eoe.is

Typhoon Ketsana (Ondoy) – The Big Picture – Myndir af skemmdum, sem að hvirfilbylurinn Ketsana hefur ollið í Suð-Austur Asíu

Svona leit þetta blogg út árið 2004 þökk sé hinu íslenska Vefsafni, sem er afskaplega skemmtileg síða þar sem maður getur skoðað gamlar útgáfur af íslenskum vefsíðum.

Ég verð að segja að þessar færslur eldast bara furðuvel og útlitið er líka furðugott miðað við að það var gert fyrir fimm árum. Það besta við þetta er að tenglar virka líka innan Vefsafnsins. Þannig að vísun mín á aðrar íslenskar vefsíður frá því fyrir fimm árum virka enn þó að vísanirnar séu úreltar á sjálfu netinu.

Afghanistan – The Big Picture – Myndir frá Afganistan. Frábær sería.

Ég er að rembast við að klára að merkja og laga myndirnar mínar úr Indónesíuferðinni og uppúr því fór ég að spá í hvaða forrit ég ætti að nota við þetta verk. Ég nota Aperture og hef gert síðasta árið, en það forrit er farið að fara verulega í taugarnar á mér. Sérstaklega finnst mér leiðinlegt viðmótið þegar að ég er að skýra og tag-a mikið af myndum. Þegar ég skýri myndirnar þá reynir Aperture alltaf að giska á hvað ég ætla að skýra hana, sem er ÓÞOLANDI og svo eru aðrir litlir böggar farnir að fara í taugarnar á mér.

Nú spyr ég – er einhver þarna úti sem hefur prófað bæði forrit og getur gert upp á milli þeirra? Nú er slatti af Makka-Nördum sem að notar Light Room (Gruber hjá Daring Fireball t.d.), sem hlýtur að vera hrós þar sem Apple framleiðir Aperture. Ég er að spá í að skipta, en það er eflaust slatta mál og ekki er forritið ókeypis, þannig að ég vil ekki skipta nema að ég sjái kostina. Þegar ég reyni að google-a eitthvað um samanburð á forritunum, þá finn ég fátt nema einhvern eldgamlan samanburð.

Barack Obama’s amazingly consistent smile – Barack Obama er með alveg lygilega stabílt bros.

The return of Doddsson – Frábært blogg hjá Iceland Weather Report um Davíð sem ritstjóra Moggans.

iPhone símanum mínum var stolið í Indónesíu fyrir næstum því tveimur mánuðum. Síðan þá hef ég verið að nota Nokia 2760, sem er lélegur sími.

Lélegur er eiginlega ekki rétta orðið. Hryllilegur væri betra orð. Svo hryllilegur að ef ég fengi svona síma gefins með Stjörnumáltíð á McDonald’s, þá er ég ekki viss um hvort ég myndi halda honum. Það ískrar í sjálfum símanum þegar ég opna hann, ég annaðhvort heyri ekki í fólki eða þá að það er einsog það sé að tala í gjallarhorn 3cm frá eyranu mínu og svo framvegis. Á hverjum degi langar mig til þess að dúndra honum í næsta vegg. Ég meira að segja passa mig á að hafa hann ekki nærri mér þegar ég er að horfa á Liverpool af ótta við að hann myndi fjúka útum gluggann ef að mínir menn myndu klúðra góðu færi.

Síðan að ég kom heim hef ég verið með mál í gangi hjá sænska tryggingafélaginu mínu til að fá iPhone símann bættann. Þeir báðu um lögregluskýrslur og slíkt, sem ég hafði vissulega frá Indónesíu. Í dag fékk ég loksins í póstinum bréf frá tryggingafélagina þar sem mér var tjáð að þeir myndu bæta mér símann upp að fullu og ég gæti því farið útí Telia og keypt mér nýjan iPhone. Ég nánast trylltist af gleði, faðmaði Margréti og labbaði útí Telia búð áðan.

…þar sem mér var tjáð að iPhone væri uppseldur og að þeir vissu ekki hvenær hann kæmi aftur.

Ég hef komist að því á þessum vikum að ég var orðinn algjörlega háður iPhone símanum mínum. Hann er svo langsamlega besti síminn sem ég hef átt að það er nánast ekki fyndið. Ég nenni varla að fara útað hlaupa þar sem að ég get ekki notað GPS tækið í símanum mínum til að mæla hlaupið, ég meika varla langar lestarferðir lengur þar sem ég get ekki kíkt á póstinn minn – og ég enda alltaf á að bíða lengur útá lestarstöð þar sem ég get ekki notað símann til að sjá nákvæmlega hvenær næsta lest kemur. Ég hef misst af fundum þar sem ég hafði ekki dagatalið í símanum. Núna þarf ég að vera með iPod, síma og minnisbók í staðinn fyrir bara iPhone. Og svo framvegis…

Já, ég veit að þetta er væl, en ég sakna gamla símans míns.

Picturing Burj Dubai in midtown Manhattan – Svona myndi Burj Dubai, hæsta bygging heims líta út ef hún væri í New York. Hreinasta geðveiki.

Morgunblaðið : Blogg Höllu Gunnars – Halla Gunnarsdóttir, fyrrum þingfréttaritari skrifar um breytingarnar á Mogganum. (via Oligneisti á Feisbúk)

YouTube – Unnecessary Censorship "Come and Play Edition" Jimmy Kimmel Live – Kannski er það bara ég, en mér finnst þetta fáránlega fyndið.

Lönd sem ég hef komið til – Flickr – Ég var að uppfæra heimskortið mitt með þeim löndum, sem ég hef komið til. Með þessum nýjustu (Færeyjar og Indónesía) þá er ég kominn uppá 51 land.

St Petersburg world heritage status threatened by skyscraper – Telegraph – Borgarstjórnin í St. Pétursborg í Rússlandi er búin að samþykkja byggingu risaturns Gazprom í borginni, sem mun gnæfa yfir 19.aldar húsin í borginni. Sorglegt mál fyrir þessa ótrúlega fallegu borg.

Þar sem ég er veikur heima, þá tók ég mér loksins tíma í að klára að vinna hluta af myndunum úr Indónesíuferðinni. Myndirnar voru um 1.500 talsins í byrjun, núna eru um 800 eftir. Ég setti fyrsta hlutann inn á Flickr, sem eru myndir frá Taílandi og Jövu. Ég reyndi að hafa ekki alltof margar myndir í settinu, en við sáum svo margt í þessari ferð að það er erfitt að velja og hafna.

Allavegana, myndir frá Jövu og Taílandi eru hérna.

Svo er hægt að horfa á þetta sem slideshow hér.

Svona til að reyna að klára ferðasöguna frá Indónesíu, þá er hérna listi yfir þær bækur sem ég las í ferðinni. Þær eru talsvert færri en í síðustu ferð (Mið-Austurlandaferðinni) sem stafar af því að ég var með ferðafélaga og svo horfði ég líka á sjónvarp í iPod-inum mínum, sem ég hef ekki gert áður.

• Richard Dawkins: The God Delusion: Án efa merkilegasta bókin sem ég las í ferðinni. Bók sem ég mæli með fyrir alla, hvort sem þeir eru trúaðir eða ekki. Ég hef farið í marga hringi með það hverju ég trúi í gegnum tíðina. Það er sennilega efni í heilar færslur, en við Margrét lásum bæði þessa bók og upp frá henni spunnust óteljandi samræður í ferðinni.
• Ben Elton – Blind Faith: Leiðinlegasta Ben Elton bókin sem ég hef lesið.
• Michael Lewis – Liar’s Poker: Lewis, (sem varð frægur á Íslandi fyrir að skrifa um springandi Range Rover bíla í Reykjavík) skrifar á skemmtilegan hátt um reynslu hans af því að vinna sem trader hjá Salomon Brothers á níunda áratugnum þegar að það fyrirtæki (sem er núna hluti af Citigroup) fann upp leiðir til að græða á nýjan hátt á fasteignaviðskiptum. Ágætis lýsing á stemningunni, græðginni og allri vitleysunni sem tengdist því.
• Tom Perrotta – The Wishbones: Þetta er fyrsta bókin eftir Perrotta (sem hefur skrifað m.a. Little Children og Election, sem eru frábærar). Góð bók, þótt seinni bækur hans séu enn betri.
• David Bach – Go Green, Live Rich: Stutt bók um umhverfisvernd og hvað við getum gert til þess að hjálpa umhverfinu. Margrét elskar svona bækur og ég las þessa hjá henni. Hún er fín.
• Guðni Jóhannesson – Hrunið: Ég kláraði hana daginn áður en ég fór í ferðina, þannig að ég hef hana með hér. Góð bók um Hrunið, þó hún bæti svo sem ekkert rosalega miklu við sem maður vissi ekki áður.
• Bill Bryson – A short history of nearly everything (hljóðbók – ókláruð): Ég hef verið að hlusta á þessa bók sem hljóðbók ansi lengi. Í Indónesíu hlustaði ég á nokkra klukkutíma og hélt áfram að heillast að þessari bók. Hlustaði til að mynda á langa kafla um þróunarkenninguna á svipuðum tíma og ég var að lesa God Delusion, sem að passaði afskaplega vel saman. Bókin fjallar á skemmtilegan hátt um heil ósköp af hlutum, svo sem jarðfræði, efnafræði og líffræði – en gerir það á svo skemmtilegan hátt að maður fær áhuga á viðfangsefnum sem maður hafði lítinn áhuga á fyrir.

Hosting Your Windows 7 Party – Hjálplegt myndband fyrir alla, sem vilja fagna útkomu Windows 7 með því að halda partí. Nei, þetta er ekki grín.

San Francisco 2009 á Flickr – Myndir frá ferð okkar Margrétar til San Francisco þar sem við fórum í brúðkaup hjá Dan og Carrie vinum okkar og hittum líka Tomma snilling sem þar býr.

YouTube – Incredible, amazing, awesome Apple – Apple menn kunna að lýsa vörunum sínum.

Það er pínu skrýtið að vera kominn aftur til Stokkhólms eftir öll ferðalagin að undanförnu. Núna sit ég inní stofu á meðan að Margrét lærir með vinkonu sinni inní eldhúsi. Ég var að klára að horfa á ManU-ManC (sem var kennslustund í því hvernig er hægt að troða 7 mínútna uppbótatíma á leik þar sem ekkert réttlætir slíkt) og horfi núna á Chelsea-Tottenham með öðru auganu. Það er ágætt að hafa ekki mikið meira á planinu núna eftir hasarinn að undanförnu.

Við vorum semsagt að koma úr stuttri Íslandsheimsókn á þriðjudaginn (eftir ferðir til Færeyja og San Francisco nokkrum dögum áður). Tilgangurinn var að fara í brúðkaup Emils og Ellu, sem var haldið í Hafnarfirði síðasta laugardag. Brúðkaupið var frábært og í raun var öll ferðin frábær. Við Margrét héldum partí fyrir vini á föstudagskvöld, fórum í skírn og brúðkaup á laugardaginn og fórum auk þess í heimsóknir til vina okkar og í matarboð. Einsog við mátti búast þá var dagskráin fáránlega þétt.

Ég þurfti líka að klára nokkra hluti í vinnunni heima og því var mánudagurinn fullur af fundum og látum. Á föstudaginn opnuðum við nefnilega sjötta Serrano staðinn á Íslandi. Þetta er í fyrsta skiptið sem að ég er ekki viðstaddur opnun á Serrano stað og það var dálítið furðulegt og einnig gaman, því það er hressandi að sjá að hlutirnir ganga jafn vel upp þegar ég er ekki á Íslandi.

Staðurinn er við Höfðatorg – við erum fyrsta fyrirtækið sem að flytur inní nýju bygginguna þar. Með opnuninni erum við að breyta nokkrum hlutum á Serrano, sem við höfum verið að skoða síðustu mánuði. Fyrir það fyrsta þá er þetta stærsti staðurinn okkar með sætum fyrir um 40 manns, hann er svipaður að útliti og staðirnir okkar í Hafnarfirði og Smáralind með nokkrum litlum útlisbreytingum þó.

Stærsta breytingin, sem að viðskiptavinir taka eftir, er sennilega sú að við notum venjulega margnota diska, glös og hnífapör í stað einnota hluta á hinum stöðunum. Þetta er nokkuð sem við ætlum að taka upp á þeim stöðum sem við getum og einnig á nýjum Serrano stöðum hérna í Svíþjóð. Einnig verðum við með barnamatseðil í fyrsta skipti heima.

Helgin hérna í Svíþjóð er búin að vera góð. Veðrið er ennþá nógu gott til að labba um bæinn á stuttermabol og við vorum búin að sakna Stokkhólms mikið á öllu þessu flakki. Við Margrét fórum á föstudaginn á Halvgrek +Turk, sem er grískur veitingastaður í Östermalm. Það er enginn skortur á grískum stöðum hérna í Stokkhólmi og þessi var afskaplega góður. Ég eyddi svo stærstum hluta gærdagsins í að skipuleggja hlutina í gesta/vinnuherberginu okkar hérna í íbúðinni auk þess að horfa á Liverpool vinna West Ham. Í dag tókum við svo daginn snemma með ferð á Nýlistasafnið þar sem er í gangi sýning þar sem að verkum Salvador Dalí og Francesco Vezzoli er blandað saman.

• Golíat er vondur við Davíð | Grímur Atlason – Grímur Atla skrifar ágætlega um makalausan hræðsluáróður Sturla Böðvarssonar um ESB

Ferðin til San Francisco var frábær. Ég er núna á síðustu 13 mánuðum búinn að fylgjast með tveim bestu vinum mínum frá háskóla-árunum giftast stelpum sem voru með okkur í skóla.

Í fyrra fylgdust við Margrét með brúðkaupi Ryan, fyrrum herbergisfélaga míns, og Kate – sem bjó með okkur á sama dorm-i fyrsta árið í skólanum. Það brúðkaup var frábært. Athöfnin fór fram undir berum himni í litlum bæ rétt hjá Boston. Athöfnin var einföld, einlæg og skemmtileg. Hún var ekki á neinum trúarlegum nótum – þannig að ekkert var lesið uppúr Biblíunni, heldur frekar fókuserað á að tala um brúðhjónin, fjölskyldur þeirra og slíkt. Ættingjar komu m.a.s. upp í athöfninni og héldu stuttar ræður. Lögin sem voru flutt í athöfninni voru svo skemmtileg dægurlög, sem að allir gátu sungið viðlagið við. Veislan var svo ótrúlega persónuleg og skemmtileg með frábærum ræðum (þar á meðal héldu brúðhjónin langa ræðu sem var stórkostleg) og dansi.

Dan var besti vinur minn í háskóla. Hann bjó aðeins neðar í ganginum í dorm-inu okkar. Á ganginum okkar voru aðallega strákar sem höfðu búið í dorm-inu í 2-3 ár. Við fjórir (herbergisfélagi Dan þar með talinn) vorum þeir einu á fyrsta ári. Við Dan urðum fljótlega mjög góðir vinir. Hann bjó svo annað árið með Ryan (á meðan að ég flutti með fyrrverandi kærustu minni í íbúð frá campus) og svo leigði hann sér íbúð síðustu tvö árin, þar sem að ég var tíður gestur – og bjó í raun með þeim síðustu tvo mánuðina mína í Bandaríkjunum.

Þetta voru vissulega frábærir tímar og þá sérstaklega síðasta sumarið þar sem að ég var ekki í vinnu, heldur naut bara lífsins með nokkrum vinum mínum.

Við Margrét komum á miðvikudaginn til San Francisco eftir gríðarlega langt ferðalag frá Stokkhólmi. 9 tímar til Philadelphia, 3 tímar þar og svo 5 tímar til San Francisco. Strax daginn eftir að við komum var svo haldið steggjapartí fyrir Dan. Ég var sóttur á hótelið okkar klukkan 7 og við keyrðum svo 5 strákar í norð-austur framhjá Sacramento og að rafting stað, þar sem við fórum á rafting niður American River. Ég hef áður farið með góðum vinum í rafting á Austari Jökulsá, en þessi rafting ferð var allt öðruvísi. Fyrir það fyrsta var veðrið æðislegt, um 25 stiga hiti og við gátum því verið bara í stuttbuxum og bol. Auk þess var þessi á mun rólegri og því var þetta frekar afslappandi ferð, við dýfðum okkur í ána ekki vegna þess að bátnum hvolfdi, heldur eingöngu vegna þess að okkur var svo heitt.

Um kvöldið fórum við svo útað borða á mjög vafasaman þýskan veitingastað, sem heitir Schnitzel Haus, þar sem að bjórinn var drukkinn í allt að tveggja lítra stórum glösum (einsog stígvél í laginu) og á klósettinu voru ælubitar á setunni. Þaðan héldum við svo á klúbbarölt, sem best er að segja ekki mikið meira frá. Ég afrekaði þó í fyrsta sinn á ævinni að ferðast um í limósínu. Það var ágætis tilfinning að keyra um San Francisco á slíku farartæki.

Restina af tímanum í San Francisco nutum við svo lífsins. Tommi vinur okkar býr þarna og við hittum hann þrisvar. Fórum á djammið á föstudeginum, löbbuðum hálfa borgina með honum á laugardeginum og svo hittum við hann á mánudagskvöldinu á California Pizza Kitchen, sem var eini keðju-veitingastaðurinn sem ég þurfti nauðsynlega að fara á, enda eru þar bestu pizzur í heimi.

Auk þess löbbuðum við um borgina, frá Mission til Castro, um miðbæinn og á ströndinni. Borðuðum burrito á Mission taqueríu og fleira. Á laugardagskvöldið var svo rehearsal dinner á mexíkóskum stað í miðborginni þar sem að flestir brúðkaupsgestir mættu.

Brúðkaupið var svo á sunnudeginum. Ég var grooms-man í brúðkaupinu. Brúðkaup í Bandaríkjunum eru á marga vegu ólík þeim heima. Fyrir það fyrsta þá eru vinir brúðhjónanna virkari þáttakendur í undirbúningnum og athöfninni. Dan var með fjóra grooms-man og Carrie með fjórar brides-maids, sem hjálpuðu þeim. Ég sem grooms-man mætti á æfingar fyrir brúðkaupið á föstudeginum, hjálpaði við að skipuleggja bachelor partíið og svo vorum við fjórir allir í því að hjálpa Dan á brúðkaupsdaginn. Við hittumst fyrir brúðkaupið, héldum honum félagsskap fyrir brúðkaupið og reyndum að draga úr stressinu. Í sjálfri athöfninni stóðum við svo við hlið þeirra brúðhjóna.

Einsog athöfnin hjá Kate og Ryan var þessi skemmtileg. Pabbi Dan og systir sungu í athöfninni gamalt Stevie Wonder lag (og allir sungu með). Í veislunni var svo mikið dansað. Ég hélt ræðu, sem fékk góðar undirtektir og fólk hló mikið – sem að var ótrúlega gaman (auk þess sem ég fékk mikið hrós á eftir). Eftir veisluna vorum við svo langt fram eftir nóttu í partíi á einu hótelherbergi.

Frábært brúðkaup og frábær ferð.

Skrifað í flugvél yfir Bandaríkjunum klukkan 12.51 – 8.september 2009.