði heilan dag til að eyða í bókalestur. Og með því þurfti ég kaffi. ÉG ÞURFTI KAFFI! Nauðsynlega! Eftir smá labb tókst mér að finna tvö kaffihús, sem voru opin en þau buðu bara uppá arabískt kaffi, en ekki Nescafé einsog margir staðir gera. Ég gerði því dauðaleit að búð sem að seldi Nescafé. Og það var ekki fyrr en um eftirmiðdaginn í gær að ég fann vin í eyðimörkinni sem að seldi Nescafé. Ég keypti krukku fagnandi, hljóp heim á hótel einsog illa haldinn fíkill og sauð vatn. Þvílík sæla. Ég hef aldrei á ævinni verið jafn feginn að drekka bolla af instant kaffi.

* * *

Hama er víst ein íhaldssamasta borgin í Sýrlandi. Það var hér sem að bræðralag múslima reyndi uppreisn árið 1982 gegn Assad fyrrverandi Sýrlands forseta. Assad réðst þá á borgina án misskunnar og nánast jafnaði hana við jörðu og talið er að herinn hafi drepið allt að 25.000 manns í borginni. Þegar maður ferðast út fyrir borgina verður klæðaburður kvenna til að mynda miklu frjálslegri en hérna í Hama. Þessi hernaður Assads gerði það líka að verkum að gamli bærinn er algjörlega farinn og því lítið merkilegt að sjá hér. Ég sat því útá svölum mestallan daginn og las tvær æðislegar bækur, annars vegar kláraði ég Abstinence Teacher eftir Tom Perrotta (sem er höfundur sem ég dýrka og dái) og svo byrjaði ég á The Corrections eftir Jonathan Franzen

Ég er búinn að eyða deginum í dag á rosalegum sight-seeing túr um nágrenni Hama. Ég byrjaði morgunin í Apamea, þar sem eru sennilega næst merkustu fornleifar Sýrlands (á eftir Palmyra sem ég fer til á morgun). Apamea eru aðallega rústir eftir rómverska borg, sem var uppá sitt besta í kringum árið 200. Einsog í Baalbek og Byblos þá var ég aleinn. Það er varla hægt að lýsa því hversu mikið betra það er að vera á svona stórkostlegum stöðum einn frekar en umkringdur túristum. Ímyndið ykkur bara að vera á Akrapolis í Aþenu á fallegum vordegi ein, alein. Allir sem hafa upplifað vinsælar fornminjar ættu að geta ímyndað sér hversu miklu ánægjulegri upplifunin er þegar að þú ert ekki umvafin túristahópum.

Leigubílstjórinn fór svo með mig til Mosyaf, þar sem ég borðaði fáránlega góða falafel samloku og skoðaði borgarvirkið þar. Og svo endaði ég daginn í Krac des Chevaliers kastalanum. Sá er sennilega merkasti Krossfarar-kastalinn í Mið-Austurlöndum. Ekki er talið að hinir hræðilegu Krossfarar hafi byggt kastalann, en þeir tóku hann yfir í kringum árið 1150 og gerðu hann að alvöru virki. Í dag eru rústirnar ótrúlega heillegar og ég eyddi næstum því tveim klukkutímum að skoða mig um alla króka og kima í kastalanum. Einsog flest annað þá er þessu sennilega betur lýst með myndum sem ég mun setja hingað inn eftir að ég kem heim.

* * *

Þannig að framundan er laugardagskvöld í Hama. Jibbí jei! Það verður væntanlega lítið fjör, enda engir barir hér í borg og lítið að gerast. Ég mun sennilega bara taka því rólega því ég er uppgefinn eftir daginn og á morgun er ég svo að fara í rútu til Palmyra klukkan hálf sjö um morguninn. Í Palmyra ætla ég að vera í tvo daga og svo fer ég til Damascus.

Skrifað í Hama, Sýrlandi klukkan 16.39

Það er alveg magnað við þessi ferðalög mín að ég á það til að skilja eftir mig sviðna jörð. Ég flaug frá Cancun daginn fyrir fellibyl, eldfjall fór að gjósa þegar ég keyrði framhjá því í El Salvador og daginn sem ég var á leiðinni yfir landamærin til Kambódíu, þá var framið valdarán í Taílandi og Thaksin var steypt af stóli.

Núna í morgun keyrði ég með 5 sýrlenskum verkamönnum og bílstjóra yfir landamærin frá Líbanon yfir til Sýrlands. Og hvað gerist sama dag?  Jú, Hezbollah hafa lýst yfir stríði í Líbanon. Einsog ég hafði skrifað um í fyrri pistlum var það augljóst að ástandið í Líbanon var mjög eldfimt og það var verulega furðulegt að vera í Beirút í þessu ástandi með verkföllum og fjölda hermanna á götum úti. Í fyrradag í Trípolí var okkur tjáð að það væri verið að skipuleggja mikil mótmæli í Beirút og Trípolí og þegar ég fór útúr húsi snemma í gærmorgun var herinn mættur á aðaltorgið í Trípolí, tilbúinn fyrir allt.

Ég eyddi deginum ásamt svissneskum strák, Roman, í ferð um Qadisha dalinn austur af Trípolí. Þegar við komum heim úr ferðinni var augljóst af kvöldfréttunum að ástandið var að versna. Flugvellinum hafði verið lokað og ástandið á götunum var orðið mjög slæmt. Í gær ákvað svo ríkisstjórnin að stöðva símakerfi sem er rekið af Hezbollah og við það varð allt vitlaust. Nasrallah, leiðtogi Hezbollah, kom fram í sjónvarpi og lýsti yfir stríði á hendur stjórnvöldum.  Í dag og í kvöld hafa svo staðið yfir bardagar á milli súnníta og shíta í borginni.

Það er vonandi fyrir þessa blessuðu þjóð að þetta sé ekki upphafið á einhverju slæmu.

* * *

Einsog ég nefndi áður þá eyddi ég síðasta deginum í Líbanon í ferðalagi um Qadisha dalinn. Þetta er helgur dalur fyrir Maróníta, sem er Kristinn trúhópur, sem hefur ráðið mestöllu í Líbanon frá sjálfstæði landsins. Dalurinn er ótrúlega fallegur. Við ferðuðumst um hann allan með góðum leigubílstjóra, sem fór með okkur allt að Cedar skíðasvæðinu í um 2.500 metra hæð. Þar var snjórinn bráðinn, enda komið vor, en við gátum samt skoðað skóg af ævafornum cedar (hvernig þýðir maður “cedar” tré?) trjám, sem eru tákn (og á fána) Líbanon. Við skoðuðum svo ótrúlega falleg klaustur og borðuðum í Bcharré, sem er aðallega þekktur fyrir að vera fæðingarbær Khalil Gibran, sem að íslensk fermingabörn ættu að kannast við.

Í morgun fór ég svo yfir landamærin. Þar var furðu lítið vesen, þótt að landamæraverðirnir vissu ekki í byrjun hvað Ísland væri. Fór með leigubílnum að Homs, hvaðan ég tók rútu hingað til Hama. Hérna gisti ég á ágætis hóteli, sem ég sit inná núna. Internet-tenginin er ljómandi góð en þó er sýrlenska ríkisstjórnin svo tillitsöm að blokka algerlega á nokkrar síður, þar með talið Facebook og Youtube. Ljómandi alveg hreint!  Framleiðni Sýrlendinga hlýtur að vera mun betri fyrir vikið.

Ég fór svo í dag í ferðalag að kastalarústum hér í nágrenninu, sem ég man ekki hvað heita og drakk svo te í moldarhúsum sem líkjast býflugnabú-um (sjá hér)

* * *

Sýrland er öðruvísi en Líbanon. Þetta eru mjög ólík lönd. Hér er ekkert vestrænt. Engir KFC staðir og það fæst ekki einu sinni Coca Cola, sem ég hef bara upplifað áður á Kúbu. Hér er líka lítið um kristið fólk, því um 90% íbúanna eru múslimar. Það er líka augljóst af klæðaburði kvenna að íhaldssemin er umtaslvert meiri. Allar konur ganga í einhvers konar kufli og flestar sýna mjög takmarkað af andlitinu. Allar eru með slæður um hárið, en svo má segja að um 50% sýni allt andlitið á meðan að hinn hlutinn sýni bara augun. Semsagt í svörtum kufli frá toppi til táar með smá op fyrir augun. Ég hef reyndar líka séð talsvert mikið af stelpum sem eru með allt andlitið hulið – og sjá þá væntanlega bara vegna þess að svarta efnið er hálf gagnsætt. Það er ansi magnað að sjá þetta á götum úti.

En fólkið er líka ótrúlega vinalegt. Ég ætla ekki að fella neina dóma um Sýrland fyrr en ég hef verið hérna lengur, en fyrstu kynni lofa afskaplega góðu. Já, og svo er það hressandi að geta labbað á milli götuhorna án þess að sjá hermenn vopnaða AK-47 rifflum á nokkurra metra fresti.

Skrifað í Hama, Sýrlandi klukkan 21.11

Þá er ég kominn til Tripoli í norður Líbanon. Ég er staddur á hryllilegu internet kaffihúsi með stífasta lyklaborði í heimi og verstu tengingu sunnan Alpafjalla, þannig að þetta verður sennilega stutt færsla. Ég reyni að skrifa eitthvað á meðan að tölvan tekur sér 50 sekúndur í að opna hvern einasta tölvupóst sem ég hef fengið. Svo virkar ritvinnsluforritið bara frá hægri til vinstri, sem flækir hutina enn frekar

Síðustu dagar hafa verið frábærir. Tíminn í Beirút var ágætis upphitun fyrir hin löndin því að borgin er mun Vestrænni en þær borgir sem ég mun heimsækja seinna í ferðinni. Allavegana, á sunnudaginn fór ég til Baalbek. Ég fékk ljótan, leiðinlegan og svikulan leigubílstjóra til að keyra með mig frá Beirút til Baalbek. Sú borg er í dag aðallega þekkt fyrir að vera helsta vígi Hezbollah hreyfingarinnar, sem var nokkuð augljóst því útum allt voru myndir af leiðtogum Hezbollah og fyrir utan fornleifarnar voru sölumenn að selja boli með merki Hezbollah. Nú er það yfirlýst takmark mitt að láta ekki fyrri stjórnmálaskoðanir mínar hafa áhrif á þetta ferðalag, heldur fara í það með opnum huga, en ég efast um að undir það umburðarlyndi falli fjárstuðningur til Hezbollah. Auk þess sem að ég efast um að ísraelskir landamæraverðir yrðu alltof hrifnir við það að finna slíka boli í bakpokanum mínum.

Allavegana, þá var Baalbek eitt sinn ein merkasta borgin í rómverska heimsveldinu. Helstu hlutar rústanna sem enn standa eru annars vegar risastórar súlur, sem tilheyrðu Júpiter hofinu. Aðeins sex af þessum súlum standa enn, en þær eru hæstu súlur sinnar tegundar í heiminum, alls 23 metra háar. Það er erfitt að lýsa þessu öllu nema á myndum, sem ég mun birta seinna. Hinn merkasti hluti Baalbek er svo hof til heiðurs Bakkus. Það er ótrúlega heillegt og fallegt hof, sem er stærra en Parthenon í Aþenu. Það besta við að skoða þessar rústir í Baalbek var að ég var EINN. Algjörlega EINN. Bara ég og þessar ótrúlegu rústir. Eftir að hafa skoðað fornleifar sem eru algjör túristagildra einsog t.d. Chichen Itza, þá var það alveg stórkostlegt að vera þarna algjörlega í friði. En ætli myndir geri þessu ekki betur skil. En Baalbek var stórkostleg upplifun!

* * *

Á leiðinni aftur til Beirút stoppuðum við svo við sirka 10 varðstöðvar þar sem að herinn stoppaði bíla, áður en við stoppuðum í Zachlé, þar sem ég borðaði. Daginn eftir fór ég svo frá Beirút upp til Byblos. Byblos er ein þeirra borga í heiminum, sem hafa verið lengst samfellt í byggð. Talið er að þar hafi verið búið allt frá því 5.000 árum fyrir Krist. Höfnin í Byblos er talin vera elsta höfn í heimi og margir segja að nútíma stafrófið hafi verið fundið upp þar. Fyrir borgarastríðið var Byblos svo vinsæll ferðamannastaður og Hollywood stjörnur komu þar til að slappa af.

Í dag eru í bænum samansafn af fornleifum, sem eru allt frá því að vera 6.000 ára gömul hof uppí 13.aldar kastala. Líkt og Baalbek gat ég skoðað þetta svæði algerlega einn. Um kvöldið borðaði ég svo kvöldmat á einum af sögufrægu veitingastöðunum í borginni ásamt pari frá Kanada, sem ég hafði kynnst fyrr um daginn.

* * *

Eftir að hafa sólað mig aðeins við MIðjarðarhafið í morgun tók ég svo rútu hingað upp til Tripoli. Hérna er ég búinn að skoða gamla miðbæinn, sem er meira í átt við það sem ég bjóst við á þessu ferðalagi, fullur af þröngum götum og mannmergð og lítil vestræn áhrif ólíkt Beirút. Á morgun ætla ég að fara með svissneskum strák sem ég kynntist á hótelinu í ferð uppí fjöllin fyrir austan borgina og svo er planið að fara yfir til Sýrlands á fimmtudaginn.

Skrifað í Tripoli, Líbanon klukkan 17.00

Beirút! Alveg frá því að ég var lítill hefur þetta nafn aðeins staðið fyrir hörmungar. Ef einhver segir að borgarhlutar líti út einsog Beirút, þá vita allir hvað um er rætt. Nafnið á borginni er orðinn samnefnari fyrir hörmungarnar, sem hér hafa dunið yfir undanfarna áratugi.

Það eru 18 ár síðan að borgarastríðinu í Líbanon lauk og minna en tvö ár síðan að Júlí stríðið við Ísrael stóð yfir og því er hálf furðulegt að ganga um stræti Beirút. Við fyrstu sýn virðist flest vera eðlilegt. Í Hamra hverfinu þar sem ég gisti (og sit nú inná netkaffi í) þá er allt eðlilegt. Hverfið er mjög vestrænt og hérna verslar fólk í Vero Moda og drekkur Starbuck’s kaffi einsog ekkert sé. Sá hluti sem ég hef séð af Beirút er mjög vestrænn. Hlutfall kristinna er hærra hér í borginni en í öðrum hlutum landsins og klæðaburður og útlit fólks er mjög vestrænt.

En svo getur maður farið í ferðir einsog ég fór í í dag. Ég fékk leigubíl til að keyra mig að Þjóðminjasafni Líbanons. Þar ber að líta samansafn af mögnuðum fornmunum, sem spanna gríðarlega langa sögu búsetu í þessu landi. En á leiðinni sá maður líka að hérna í borginni er ástandið ekki eðlilegt. Hvað eftir annað þurfti leigubílstjórinn að breyta útaf leiðinni, þar sem að vegir voru lokaðir af hernum. Ég sá örugglega um 10 skriðdreka í varðstöðu og tugi hermanna með Ak-47 riffla gæta ákveðinna borgarhluta.

Ástandið er enda býsna ótryggt. Það má segja að landsmenn skiptist í tvo hópa. Annars vegar þá sem styðja ríkisstjórnina, sem er hlynnt Vesturlöndum (Kristnir, Súnníar og Drúsar) og samanstendur af stjórnmálaflokkum, sem eru á móti Sýrlandi. Hins vegar stjórnarandstöðuna, sem er leidd af Hezbollah (shítar) og studd af Sýrlandi og Íran.

Stjórnarandstæðingar hafa haft sig til í tjöldum nálægt miðborginni þar sem mótmæli þeirra hafa staðið yfir í nær tvö ár. Ástandið er slíkt að landið hefur verið án forseta í marga mánuði, þótt að vonir standi yfir að hann verði kosinn 13.maí. Þessi mótmæli stjórnarandstæðinga hafa hins vegar gert það að verkum að hinn gullfallegi miðbær Beirútar (sem var kölluð París suðursins fyrir einhverjum áratugum vegna miðbæjarins), sem var eyðilagður í borgarastríðinu og endurbyggður eftir það, stendur nú auður. Ég fór þangað í dag eftir safnaferðina og þar blasti það sama við. Það var leitað á fólki til að komast að aðaltorginu, Nejmeh, og það torg var nánast tómt. Allir túristarnir farnir og flestum kaffihúsum hefur verið lokað. Auk mín og örfárra annara Líbana og túrista voru aðallega vopnaðir hermenn. Þvílík synd að enginn skuli njóta þessa ótrúlega fallega miðbæjar lengur.

Þrátt fyrir að margir séu hræddir um að stjórnmálaástandið hérna versni enn frekar, þá eru líka margir sem vonast til þess að Líbanir hafi lært af fyrri reynslu og að ástandið leiði ekki frekari hörmungar yfir þessa þjóð.

* * *

Það reyndist ekkert alltof auðvelt að komast hingað til Líbanon. Ég hafði skipulagt flugin mín mjög þétt og þegar ég frétti á Keflavíkurflugvelli að ég gæti ekki tékkað farangurinn minn alla leið var ljóst að það væri mjög hæpið að ég myndi ná fluginu til Beirút. Ég lenti á Heathrow um 50 mínútum áður en flugvélin til Beirút átti að leggja af stað. Ég fékk að skipta um sæti og var því fremst í velinni þegar að hún lenti og hljóp í gegnum flugvöllinn, í gegnum vegabréfatékkið og að farangursbandinu. Þaðan stökk ég svo uppá næstu hæð að BMI desk-inu þar sem mér var sagt að ég væri of seinn. Ég spurði þá hvort að ég gæti tekið bakpokann minn með sem handfarangur og mér var sagt að það væri sjens. Þannig að ég hljóp með stand-by miða í átt að öryggistékkinu.

Þar sem þetta var um kvöld var ekki mikið að gera. Bakpokinn var alltof stór til að komast fyrir í grind sem er notuð til að mæla stærðir sem eru leyfðar í handfarangur. En einhver ótrúlega vinalegur starfsmaður rétti mér þá poka, sem ég gat notað til að taka stærstu hlutina úr pokanum, svo að ég gat troðið honum í grindina. Mér var svo hleypt í gegn og þá tók við 5 mínútna spretthlaup útað hliðinu, þar sem ég komst á einhvern merkilegan hátt rétt áður en fluginu var lokað.  Ég naut sennilega góðs af því að vera ljóshærður því að ég var ekkert sérlega traustvekjandi kófsveittur með fjóra poka í fanginu, þar af einn glæran plastpoka fullan af vökvum.

* * *

Ég lenti Beirút klukkan 5 um morguninn og eftir að hafa dílað við flugvallar-leigubílstjóra (sem eru einhver al-leiðinlegasta stétt manna í fátækari löndum heimsins) þá komst ég inná hótel í Hamra hverfinu í vestur Beirút.

Gærdaginn notaði ég svo í labb um Hamra hverfið og Corniche, sem er gatan sem liggur meðfram Miðjarðarhafinu alveg niður að Pigeon Rocks, þar sem ég slappaði af og tók myndir.

Um kvöldið ákvað ég svo að rannsaka það sem margir Beirútar-búar eru stoltir af, það er djammið.  Ég tók leigubíl niður að Gemayzah hverfinu, þar sem ég rölti á milli pöbba.  Fór svo uppá Rue Monot, sem er frægasta djamm-gatan í Beirút og eftir smá pöbbarölt þar fór ég svo aftur niður á Gemayzah, þar sem ég endaði inná bar sem var blessunarlega laus við hallærislega bandaríska tónlist og spilaði þess í stað dúndrandi arabískt popp.  Þar sötraði ég á Almaza bjór og spjallaði við innfædda.  Endaði svo kvöldið á því að láta barþjón hella yfir mig bjór, sem olli því að ég fékk allan bjórinn frítt.

Á morgun ætla ég svo til Baalbek, sem er um tvo tíma frá Beirút.  Ég ætla svo að gista hér í Beirút aðra nótt og halda svo norður í átt til Tripoli.

Skrifað í Beirút, Líbanon klukkan 19.23

Jæja, ég er víst á leiðinni útá flugvöll eftir um hálftíma.

Síðustu dagarnir hérna heima hafa verið rosalega skemmtilegir.  Hámarkið á stressinu var í gær þegar að ég var búinn að bóka 5 fundi um daginn og var auk þess á þeytingi um allan bæ.  Svo kom upp vandamál tengt stóru verkefni, sem ég er að vinna í, sem leystist um það leyti er ég var mættur í opnunarboð á “Af Lífi og Sál”, sem er nýr veitingastaður sem að fyrrverandi yfirkokkurinn á Serrano var að stofna.

Ég var svo mættur ásamt góðum vinum á Victor þar sem ég horfði á Liverpool-Chelsea.  Sá leikur var auðvitað tilfinningalegur rússíbani einsog allir Evrópuleikir með Liverpool.  Liðið datt út en ég held að menn geti verið sáttir við ansi margt, sérstaklega þar sem liðið skoraði flest mörk allra liða í keppninni og ég leyfi mér að fullyrða að ekkert lið bauð uppá jafnmarga skemmtilega leiki í þessari keppni og Liverpool.

Strax eftir leikinn mætti ég svo á árshátíð Serrano, sem var haldin á B5.  Þar var rosalega gaman og ég endaði svo á einhverju stuttu pöbbarölti.  Ég átti eftir að pakka, þannig að ég tók þessu rólega til þess að ég gæti vaknað snemma í morgun.  Sem ég og gerði og núna er bakpokinn minn tilbúinn fram á gangi og ég bíð bara eftir því að vinur minn komi og sæki mig.

Ég á svo flug til London og þaðan til Beirút í Líbanon.  Ef að allt gengur að óskum ætti ég að skrifa næstu færslu frá Beirút.  Ég ætla að reyna að uppfæra þessa síðu nokkuð reglulega og svo líka Twitter síðuna mína, sem ég get uppfært úr símanum.  Þær færslur koma svo auðvitað líka hér vinstra megin á þessari síðu.